Eye-opener: waarom niemand ooit al z’n shit op een rijtje heeft (en dat oké is)

Persoonlijk

Zo ergens begin twintig leef je nog met de gedachte dat wanneer je ergens in de dertig bent, je je leven onderhand wel een keer op een rijtje hebt. Verrassing: dat moment komt nooit. Niet als je dertig bent, niet als je vijftig bent en ook niet als je tachtig bent. 

Moeder Mélanie maakt dan ook met liefde korte metten met de illusie dat er een dag komt waarop je begrijpt hoe je het leven aan moet pakken.

Chaos

‘Het belangrijkste verschil tussen de 20-something ik en de 30-jarige ik is dat ik meer dan ooit zeker weet dat ik nooit al mijn shit op een rijtje zal hebben. Dat klinkt misschien als een ongezellig statement, maar dat is het niet. Ik durf zelfs te stellen dat het een teken van volwassenheid is om te erkennen dat je leven altijd een chaos blijft.

Toekomstplannen

Toen ik net uit de schoolbanken kwam en aan de slag ging op Wall Street, meende ik precies te weten waar ik mee bezig was. Ik was afgestudeerd op een ‘goede’ school, had een ‘goede’ baan, had verkering met een grote knappe man met een ‘goed’ salaris en kwam uit een ‘goede’ familie. In de daaropvolgende afmattende drie jaar besefte ik dat ik er met heel veel dingen goed naast zat. Mijn ziel werd gegijzeld door een baan waar ik me op mijn beste momenten lusteloos voelde. Hoeveel ze me ook betaalden. Nadat ik avonden mezelf in slaap huilde, besloot ik te stoppen met de bankierswereld zonder specifieke toekomstplannen. Op mijn 25ste wist ik dat ik nooit meer een mantelpak aan wilde, maar had ik geen idee wat ik verder wilde met mijn leven.

Recht op geluk

Toch geloofde ik toen nog dat er een moment zou komen waarop ik tevreden zou zijn over alle aspecten in m’n leven. Ik zou een bevredigende carrière bouwen in een ander werkveld, settelen met de juiste man een harmonieus, rijk leven leiden. Ik wist heus wel dat er onderweg wat obstakels zouden zijn, maar ik verwachtte wel dat het universum me gunstig gezind zou zijn. Ik had het gevoel dat ik het recht had op geluk.

Nu ik een bepaalde mate van professioneel en liefdevol succes heb bereikt, ben ik me er nog meer van bewust dat ik nooit alles op een rijtje zal hebben. Ik zie in dat dat gevoel van stabiliteit en zekerheid waar ik hoopte ooit op een dag in te baden, nooit komt. Dat het naïef is om te dromen van een geordend leven in een chaotisch bestaan. Dat als je constant naar iets beters streeft, je nooit tevreden bent. Dat als je grootse visies over geluk hebt, je het niet vindt in de alledaagse dingen.

Zelfhulpgoeroes

Het ding is dat niemand ooit al z’n shit op een rijtje heeft. Niet Oprah. Niet je ongelooflijk mooie, charmante vriendin die altijd precies lijkt te weten wat ze wil en hoe ze zich moet gedragen. Niet je mentor. Niet je ouders, noch je broer of zus.

We leven in een cultuur die is gefixeerd op alles voor elkaar hebben. Zelfhulpgoeroes die proberen ons een beter leven te laten leiden. We spenderen duizenden euro’s aan dunner worden, zakelijker worden, minder stress hebben en georganiseerder zijn. We omarmen diëten, fitnesstrends, ‘revolutionaire’ beauty-oplossingen, motiverende lezingen en reinigende kristallen. We hebben professionele doelen, relationele doelen en zelfs squad goals.

Voorgefabriceerde ideeën

Het leven is een aaneenschakeling van ervaringen. Goede-, slechte- en meh-ervaringen – voor iedereen. Dan kan je nog zo hard proberen een volmaakt leven te leiden met behulp van experts, maar dat zal je niet vinden. Hoe sneller jezelf distantieert van voorgefabriceerde ideeën van geluk, des te sneller je ziet waar je het echt vindt. In je eerste kop koffie in de ochtend, een kus op je voorhoofd. De waarheid is dat je nooit al je shit op een rijtje zal hebben en dat helemaal oké is.’