Moeder der aller taboes: zeggen dat je achteraf liever geen moeder geweest was


Persoonlijk

Er bestaan in de wereld een aantal taboes. Voor ouders zijn dat er vaak nog meer. Eentje ervan – de grootst denkbare zonde – is (achteraf) zeggen dat je ‘toch liever geen kinderen gehad had’. Zoek maar een mooi uitziende schandpaal, want daar ga je in volle glorie aan genageld worden.

Dat weet de Britse moeder Tammy (die om tamelijk verklaarbare redenen verder liever anoniem blijft) inmiddels ook. ‘Ik hou van mijn kinderen, maar achteraf was het me niet waard.’ Haar interview verscheen eergisteren in de krant The Guardian, nadat de blog eerder (eveneens anoniem) verschenen was op de feministische blog Vagenda.

Als voornaamste reden voor haar ‘spijtbetoog’ noemt ze het feit dat haar lichaam geruïneerd is door haar kinderen (indirect, mogen we hopen), en dat ze in de toekomst operatie(s) nodig zal hebben om dat recht te zetten. Maar erger nog vindt ze het feit dat ze haar eigen ‘zelf’ kwijt is geraakt, en alleen nog een soort facilitator voor het succes van haar kinderen geworden is. Het heeft haar ‘mentaal, emotioneel en psychisch heel veel gekost’, zo schrijft ze.


Monsterlijke bekenning

Ze vindt zichzelf (ook) ‘een monster’ dat ze dit toegeeft. Overigens is ze daar zeker niet alleen in, eerder dit jaar was er die andere Britse moeder – Victoria Elder – die in een column aangaf dat ze spijt had van haar keuze om moeder te worden.

Die laatste plaatsten wij op Famme. De reacties waren niet mals. Iedereen, ook moeders, juist moeders, moeten kunnen zeggen wat ze willen vonden veel lezeressen, maar de bezorgdheid en boosheid richtte zich vooral jegens de kinderen van deze moeders die dit ooit ook te lezen zouden krijgen. Wat zou dit doen met het zelfvertrouwen en de eigenwaarde van deze kinderen die achteraf liever niet gebaard waren?


Kritiek én complimenten

Waar kritiek is, zijn ook complimenten. Veel vrouwen vinden het verfrissend en eerlijk (en verfrissend eerlijk, dat ook) dat er moeders zijn die dit hardop zeggen. Correctie: die dit hardop durven te zeggen. Want, zo zeggen die moeders, heeft elke moeder niet wel een moment gehad waarop ze dacht: ‘Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?’ Al dan niet gevolgd door een ‘Als ik dit had geweten…’



Misschien heb je dat niet, en dat is prima. Maar feit is dat het moederschap heus niet elke dag een stralende aaneenschakeling van geluksmomenten is. En dat moeders-to-be (of achteraf toch maar niet) daar attent op gemaakt worden, is allesbehalve slecht. Het is nou eenmaal niet zoals een baan: moederschap heeft geen proefperiode, waarin je kunt kijken of het ‘van beide kanten werkt’.


Kinderen de dupe

Het enige jammere is dat de kinderen – zoals altijd – in dit geval vaak de dupe worden. Gelukkig is Tammy anoniem gebleven. Laten we hopen – niet alleen voor haar kinderen, maar zeker ook voor Tammy zelf – dat haar identiteit niet ontdekt wordt.

Ook al heeft ze feitelijk niets verkeerd gedaan… of wel?

Wat vind jij? Reageer hier >

Meer leuke content? Like ons op Facebook