‘Om Mats’ plotselinge dood te verwerken, liepen we naar Santiago de Compostella’

Persoonlijk

Masja Straetemans (39) is moeder van Mats en Kaj, ze is zes maanden zwanger van haar derde kind. Kaj is nu een jaar oud. Mats overleed onverwacht en onverklaarbaar toen hij zes weken oud was.

‘Op 31 december 2012 zag ik Mats’ eerste lachje. Zo blij dat ik dat nog heb kunnen zien. Op 19 november was hij geboren. Mats was een makkelijk kind. Rustig, pienter, nieuwsgierig. Wijze ogen, alsof hij de wereld al in the pocket had. Op 1 januari besloten Paul – mijn vriend – en ik een strandwandeling te maken. Toen we naar een strandpaviljoen liepen, lag Mats veilig te slapen in de draagzak. Pas toen we binnen waren en hem uit de draagzak haalden, zagen we dat hij erg witte handjes en een wit gezichtje had. Twee mensen met kinder-EHBO constateerden dat hij niet ademde en begonnen met reanimatie. Binnen no time werd de reddingsbrigade van de aanpalende Nieuwjaarsduik ingeschakeld, een traumahelikopter was onderweg. Wat zorgeloos begon, was van het ene op het andere moment onze ergste nachtmerrie.’

‘Mats lag in mijn armen, terwijl Paul een hand op zijn buikje en een hand op zijn hoofdje hield. Zo is hij overleden’

‘Mats had op het strand een hartstilstand gehad. Zijn hartje was door de reanimatie weer gaan kloppen, maar hij heeft niet meer zelfstandig kunnen ademhalen. We bleven bij hem in het ziekenhuis. Hoopten op een goede afloop. Op 3 januari hoorden we van de artsen dat Mats’ hersenbeschadigingen te groot waren om mee te kunnen leven. We realiseerden ons dat we veel te vroeg afscheid van Mats moesten nemen. Zijn beademing werd gestopt. Mats lag in mijn armen, terwijl Paul een hand op zijn buikje en een hand op zijn hoofdje hield. Zo is hij overleden.’

‘Waarom Mats een hartstilstand kreeg, is onverklaarbaar. De draagzak was geen oorzaak, dat was al vrij snel bekend. Wij werden getest, het was geen genetische kwestie. Bij de autopsie werd een kleine darmobstructie gevonden, maar niets dat wellicht tot een hartstilstand zou leiden. Natuurlijk hadden we graag antwoord gehad. Aan de andere kant; we krijgen Mats er niet mee terug. Ons hart was leeg. We waren woordeloos verdrietig. Dit zijn ook de woorden die op zijn graf staan: ‘Na intens geluk, plotseling machteloos, woordeloos verdriet blijft.’

‘We moesten moed verzamelen om verder te gaan met ons leven, met Mats in ons hart’

‘En toen overleed zes weken na Mats ook Pauls vader. Ik weet nog dat Paul naast me op de bank zat en het echt niet meer wist. Op dat moment ontstond het idee samen de wandeltocht naar Santiago de Compostella te maken. Om moed te verzamelen om verder te gaan met ons leven, met Mats in ons hart. De tocht naar Santiago de Compostella is een klassieke, lange pelgrimsroute die wel meer mensen als ze op hun leven willen reflecteren. We wilden samen zijn, zonder anderen. Dat hadden we nodig, dit was óns verdriet. We moesten en wilden dit echt samen doen.’

‘Op 4 mei, dodenherdenking, vertrokken we vanuit huis naar ons beginpunt in Frankrijk. Op 5 mei, Bevrijdingsdag, startte onze voettocht. We hadden er niet eens bewust over nagedacht. De tocht was zwaar, heftig, maar ook prachtig. We praatten, zwegen, ontmoetten medewandelaars, huilden en lachten. We plaatsten een steentje van Mats’ graf bij de Cruz de Ferro, de plek waar je als Santiago-ganger op die manier ‘lasten kunt achterlaten’. Aan mijn rugzak hing Mats’ knuffelgiraffe. Onderweg naar de Cruz de Ferro waren er meedere regenbogen. Op Mats’ uitvaart had mijn nichtje ‘Look for me in rainbows’ gezongen. Natuurlijk waren er ook moeilijke momenten. Veel zelfs. Na twee weken lopen was het bijvoorbeeld moederdag. Maar ik was een moeder zonder kind.’

‘Precies een halfjaar nadat Mats hartje was gestopt met kloppen, hoorden we voor het eerst het hartje van Kaj’

‘Op onze route passeerden we ook een waterbron die vruchtbaarheid zou verhogen. Een beetje lacherig waste ik mijn handen erin. Op dag 34 bereikten we Santiago de Compostella. De meeste ‘pelgrims’ gaan meteen naar de kathedraal, wij gingen naar de apotheek, voor een zwangerschapstest. Ik was zwanger. Eenmaal in Nederland hebben we eerst de St. Jacobsschelpen die we de hele reis bij ons droegen op Mats’ grafje gelegd. Precies een halfjaar nadat Mats hartje was gestopt met kloppen, hoorden we – op de achtwekenecho die we kregen – voor het eerst het hartje van Kaj. Kajs tweede naam is Jakob. De voettocht wordt ook wel ‘de Jacobsweg; genoemd. De St. Jacobsschelpen zijn eenmaal weggeweest van Mats’ grafje; ze waren bij de doop van Kaj.’

‘De komst van Kaj heeft voor mijn gevoel weer kleur gegeven aan ons leven. Hij is nu twintig maanden. Ik ben zwanger van ons derde kind. De uitgerekende datum is 30 december, maar het zou best kunnen dat ik pas op 1 januari beval, de dag dat Mats zijn hartstilstand kreeg. Er zijn al zoveel ‘toevallige’ dingen gebeurd, ik sluit dat niet uit. Natuurlijk blijft het spannend. Onbevangen zal het nooit meer zijn. Maar we zijn ervan overtuigd dat Mats met ons meekijkt, als een engeltje op onze schouder. Kaj en ons derde kindje zullen we over Mats vertellen. Het is hun grote broer, die ons leerde hoe prachtig het is om ouders te zijn.’

‘Wij lagen wakker van de oorverdovende stilte’

‘Andere mensen die iets soortgelijks meemaken als wat wij hebben meegemaakt, zou ik het liefst willen zeggen: luister naar jezelf. Jij en je partner verwerken jullie verdriet op jullie manier. Dat is voor iedereen anders, voor ons was dit de enige juiste weg. Niet iedereen zal je begrijpen. Ik kon me dan ook helemaal vinden in het verhaal van Natalie Morgen, haar dochter werd doodgeboren. Zij vertelde dat ouders soms klagen dat ze weinig slapen door hun baby, wij lagen juist wakker van de oorverdovende stilte. Mats is lichamelijk niet meer bij ons, maar hij hoort, net als onze andere kinderen, gewoon bij ons gezin. We zullen hem nooit vergeten. Hij is dan misschien niet hier, maar uit ons hart is hij nooit.’

Wil je iets kwijt over dit verhaal? Praat mee op Facebook!

Een aangrijpende briefwisseling tussen Phileine en de moeder van de overleden Eline… >

Meer leuke content? Like ons op Facebook