Mensen die huilen bij films zijn juíst sterk en empatisch

Persoonlijk

Ik geef het maar meteen toe. Ik huil bij films en niet omdat dit artikel gaat uitwijzen dat dat een heel mooie eigenschap is. Ik huil elk jaar wel een keer als ik wéér de Lion King kijk en ook bij Stepmom biggelen de tranen over mijn wangen.

Niet dat ik er trots op ben, want als ik samen een film kijk met de man en hij ontdekt dat ik aan het grienen ben, vindt hij dat heel schattig. En dat vind ik dan gênant en irritant. Waarom weet ik eigenlijk niet, want zo erg is het toch niet om je emoties te laten zien?

LEES OOK: 7 onvergetelijke scènes uit kinderfilms waar je nog om kunt huilen.

Julia Roberts

Nu is het wel een beetje gek dat een tekenfilm mij elke keer weer kan ontroeren, maar kom op die scène met Simba en Mufasa… en dat Mufasa dan het ravijn instort en Simba denkt dat het zijn schuld is. En dan Stepmom. Eigenlijk best een kwijlerige blockbuster met Julia Roberts op haar Julia Robertst, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar sinds ik kinderen heb, kan ik me gewoon iets te goed inleven in de gedachte dat je als moeder (Susan Sarandon in Stepmom) je kinderen niet groot zult zien worden. Dat moment dat ze ziek is en weet dat ze doodgaat en dan met haar dochter en zoon gaat dansen op ‘Ain’t no mountain high enough’, zucht… hier heb je die scène:

Maar goed, dat ‘je kunnen inleven in films’ en erom huilen heeft een belangrijk aspect in zich en dat is empathie. Je kunnen inleven in anderen (in films in dit geval) wijst erop dat je om de situatie van anderen geeft. En dat vergt kracht. Het leven kan hard en dramatisch zijn voor mensen en als het je lukt om je in de schoenen van een ander te verplaatsen en die pijn te voelen zegt dat heel veel over jou als persoon.

Het feit dat de film niet echt is, maakt niet zo veel uit

Waarom zijn huilende mensen sterk? Omdat ze sterk kunnen zijn voor anderen, de pijn kunnen voelen en er tegelijkertijd tegen kunnen. En het vergt een sterk persoon om te begrijpen wat iemand meemaakt en dat te doorvoelen. De traangevoelige ogen vertellen dus eigenlijk meer over jouw empathische karakter en dat is per definitie dus niet tuttig of zwak. Het feit dat de film niet echt is, maakt niet zo veel uit en laat juist die gevoeligheid die je in je hebt zien.

LEES OOK: Jeugdsentiment: deze films van vroeger moet je een keer kijken met je kind.

Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik het soms heerlijk vind om een potje te jankebakken bij een tranentrekker film en alleen daarom vind ik december al zo’n geweldige maand met ‘op zeker’ films als Notting Hill, Annie, E.T. en niet te vergeten Love Actually.

Er zijn natuurlijk meer redenen dat er bij films gehuild wordt. Zoals tranen van herkenbaarheid bij het zien van een film die wel heel erg veel raakvlakken heeft met eigen ervaringen. Tranen die soms heel nuttig kunnen zijn omdat het verstopte gevoelens naar boven haalt en helpt bij het verwerken ervan.

Relatieproblemen en films

Saillant detail: uit onderzoek aan de universiteit van Rochester bleek dat stellen met relatieproblemen, die samen vijf ‘relatie’ films keken, minder snel gingen scheiden. Ze moesten na afloop de films met elkaar bespreken. Hun eigen relatie hoefde niet aan bod te komen. Waarschijnlijk door het praten over het onderwerp relatieproblemen werd er al veel geleerd. Je ziet je eigen situatie door de bril van een film.

Een ding is zeker, als je deze maand huilt bij een kerstfilm of samen naar een film kijkt die dealt met het thema relatie kan er alleen maar heel veel goeds van komen.