Moeder met kanker schrijft een prachtige brief aan haar echtgenoot

Persoonlijk

Catherine Wiltcher kreeg onlangs te horen dat ze darmkanker heeft. Het is niet bekend hoe de ziekte zich ontwikkelt en wat haar overlevingskansen zijn, maar zeker is wel dat de diagnose een enorme impact maakte op haar gezin. 

Brief

Catherine en haar man moeten nu zien te leven met kanker. Als dank schreef ze een prachtige brief gericht aan haar echtgenoot die ze deelde op Facebook.

Cijfers

‘Ik ontmoette je toen ik 17 was. Ik denk dat ik toen al van je hield. Elf jaar later waren we getrouwd. Twee jaar later was ik zwanger van Emily. Twee jaar daarna kwam Jessica.’

‘Ons leven hangt aan elkaar van cijfers’, schrijft ze. ‘De goeie zijn de verjaardagen die we deelden, alle trouwdagen en alle mijlpalen in het ouderschap. Zoals die keer dat Emmy ‘papa’ zei toen ze 7 maanden was. Dan zijn er nog de slechte, zoals de tumor van 3 centimeter die in mijn darmen zit en het 10 dagen wachten op de uitslag die onze wereld op z’n kop zette.’

‘De diagnose was verwoestend voor me, maar niet waarom je denkt. Terwijl ik nog meer cijfers op me in liet werken, mijn overlevingskansen, kon ik je verdriet voelen. Je liet het niet zien, daar ben je veel te sterk voor. Maar ik zag het aan je hangende schouders terwijl je op je liet inwerken dat ik net dezelfde diagnose had gekregen van de ziekte die je vader van je wegnam.’

Afstand

‘In de dagen die volgden dreef ik af van jou en de kinderen terwijl ik me voor probeerde te stellen hoe een toekomst met kanker eruit zou zien. Ik nam afstand. Ik had niet meer het geduld om ‘Hungry Hippo’s’ te spelen. Maar jij wel. Tripjes naar het café, naar de speeltuin, fietstochtjes – je deed het allemaal met hetzelfde enthousiasme als altijd. Ik heb nooit geweten hoe je de kracht vond dat te doen. Om gewoon zoals altijd door te gaan, wetende wat er aan de hand was.’

Romanticus

‘Het spijt me zo dat ik afstandelijk was. Ik probeerde me terug te trekken voor het geval het ondenkbare gebeurde. Om het makkelijker voor je te maken om verder te gaan. Maar ik weet dat onze soort liefde nooit een afgesloten dossier zou zijn. Je zocht nog steeds toenadering, je verweet me niks, maar liet merken dat ik het uiteindelijk een plek zou kunnen geven. Je had gelijk. We moesten samen komen, naast elkaar staan en deze strijd samen aan gaan.’

‘Je zegt dat je geen romanticus bent. Daar ben ik het niet mee eens. Wat jij me deze maand hebt gegeven is veel meer dan een duur boekt, een picknick of een verrassingstrip naar New York.’

‘Soms denk ik dat kanker het zwaarst is voor het gezin. Ik heb tenminste een doel. Een behandelplan. Jij hebt hoop. Je hebt ook een fulltime baan, alle zorgen en twee kleine kinderen om voor te zorgen wanneer ik in het ziekenhuis ben.’

Plichtsgevoel

‘Onze meiden hebben mazzel dat ze jou als vader hebben. Van al mijn levenskeuzes ben jij de beste. Veel zouden zijn weggelopen. Jij blijft omdat dat de man is die je bent. Niet uit plichtsgevoel, maar omdat de gedachte aan vertrekken niet eens in je is opgekomen.’

‘Ik weet niet wat de toekomst voor ons in petto heeft. Ik hoop met heel mijn hart dat ik er zo lang mogelijk onderdeel van mag zijn, maar als dat niet kan en het ergste gebeurt, hebben de meiden jou tenminste nog. Wat maakt het uit dat je geen paardenstaart kan maken of niet alle namen van Emily’s Barbies herinnert?’

Belofte

‘Ik heb een belofte voor je, de garantie dat ik tegen deze ziekte vecht met alles wat ik in me heb omdat ik weiger te accepteren dat onze cijfers hier eindigen. Over 3 jaar zie ik mezelf 40 worden en over 9 jaar zie ik je 50 worden. Maar nog het meest van alles, zie ik jou, mij en onze meiden. Samen.’

Tania had baarmoederhalskanker tijdens haar zwangerschap.‘Mijn kindje aborteren, dat wilde ik niet.’

Love what matters