Vader Rick schrijft ontroerende column: ‘Ik keek mijn kleine meid van amper één jaar oud aan, nog zó vol onschuld’

Column #1 Alles komt goed

Persoonlijk

Rick Meijer (37) is vader van Lois (4) en baby Jani en getrouwd met Saskia. De band met zijn kinderen is bijzonder, maar maakt hem ook kwetsbaar. Hilarische, pijnlijke, ontroerende, maar soms ook verdrietige momenten die hij samen met hen meemaakt, zorgen ervoor dat die band steeds hechter wordt. Soms probeert hij dit onder woorden te brengen op papier. En die alledaagse, herkenbare verhalen over het vaderschap vind je vanaf nu op Famme! Zoals deze, die zich afspeelde toen Lois net 1 jaar oud was.

Column #1 Alles komt goed

Dromenland had zich al uren genesteld in mijn lichaam, maar de paniek in de stem van mijn vriendin zorgde ervoor dat daar abrupt een einde aankwam. Ik schoot omhoog en herkende direct de angst in haar ogen. Twee maanden geleden zag ik deze ook al. Saskia rende naar de kamer van onze dochter en tegelijkertijd zag ik de babyfoon rood uitslaan. Een combinatie van krijsen en kortademigheid zorgde voor de meest oncomfortabele kippenvel ooit. Niet eerder werd de slaap zo snel verbannen. Dit keer klonk het erger dan de eerste keer, maar er verder over nadenken had op dat moment geen zin. Actie was vereist, robotmodus moest aan en wel heel snel. Ik startte de auto. De vijf minuten naar het ziekenhuis toe leken uren te duren.

Ik voelde de hand van Sas die de mijne zocht

De kinderarts vertelde ons dat Lois niet genoeg zuurstof in het bloed had zitten en net als bij de eerste benauwdheidsaanval, pas twee maanden geleden, werd ze verneveld. De kortademigheid leek minder te worden. Toch voelde het anders dan toen. Ik keek naar Saskia en onze bezorgde blikken bleken niet ongegrond te zijn. ‘We houden haar sowieso vandaag en vannacht hier’, zei de kinderarts.

Slangetjes

Ik keek mijn kleine meid van amper één jaar oud aan, nog zó vol onschuld. Haar ogen waren vochtig. Tranen liepen langs haar wangen en vielen op de steriele ziekenhuisvloer. Alsof ze precies wist wat er ging gebeuren. Niet veel later lag ze op haar eigen kamertje. Ik voelde de hand van Sas die de mijne zocht en compenseerde de brok in mijn keel met een glimlach naar Lois. De slangetjes in haar neus probeerde ik compleet te negeren, zodat ze niet kon merken dat ik het verschrikkelijk vond haar zo te zien.

Machteloos

Er kwamen twee broeders aan. Lois werd heel even meegenomen voor een longfoto. De wanhoop droop van het kleine grietje af. Allerlei verschrikkelijke gedachten schoten door mijn hoofd, maar ik mocht dat niet laten merken aan haar, ik moest dat blocken! Ik gaf haar een kus en vertelde dat alles goed kwam. Maar ook al wist ik dat ze in goede handen was, de machteloosheid voelde vreselijk.

Lois kon niet slapen s ‘nachts. Haar geest wilde zo graag, maar de Ventolin zorgde ervoor dat haar lichaam tegenstribbelde. Ze schopte en probeerde uit alle macht alles los te trekken om haar rust te vinden, die ze zo nodig had. Ze keek ons aan alsof ze wilde zeggen: ‘Papa, mama, help mij.’ Maar toegeven, nee dat mochten we niet, ook al schreeuwde ons hart iets anders.

‘Alles komt goed’, was de mooiste zin die ik in tijden had gehoord

In de ochtend, ik had net een kopje koffie voor Sas gehaald, hoorde ik de deur opengaan. De geruststellende blik in de ogen van de kinderarts en de woorden erna lieten kilo’s last van mijn schouders afglijden. ‘Alles komt goed’, was de mooiste zin die ik in tijden had gehoord.

Mijn kleine meisje

Twee dagen later waren we thuis en gaf ik Lois een pufje die ze vanaf toen elke dag moest nemen. Daarna liep ik naar de tuin en zakte ik door mijn knieën. Robotmodus mocht uit. Ik vroeg me af hoe ouders zich wel niet moesten voelen die… Maar net op het moment dat ik mezelf ging vertellen dat ik moest gaan relativeren, hoorde ik plotseling geklop tegen het raam. Ik draaide mijn hoofd en daar stond mijn kleine meisje, zij het nog lichtelijk onevenwichtig, bij het raam. Ze hield zich vast aan de vensterbank. Goh, wat deed ze dat toch goed. Onze blikken kruisten elkaar door het glas en toen ik voelde hoe er een traan ontstond, keek ze me aan en vertelde ze me zonder ook maar iets te zeggen: ‘Alles komt goed, papa!’

Lees ook deze ontroerende column, die Rick al eerder voor Famme schreef, over zijn dochter: ‘Bijna vier jaar heb ik haar bij me gehouden…’

Naast zijn day to day job schrijft Rick ook kinderboeken. In juli verschijnt zijn eerste boek Breekpunt bij uitgeverij Clavis.

Meer leuke content? Like ons op Facebook