‘Niemand tegen wie we zo onterecht onaardig kunnen doen als tegen jou’

Phileine schrijft iedere week een brief, aan mensen (bekend of niet), dieren en dingen. Deze keer schrijft ze een brief aan álle mannen over de hele wereld die bijna vader zijn.

Aan alle mannen die bijna vader zijn,

Sorry.
Sorry voor hoe we ons gedragen.
Sorry voor hoe we eruit zien.
En sorry voor het feit dat we de plek van jouw leuke, lieve, zorgzame, knappe en vrijgrage vriendin hebben ingepikt.
We zijn hier maar heel even. Hooguit een paar weekjes. Dit zijn de laatste loodjes. En je weet, die wegen zwaar. Veel te zwaar. Een kilo of 15 tot 20 te zwaar.

Je kijkt naar een opgeblazen hoofd

Wij snappen het als je ons even niet meer zo aardig vindt. Wij snappen het als je je niet ouderwets verliefd voelt als je ons aankijkt. Want je kijkt niet meer in die vrolijke, energieke ogen van toen. Je kijkt naar een opgeblazen hoofd dat in de verte wel iets weg heeft van het hoofd van jouw grote liefde. Daaronder een opgeblazen lijf dat overdag door jouw huis waggelt en ’s nachts rusteloos in jouw bed ligt te draaien. Zuchtend en steunend.

Onze handen zien eruit als die van een opblaaspop en onze voeten zijn veranderd in deegrollen waar geen schoen meer omheen past. Scheerbeurten worden met grote regelmaat overgeslagen en ondergoed mag de naam ‘lingerie’ al een tijdje niet meer dragen. Ze komen immers van de kampeerafdeling van de V&D. Van toen die nog bestond. Van toen ze alles voor twee euro weg deden.
Niks aan dus voor jou.

Terwijl wij onszelf negeren schenk jij liefde en thee

Maar terwijl wij onszelf even negeren in de spiegel en net doen alsof we niet door hebben dat werkelijk niets uit de kast meer om ons lijf wil zitten, kijk jij ons aan.
Verliefd kijk jij ons aan.
Met je hand op onze buik.
Je loopt nog drie stappen harder dan je normaal al doet. Schenkt met liefde eindeloos veel kopjes thee in en legt daar schaamteloos grote stukken chocola naast. Je roept de hele dag ‘niet bukken!’, ‘ga zitten!’ en ‘blijf liggen!’.
Je legt extra kussens in ons bed en je laat je afkatten zonder daar op in te gaan. ’s Avonds op de bank pak jij onze voetjes en wrijft daar zachtjes overheen. En als wij dan in slaap sukkelen, ruim jij de keuken nog even op en brengt ons daarna zacht naar bed.

Wij zijn blij met jou! Wij zijn blij en dankbaar om jou om ons heen te hebben. Niemand tegen wie we zo onterecht onaardig kunnen doen als tegen jou. En dat is een compliment. Want bij jou kunnen we echt onszelf zijn. Zelfs nu we onszelf niet meer herkennen en af en toe heimwee hebben naar ‘gewoon’ en naar ‘ik’.

Rolverdeling

En over een paar weekjes is alles anders. Dan hebben we allebei een nieuwe rol. Jij de vader, ik de moeder van ons nieuwe kind. Ik weet dat jij die rol als geen ander op je zult nemen en dat je de beste vader van de wereld zult zijn. En ik beloof je, naast mijn rol als moeder zal ik dan weer heel erg mijn best doen op die andere rol. Dan ben ik weer jouw leuke, energieke, vrolijke vriendin. Iets romiger dan vroeger, maar wel weer met ondergoed dat ‘lingerie’ mag heten.

Dag lieve aanstaande papa. Dankjewel dat je bestaat!

Phileine.

Wil je reageren op deze column? Dat kan hier.

Meer columns lezen van Phileine? Dat kan hier.

Reageer op artikel:
‘Niemand tegen wie we zo onterecht onaardig kunnen doen als tegen jou’
Sluiten