Moeder: ‘Waarom ik mijn onvruchtbaarheid uiteindelijk dankbaar ben’

Persoonlijk

Shelley is moeder van drie dochters en blogger. Na jaren van onvruchtbaarheid besloot ze het traject van adoptie in te gaan. Nu drie jaar later is ze enorm dankbaar voor die vreselijke periode van onzekerheid die haar nu zo veel gebracht heeft. Het verhaal van een fulltime moeder. 

Shelly schreef een blog over haar reis binnen het moederschap. Het leverde haar na een lang weg vier prachtige kinderen op. Na diverse mislukte pogingen om via inseminaties zwanger te raken, gaf ze het op. Ze besloot het traject van adoptie in te gaan en werd twee prachtige dochters rijker. Tot haar grote verbazing raakte ze daarna tóch zwanger en kreeg een derde dochter. En onlangs werd ze moeder van een zoon. Ze spreekt zelf van een wonder en is haar periode van onvruchtbaarheid eeuwig dankbaar.

Onbekende wereld

‘We leven 2010. Twee jaar nadat mijn man en ik gelukkig getrouwd de kerk uit liepen, gingen we een onbekende wereld tegemoet. Ik weet nog dat ik dacht; nu begint het. Dit is het begin van ons gezin. Daar lag ik dan, bloednerveus, met mijn broek omlaag op de behandeltafel. Het was het begin van de eerste ronde van onze behandelingen tegen onvruchtbaarheid.’

Frustratie

‘Na 20 minuten kon ik weer naar huis. Terwijl we naar de auto liepen begon ik te huilen. De realiteit dat we nu één van de stellen waren – je weet wel, de 1 van de 8 stellen met onvruchtbaarheidsproblemen – was moeilijk te accepteren. We hadden het zo goed. We hadden beide een goede baan, een prachtig huis en betaalden netjes onze studieleningen af. Ik kon alleen maar denken: waaraan heb ik dit verdiend?’

‘Mijn verdriet maakte plaats voor frustratie toen we naar de apotheek reden om mijn hormooninjecties op te halen bij de apotheek. Het waren er zo veel. We bleven ons afvragen: waar hebben we dit aan verdiend? Als topje van de ijsberg kwamen we er ook nog eens achter dat onze zorgverzekering geen dekking bood voor de kosten van de behandelingen. Toch hadden we nog steeds hoop. We waren in behandeling bij een van de beste artsen, het moest toch wel lukken?’

LEES OOK: Vrouw laat de harde waarheid zien van IVF-traject en deelt haar fotodagboek

Mijn lichaam had gefaald

‘Maand na maand was het een achtbaan aan emoties en mijn lichaam werd moe. Geen enkele poging heeft gewerkt. Geen enkele. Hoe graag de arts ons ervan wilde overtuigen dat er nog wel een kleine kans aanwezig was, voelde mijn lichaam voor mij als een groot falen. Ik hoopte iedere keer weer op de twee streepjes op de zwangerschapstests, maar die verschenen nooit.’

Adoptie

‘Het kostte ons een jaar om te verwerken dat ik nooit mijn eigen biologische kinderen op de wereld zou kunnen zetten. We waren boos en verdrietig. Iedereen om ons heen leek een perfect leventje te hebben. Maar beetje bij beetje werden we weer hoopvol. We gingen kijken naar andere mogelijkheden om een gezin te stichten. Sommige mensen kozen voor embryo-donatie of IVF en anderen accepteerden het idee dat ze nooit ouders zouden worden. En wij? Wij besloten om adoptie in ons hart te sluiten. De weg om er te komen was niet makkelijk, maar mijn hemel, het was het waard.’

Dankbaar

‘Nu, drie jaar later, kijk ik terug op de lange reis van ons gezin door een periode van onvruchtbaarheid, adoptie en uiteindelijk zelfs mijn bevallingen. Ik ben dankbaar. Dankbaar voor wat onvruchtbaarheid me heeft geleerd. Ik ben dankbaar dat de weg naar het moederschap niet gemakkelijk was, waardoor ik het nu zo veel meer waardeer. Het belangrijkste is dat ik dankbaar ben voor wat het ons uiteindelijk heeft gebracht: vier prachtige kinderen die we de onze mogen noemen.’

Tess Irene Photography

LEES OOK: Bizar! Deze dingen kreeg een moeder met adoptiekinderen te horen

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Shelleykuster.com