Redactie
Redactie Persoonlijk 22 jan 2019

Afke: ‘Wat was er met die twee mensen gebeurd die alleen oog voor elkaar hadden?’

Columnist Afke (41) is naast moeder van drie ook partner, dochter, vriendin, buurvrouw en ZZP-er. Ze heeft een zwak voor imperfectie en echtheid en heeft een missie: Dat alle kinderen en ouders weten dat hun aanwezigheid er toe doet en zich geliefd voelen. Daar schrijft ze over op haar Facebookpagina.

Column: Aanraken

Je stapte de kamer in en liep naar het kastje om je horloge en telefoon te pakken. Onze dochter van twee rende naar je toe, klemde haar armen om je been en riep verrukt: ‘Papa’.

Onze oudste zoon trok al wiebelend met zijn stoel (ik heb het opgegeven om uit te leggen waarom een stoel vier poten heeft) en at verveeld een korst van zijn brood en leek jouw aanwezigheid niet op te merken. Onze andere zoon rende door de kamer met een deken om zich heen, in zijn rol van Harry Potter had hij geen tijd voor een ontbijt of andere personen.

De dag begon zoals alle doordeweekse dagen van de afgelopen tien jaar. De kinderen maakten ons wakker, altijd eerder dan we hopen. We wachtten stilletjes af wie van ons als eerste uit bed zou stappen en het eerste kwartier beneden op zou vangen. De ander kon zich dan nog tien minuten voor de gek houden door de snoozeknop van de wekker keer op keer in te drukken om vervolgens als een gek onder de douche te springen en het beneden over te nemen.

De eerste koffie was gezet, een harde voorwaarde. Daarna vertrok jij naar je werk met een vluchtige kus en haast. Het belangrijkste doel was iedereen op het juiste tijdstip op de juiste plek te krijgen en dat ging steeds vaker op de automatische piloot met hier en daar een dwarsligger (protesterend kind).

Laatst gebeurde het. Ineens zag ik jou, de man die ik veertien jaar geleden ontmoette in stadscafé Broers in Utrecht. Ik merkte op hoe je aandacht had besteed aan je kleding, iets wat ik toen al aantrekkelijk vond. Ik rook jouw geurtje weer. Het bracht me terug naar het moment waarop ik voor het eerst een kus in je nek plantte.

Ineens viel het op me. Wat was er met die twee mensen gebeurd die alleen maar oog voor elkaar hadden? Die twee die vaak niet konden wachten tot ze weer bij elkaar waren en ‘s nachts in de auto stapten om naar elkaar toe te rijden? Wat was er gebeurd met de nieuwsgierigheid naar de ander en de aantrekkingskracht van de verschillen tussen elkaar?

Vanmorgen hoorde ik het verhaal van twee mensen die uit elkaar gaan en daarmee van een gezin met jonge kinderen dat uit elkaar valt. De talloze gebroken nachten en twee drukke banen hadden hun tol geëist. Er kwamen irritaties, ze zagen elkaar steeds minder en uiteindelijk verloren ze elkaar uit het oog. De rek was eruit en de bereidheid om elkaar te steunen verdween stilletjes.

Geen van beiden had de energie om dat waar ze in terecht waren gekomen op tafel te leggen. Of het ontbrak aan moed. En zolang de ander niets zegt is het er misschien niet. De laatste keer dat ze elkaar aankeken was er niets over van wat hen ooit had samengebracht. Het stemde me droevig. Om het gezin in duigen. Om iets wat zo herkenbaar is en ik denk voor velen. Om iets wat ergens voelt als had niet gehoeven?

Laten we elkaar vaker aanraken mensen. Elkaar even vasthouden tussen de bedrijven door of een aai geven in het voorbijgaan. Lepeltje lepeltje voordat je gaat slapen, zonder dat het ingewikkeld wordt of meer moet zijn dan dat. Een hand op je rug terwijl je de broodtrommels staat te vullen en een arm om je heen als je op de bank ploft. Even een hand op je been tijdens het motiveren van je kroost om wél een hapje te nemen. Zonder dat je er iets voor terug hoeft. Zonder woorden laten weten dat je er nog bent en dat je nog steeds weet waarom jullie ooit samen besloten.. Met iets van vertrouwen op andere tijden.

Laten weten dat jij ook vindt dat het zo nu en dan voelt als een zuidwesterstorm en dat alles steeds een beetje waziger wordt. Dus dat jullie wachten met een knoop doorhakken en dat soort dingen tot de storm is gaan liggen.

Raak elkaar aan, hou elkaar vast. Omdat je lichaam herkent, herinnert en weet, veel meer dan woorden. Omdat een aanraking voedt, ontdooit, metselt en weer dicht(er)bij brengt. Omdat onze kinderen mogen zien dat wij elkaar liefhebben, ook met tegenwind, lekluiers, deadlines, wallen onder onze ogen en zonder dopjes op de tandpasta. Juist dan!

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Afke: ‘Wat was er met die twee mensen gebeurd die alleen oog voor elkaar hadden?’
Sluiten