Meike: ‘En zo registreerde ik me in mama meet-up apps. Precíes als Tinder dus’

Persoonlijk

Columnist Meike is vorig jaar met haar man en zoontje (2 jaar) verhuisd naar Londen. Begin dit jaar is haar tweede zoontje geboren. In Londen ervaart ze hoe de perikelen en gewoontes rond zwangerschap, moederschap en het opgroeien en opvoeden van kinderen verschillen ten opzichte van Nederland. In deze column beschrijft Meike hoe ze vlak na de verhuizing met haar 1-jarige zoontje op pad ging om andere (expat-) mama’s te ontmoeten.

Column: Tinderen met mama’s

Het was weer even net als die eerste avond op de camping, op naar de tafeltennistafel om vriendjes te maken. Of die eerste dag naar de brugklas, zelfbewust dat je geen Timberlands draagt omdat die niet genoeg steun aan je voeten zouden geven, maar gelukkig wel de juiste Eastpak op je rug. Of je eerste feest bij de studentenvereniging, hopende dat je bij het leukste clubje wordt gevraagd.

Nieuwe mensen ontmoeten. Vriendjes maken. Dat was mijn eerste prioriteit na onze verhuizing naar Londen. Nu is het zo dat ik me al snel in de ‘mama niche’ begaf. Al worden hier veel uiteenlopende evenementen en feestjes voor expats georganiseerd; om nou als enige een peuter van 1 mee te nemen naar een borrel is ook zo ongepast.

Mama meet-up apps

Meteen was ik positief verrast over de mogelijkheden om hier mensen te ontmoeten. Mits je zelf initiatief neemt natuurlijk. De kans is klein dat je een nieuwe bestie ontmoet terwijl je net allebei naar dat laatste pak melk in de supermarkt grijpt. Tenzij je Meg Ryan of Drew Barrymore in zowat elke chickflick uit de jaren ’90 bent. En zo registreerde ik me in mama meet-up apps en ging ik langs bij georganiseerde ‘softplaygroups’.

Georganiseerde peuter speelgroepjes: je kunt elke dag wel bij eentje in de buurt aanhaken

Goed, dan nu een schets van hoe dit gaat. Te beginnen met zo’n mama meet-up app: Ik meld me aan, vul de leeftijd van mij en mijn kind in, mijn woonplaats en ik tag mijn interesse gebieden. Ik geef mezelf de tags; koffie drinken, sporten, wandelen in het park, borrelen en shoppen. En zo krijg ik te zien wie mijn matches zijn, hoever ze bij mij vandaan wonen en kan ik swipen met wie ik wil afspreken. Beetje als Tinder dus. Precíes als Tinder dus. Toch leuk dat je zo nog even van de moderne dating- scene mag proeven als je op je 30ste al 10 jaar gesettled bent. Je spreekt een plek en tijd af om elkaar te ontmoeten en hoopt dat je elkaar van de foto herkent. (Afspreken om beide een roos mee te nemen als herkenning is tot nu toe nog niet nodig geweest).

Score!

Een andere manier om mama’s te ontmoeten is naar een softplaygroup gaan. Zeg maar een soort binnen- speeltuin met van die zachte dikke matten die je vroeger bij de gym had met turnen of apenkooi. Mijn zoontje is nu dus 1 jaar en hij kan zich daar kostelijk vermaken. Zelfs terwijl de soundtrack van Frozen luid door de speakers klinkt en continue op repeat staat. (‘Yes, Let it go already!’). Voor je het weet gooien de kinderen de ballen naar elkaars hoofd, pakt een meisje de V-tech Baby Walker van mijn zoontje af, of zit mijn zoontje een ander jochie te fish-hooken. Tadaa, het contact is gemaakt. De mama’s raken gezellig aan de praat. Tot het moment komt dat een van de kleintjes moe wordt, honger krijgt of een lekkende code-bruin heeft. Je neemt afscheid, en dan komt dat awkward moment. Je denkt, ’Ehh… ga ik nou om haar nummer vragen? Om nog eens af te spreken? Of is dat ongebruikelijk nu?’ ’Oh gelukkig, zij vraagt het al. Score!’

De wielen van de bus…

Dan zal ik er ten slotte nog ééntje aanstippen: de georganiseerde peuter speelgroepjes. Je kunt elke dag wel bij eentje in de buurt aanhaken. Ze zijn er in alle soorten en maten: Wil je liedjes zingen? Rijmen? Verhaaltjes luisteren? Vrij spelen? Zwemmen? Kan allemaal! Ik zette mijn beste beentje voor en ging naar de variant waar kindjes zelf konden spelen en waar ze liedjes konden zingen. Nu kwam ik daar al veel te laat binnen, nadat ik een uur met Google Maps had lopen zoeken waar die locatie ergens in een steegje zat verstopt. Ah, eindelijk, ik had het gevonden. Totaal gedesoriënteerd stak ik de straat over – nog steeds niet gewend aan het verkeer van links – en kwam ik 15 minuten voor het einde binnen. De vriendelijke dame gaf aan dat we nog net bij het afsluitende zing kwartiertje konden aanhaken. Het clubje moeders en baby’s zat klaar in een kringetje op de grond, mij aan te gapen van ‘wie komt hier zo laat nog binnen vallen’. Ik kon niet anders dan er bij te gaan zitten. Inmiddels zag ik dat het vooral nanny’s moesten zijn, ik was misschien wel de enige moeder hier. De nanny’s begonnen vrolijk te zingen ‘

The wheels on the bus go round and round

…’, ‘…Old McDonald had a farm…’. De kindjes deden vrolijk de bijbehorende bewegingen mee. Ik kende natuurlijk totaal die teksten niet, probeerde beschamend wat mee te neuriën en mijn zoontje gaf mij een soort blik van ‘mam…serieus?’. Ja, deze sessie was minder geslaagd. En al is de ene sessie geslaagder dan de andere, genoeg mogelijkheden dus om hier als expat mama in Londen nieuwe mensen te ontmoeten.