Millennial Mom Problems: “Ik ben de oppas niet”

Kids

Famme’s Florine is 28 en kreeg haar dochter Isabelle toen ze midden twintig was. En dan ben je een millenial mom die zich regelmatig op een andere planeet bevindt dan de dertigplus-ouders. Ze schrijft het van zich af.

Ach, zo’n probleem is het ook weer niet, ik hoor je denken ‘er zijn ergere dingen’. Maar ik moet het toch even met jullie delen, omdat het me blijkbaar ergens dwars zit. Mijn dochter gaat naar de crèche. En op deur van die crèche zit een deurcode. Deze code verandert eens in de zoveel tijd. En ik, ik ben hartstikke perfectionistisch, maar ongelooflijk chaotisch. Ja ja, die mensen bestaan! De vernieuwde deurcode staat in de maandbrief, die ik vaak even heel snel scan. ‘Ah, juf Marjet is jarig’ en ‘De kinderkapper komt op bezoek’. Dat werk. Enfin, de deurcode was veranderd en ik stond voor een dichte deur.

Gehaaide man

Want: protocollen. Het betreft hier een glazen deur. Dus ik sta voor die glazen deur, met een ietwat rood hoofd (ja, je schaamt je ergens toch dat je je huiswerk niet hebt gedaan) en ik bel aan. Maar, je mag – wanneer je achter die glazen deur staat – niet zomaar open doen. Kom jij een kind ophalen dat niet van jou is, dan levert de ouder in kwestie diezelfde morgen een kopie van het paspoort van de ophaalpersoon in. Hij of zij krijgt dan uiteindelijk de code.

ik schreeuw nog dat ik de moeder ben, die bij zijn dochter op de groep zit

Zo gaan die dingen. Heel netjes geregeld allemaal. Staat er een gehaaide man in pak achter die deur met een geniepig lachje. Hij schudt zij hoofd en ziet mijn verhitte hoofd bij de deurbel staan. Ik schreeuw nog dat ik de moeder ben en maak gebaren naar boven, waar zich de klas van mijn dochter bevindt. Ook roep ik dat mijn dochter bij zijn dochter op de groep zit. “Nadine, toch?”. Hij kijkt me drie seconden lang aan en heel even denk ik dat hij de deur wilt openen. Maar nee, deze arrogante kwal draait zich om. Hij trek netjes z’n blauwe sloffen aan – ook dat moet op de crèche – en maakt rechtsomkeert. Ik bonk op de deur en wil echt heel graag naar binnen. Nee, het is niet handig dat ik de code ben vergeten, maar doe even open gewoon. Doe niet zo flauw. In godsnaam. Man, er zijn echt ergere dingen in de wereld. Laat me erin!

LEES OOK: Komisch: vader van vier meiden twittert de gesprekken met zijn dochters.

De oppas

Ik bonk nog een keer en blijkbaar raakt het hem ergens, want hij komt terug. Hij opent de deur. “Jij bent de oppas neem ik aan?”. Heel even wil ik ‘m slaan. Wil ik in z’n gezicht roepen dat het een klootzak is. Maar dan bedenk ik me. “Hi, ik zal me even voorstellen. Ik ben de moeder van Isabel die overigens heel graag speelt met jouw dochter. Nadine toch? Ja, ik riep het net al, maar je hoorde me niet.”

Je had de oppas kunnen zijn

Ergens bespeur ik een greintje schaamte. Dan: “Hoe oud ben jij dan wel niet?” Ik zucht. Het voelt een beetje zoals ik me vroeger moest verantwoorden aan m’n vader wanneer ik te laat thuiskwam. “Achtentwintig.” “Ah, nou je had in ieder geval de oppas kunnen zíjn.” Oké, Florine, hou je in. Ik glimlach en stap de lift in. Met hem. De lift gaat gelukkig snel dicht en omhoog. Ik kijk door de glazen deur en zie mijn dochter uitgelaten op me af komen stormen. “Maaamaaa! Mammie, mammie, mammie!”, zegt ze kwispelend. Nadine zegt niet zoveel en merkt haar vader op. “Waar is mama, papa?”