Mom bashing: kan iemand eindelijk uitleggen wat daar nou precies leuk aan is?

Kids

Persoonlijk heb ik niks met Chrissy Teigen. Sterker nog: tot een week geleden wist ik niet eens wie ze was. Inmiddels weet ik het wel, met dank aan haar openhartige brief over haar postnatale depressie na de geboorte van dochter Luna in april vorig jaar. Die vond ik prachtig, ontwapenend en taboedoorbrekend.

Chrissy schijnt echter al bijna een jaar onderwerp van gesprek te zijn, vooral voor andere moeders. Het is bijzonder om te zien hoeveel commentaar – lees: mom shaming of mom bashing – zij te verduren heeft gekregen; je zou er bijna een postnatale depressie van krijgen.

Bij de oppas

Zo was er die keer dat Chrissy en haar echtgenoot John (Legend) uit eten gingen, waar Chrissy een foto van postte op Instagram. Het feit dat ze hun dochter van een week oud bij een oppas hadden achtergelaten om uit eten te gaan, was reden tot grote verontwaardiging met als algemene strekking: ‘you just had a baby, stay at home’.

Nooit lachen

Of die keer dat Chrissy op een ‘bijzondere’ manier haar dochter vasthield; toen ging het ook los – ‘this is not how a baby is held’ – luidde de vermanende boodschap. Of vorige week, toen Chrissy een paar foto’s van Luna postte, en een deel van haar volgers (waarvan je zou denken dat ze haar om een reden volgen, namelijk dat ze haar leuk vinden?) openlijk hun zorgen uitspraken over ‘waarom die baby toch nooit lachte op foto’s’ en ‘waarom de ouders te beroerd zijn om hun dochter sokken aan te trekken’. De grap is dat Chrissy uiterst gevat (en behoorlijk pittig) op de bashers en haters reageert.


Social media = risico

Als je denkt: dat gebeurt alleen bij (bekende) moeders – ook dat is niet helemaal waar. Helaas. Vooral zij die hun doen en laten enthousiast verkondigen en laten zien op social media, die lopen beduidend meer risico. Wat niet wil zeggen dat de Facebook- en Instagramloze moeder op het schoolplein de dans ontspringt, want ook over haar kun je prima een mening ventileren.

Heeft-ie nog een speen?



Mom bashing of mom shaming: wie kan met haar hand op het hart zeggen dat ze zich er nog nooit schuldig aan gemaakt heeft? Die moeder wiens driejarige kind nog steeds overdag een speen heeft of in een buggy van A naar B gereden wordt; die moeder die de 40 al (lang) gepasseerd is en toch in die strakke leren broek loopt te lonken naar die knappe leraar van groep 8 – hebben we haar nooit in het bijzijn van anderen verbaal neergesabeld?

Wie wordt er nou echt gelukkig van?

Even goede vrienden, je moet vooral doen waar je je goed bij voelt. En als dat voor jou is om iemand anders openlijk te bekritiseren of veroordelen omdat zij anders denkt, voelt of doet dan jij, dan is dat zo. Bedenk alleen dat niemand er beter van wordt: het gesprek niet, de wereld niet, de bekritiseerde moeder niet en jij op zich ook niet echt. Juist moeders zouden elkaar niet moeten afvallen, toch? Want die vraag blijft de hamvraag: wat is er nou precies zou leuk, lekker of anderszins prettig is aan mom bashing, dat is ons nog steeds niet duidelijk. Wie het weet, mag het zeggen.



LEES OOK: Het levensgevaarlijke beroep dat blogger heet