Me-time net na de geboorte van je kind?

Marleen vindt het hoog nodig

Persoonlijk

Het artikel ‘acht moedertypes die ik haat’ deed Marleen schuldbewust denken aan nummer negen. Zenne Zara. Het moedertype waar ze zich dood aan ergert en dat ze tegelijkertijd mateloos bewondert. En stiekem best zou willen zijn.

Oh wat word ik er wee van. Van die vrouwen die altijd in balans zijn. Die het leven nemen zoals het komt en zich nooit van de wijs laten brengen. Die volledig zichzelf zijn en venijnige opmerkingen afdoen met een beleefde glimlach – om het incident vervolgens volledig van zich af te laten glijden. Pure jaloezie. Want ik ben meer het type hoge pieken, diepe dalen. Gemoedstoestanden waartussen ik binnen het uur rustig vijf keer switch. De mening van anderen vind ik meestal vele malen belangrijker dan die van mezelf. (Het idéé alleen al dat dit stukje straks online staat). En loslaten? Wil wel, maar doen… nou nee.

Het roer om

Tijdens mijn zwangerschap bedacht ik dat ik het he-le-maal anders ging doen. Iets in het kader: evenwichtige moeders krijgen evenwichtige kinderen. Dus yogade ik tot ik er bijna letterlijk bij neerviel (als enige van de yogaschool tot week 39 in reguliere klassen; helaas is ook Competitieve Corrie mij niet vreemd) en volgde ik wekenlang een meditatiecursus. Ook met die bevalling zouden ze mij niet gek krijgen. Die deed ik straks met alle tools die ik inmiddels voorhanden had ‘wel even’ puur natuur. Een kwestie van loslaten. Just go with the flow you know.

De praktijk: weeënopwekkers, een ruggenprik, scheldkannonades waar de honden geen brood van lusten en om het af te toppen een spoedkeizersnede.

Tot zover de natuurlijke bevalling van een vrouw in balans.


En ook als moeder is Zenne Zara als ik heel eerlijk ben een ver-van-mijn-bed-show. Aan mijn heerlijke dochtertje ligt het niet; die is de relaxedheid zelve, slaapt al maanden door en huilt zelden. Maar ik laat me doorlopend vol in het gezicht raken door alle andere ballen die ik zo nodig hoog moet houden. Werk (zwangerschapsverlof? Binnen een paar weken bemoeide ik me alweer met mijn bedrijf), vrienden (kijk mij eens even nauwelijks veranderd zijn, deze moeder heeft het écht niet altijd over haar kind), sporten (zwangerschapsvetjes? Prima, maar niet aan míjn lijf).

Vermoeiend.

Op de rem

En dus ga ik er even tussenuit. Zonder vriend en kind. Drie dagen ‘mediteren en kamperen’ aan de rand van het Drents Friese woud. Met meditaties en yoga weer focussen op wat ik écht belangrijk vind. En daar met volle aandacht van genieten.

Om daarna met frisse moed opnieuw te beginnen. Zenne Zara is misschien wat hoog gegrepen. Maar Relaxte Rita? Zij moet lukken.


Mediteren en kamperen: een mindfulness retraite waarbij meditatie- en yogaoefeningen elkaar afwisselen en je slaapt in een tentje of in dit te gekke buitenbed.