Moederziel alleen in de bios

Muriel Oonincx 20 feb 2014 Columns

Omringd door de warme gloed van stelletjes kijkt Vico naar een film en overdenkt zijn leven en hoe het allemaal zal gaan lopen.

Als ik dit schrijf zit ik op een bankje in een lege Hilversumse winkelstraat. Ik woon in Hilversum, moet je weten. Al zeven jaar, met mijn vriendin, mijn zoon en dochter. We woonden eerst in Utrecht, maar dat werd te klein. Als je groter wilt wonen in Utrecht dan moet je heel veel geld meenemen en dat had de bank niet meer.

Te koop

We gingen zoeken naar een mooi huis in een buurt die we kenden in Hilversum. Ik heb er in het verleden een jaar of tien gewoond, mijn ouders hebben een café in Hilversum gehad. In mijn hart hou ik van Utrecht, dat is echt een geweldige stad, maar Hilversum heeft een paar voordelen: je hebt er veel groen, de heide is altijd dichtbij. Om uit Utrecht te komen moet je eerst een kwartier lopen en dan zie je nóg al diezelfde koppen rondom het pannenkoekenhuis in Rhijnauwen! In Hilversum bestaan er ook nog gewone slagerijen of groentemannen of bakkers. Utrecht kent alleen supermarkten. Maar goed, ons huis waar wij dus allemaal zeven jaar geleden met z’n vieren gingen wonen, staat nu te koop sinds twee maanden. Want we gaan er uit, waarschijnlijk. Voorlopig zijn er namelijk nog precies nul kijkers geweest.

Beste vriendin

Ons toekomstplan is om in Hilversum in een appartementencomplex in het centrum in twee flatjes te gaan wonen. Dichtbij elkaar, zodat de kinderen altijd naar hun ouders toekunnen. En ook weer niet zo dichtbij dat je geen privacy meer hebt. Ik heb geen hekel aan mijn ex, sterker nog: ze is mijn beste vriendin. En ik ben haar beste vriend, dat weet ik. Misschien is een relatie ook maar beperkt houdbaar. Dat hoor ik steeds vaker om me heen. Maar als ik dit schrijf zit ik dus op een bankje in een lege Hilversumse winkelstraat. Ik ben net naar de bioscoop geweest in mijn eentje. Mijn date had afgezegd, godzijdank. Het is soms zó vermoeiend. Als je niet precies weet wat je zoekt dan is het ook moeilijk vinden.

Warme gloed

Ik fietste wat door de stad en in een opwelling stapte ik de bios binnen, keek wat er speelde, kocht een kaartje voor American Hustle en ben gaan zitten in het midden van een rij in het midden van de zaal. Omringd door de warme gloed van stelletjes. Christian Bale is een koning. Ik heb alles afgekeken, inclusief de credits, en zat op het einde helemaal alleen in die lege zaal. Ik hoorde door de aftitelingsmuziek heen mijn hart pompen. Voelde het bloed razen door mijn aderen. Het meisje van de bios raapte her en der wat lege popcorndozen bij elkaar en vroeg hoe ik de film vond. ‘Geweldig’, zei ik. Dit moet ik meer doen.

Reageer op artikel:
Moederziel alleen in de bios
Sluiten