‘Mijn buik gaf me geen kinderen, maar daardoor werd ik wel moeder’

De buik van Suus (49)

Persoonlijk

In deze nieuwe serie spreken we vrouwen over hun buik. De mooie, verdrietige, blije en wanhopige momenten van een vrouw en haar meest bijzondere lichaamsdeel.

De buik is voor vrouwen een heilige plek. Niet alleen omdat er mogelijk kinderen uit geboren worden, maar omdat het in essentie de plek is waar haar kern tot uiting komt. Van buikgevoel en buikchakra tot de hormoonhuishouding. Een buik vertelt het verhaal van de vrouw en is het centrum van haar emotie. Famme start de serie ‘De buik van…’ waarin wij de bijzondere verhalen vertellen van vrouwen en hun buik. Deze keer Suus en haar buik.

De buik van Suus (49)

Getrouwd en moeder van twee zonen

  • Buikmoment: ‘In de week dat mijn jongens zijn geboren, heb ik altijd pijn in mijn buik’
  • Trots op: ‘Dat ondanks alle verdriet, alles precies is gelopen zoals het moest’
  • Typisch mijn buik: ‘De pigmentvlek op mijn buik heeft dezelfde kleur als onze zonen. Dat vind ik een mooi teken dat wij bij elkaar horen’

‘Mijn man en ik wisten al zo lang we bij elkaar waren dat wij een groot gezin wilden. Nooit had ik gedacht dat dat er wellicht helemaal niet in zou zitten. Toen ik na een jaar proberen nog niet zwanger was, zijn we de malle molen van de vruchtbaarheidsonderzoeken in gegaan. Al vrij snel bleek dat wij op de natuurlijke manier nooit kinderen zouden kunnen krijgen.’

Jarenlang zijn we in de weer geweest om onze grootste droom te kunnen realiseren

‘Een klap in ons gezicht maar we hadden meteen een gezamenlijke vechtlust; wij zagen onszelf echt samen kinderen opvoeden. Opnieuw naar het ziekenhuis dus, deze keer om hulp te krijgen bij onze kinderwens. We hebben heel veel geprobeerd. Jarenlang zijn we met hormonen en humeuren in de weer geweest om onze grootste droom te kunnen realiseren. Helaas leidde geen van de methodes tot zwangerschap.’

Adoptie

‘Tijdens alle pogingen hadden wij al wel het onderwerp adoptie besproken en nu was het tijd om daar serieus mee aan de slag te gaan. Ook dat proces nam heel veel tijd en energie in beslag, maar dat was het allemaal dubbel en dwars waard. Want inmiddels zijn wij de ouders van onze geweldige zonen. En al waren wij er bij hun geboorte niet bij, al komen ze niet uit mijn buik, het gevoel dat we bij elkaar horen is voor ons allemaal zo sterk. Wij hebben uit China een prachtig jade beeldje mee genomen met vier ringen die in elkaar geweven zijn. Dit staat echt voor de ontzettend hechte band van ons gezin en herinnert ons er altijd aan hoe bijzonder het is dat wij bij elkaar zijn gekomen.’

Buikpijn

‘In de week dat de jongens zijn geboren heb ik altijd buikpijn. Voor mij iets dat hoort bij de band die ik met hun biologische moeders heb. Hun kind afstaan is het moeilijkste dat ze hebben moeten doen in hun leven. Wij kennen elkaar niet, maar we delen het belangrijkste moment van ons leven. Het moment dat we moeder werden. Voor haar het einde van een wellicht heel zware periode, voor mij het begin van de mooiste tijd van mijn leven. We hebben elkaar een dienst bewezen en ik zal hun verhalen altijd koesteren.’

Trots

‘Mijn verhaal wordt verteld door mijn buik. Mijn mooie, lege buik. Inmiddels zit ik in de overgang en vraag ik mezelf wel eens af waar al die maandelijkse poeha nou allemaal voor nodig is geweest. Het heeft immers nooit gedaan waar het voor bedoeld was. Maar dan kijk ik naar de liefdes van mijn leven en besef ik; mijn buik deed juist precies waar hij voor bedoeld was.’