‘Ook zij gaven aan liever zelf uit de ring te stappen dan eruit geslagen te worden’

Programmamakers Marcel Ouddeken en Hans Kema filmden anderhalf jaar patiënten en medewerkers van de kliniek voor mensen die hun leven voltooid achten en aan alle eisen voor euthanasie voldoen en maakten daar een documentaire over. Die docu deed nogal wat stof opwaaien bij tv-programma DWDD. Reden voor Phileine om een brief te schrijven.

Lieve, bijzondere vrouw,

Je bent beroemd.
Je bent beroemd en je weet het niet eens.
Je weet het niet eens, omdat je er niet meer bent.

DWDD

Eigenlijk ben je ook niet echt beroemd, maar ik heb gisteren wel de hele avond aan je gedacht. Er werd over je gesproken bij De Wereld Draait Door. Hoewel, niet echt over jou maar wel over mensen die hetzelfde hadden gedaan. Die hetzelfde hadden láten doen.

Ook zij kregen een vreselijke ziekte. Ook zij moesten toegeven de wedstrijd niet te kunnen winnen. Ook zij gaven aan liever zelf uit de ring te stappen dan eruit geslagen te worden. Zij wilden, net als jij, niet wachten op die laatste klap. Het resultaat zou toch hetzelfde zijn. Buiten de ring zou je niet meer overleven, binnen de ring ook niet.

Waarom zou je dan niet mogen kiezen voor het moment dat jou over je lijden heen tilt? Waarom mag je dan niet over-lijden?

Als je al weet hoe een wedstrijd eindigen zal, als je al weet dat je verliezen zal en je weet ook al dat je in de laatste rondes de toeschouwers niet meer kunt zien. Dat je niet meer kunt ruiken hoe de bomen hun blad verliezen. Dat je niet meer kunt voelen hoe de wind door je haren gaat, omdat je nooit meer buiten komt en omdat je geen haar meer hebt. Waarom zou je dan niet mogen zeggen dat je je gewonnen geeft?

Over-lijden

Waarom zou je dan niet mogen zeggen dat je het laatste restje eer aan jezelf houdt? Waarom zou je dan niet mogen kiezen voor het moment dat jou over je lijden heen tilt? Waarom mag je dan niet over-lijden?

Gelukkig mocht jij daar zelf voor kiezen. Gelukkig woonde jij in een land waar je prachtig werd begeleid en waar je omringd door jouw lievelingen het leven mocht verlaten. Het prachtige, heerlijke leven waar je zo van hebt genoten. Ik zag het als een eer die jouw naasten jou nog konden bewijzen. Ook al deed het zoveel pijn.

Is het nog wel een vrije keus?

Gisteravond werd er gediscussieerd. Is het nog wel een vrije keuze? Wordt het menselijk brein niet op het zwakste moment te veel gestuurd door invloeden van buitenaf? Ik hoop zo dat dat niet zo is, maar ik begrijp dat beïnvloeding in deze heftige fase in een mensenleven natuurlijk een grote rol speelt.

Jij was van nature een levensgenieter. Zag het mooiste in de kleinste dingen. Kon genieten van een dauwdruppel op een zomerbloem. Jij kon als geen ander de geuren van het leven gretig naar binnen zuigen, om ze vervolgens met je ogen dicht aan iedere vezel van je lijf cadeau te doen.

large (3)

Daarom wist ik dat het klopte. Jouw lichaam kon niet meer meedoen en jij kon niet meer zijn wie je was. Op het moment dat jouw ogen de zon niet meer zagen opkomen, was er een tevreden en gelukzalige rust over je heen gekomen.

Televisiecamera’s in de laatste fase

Ik snap de discussie die gisteren gevoerd werd. En ik hoop oprecht dat de mensen die deze laatste fase laten vastleggen door televisiecamera’s dit doen vanuit een intrinsieke wens. Vanuit dezelfde bron van waaruit de beslissing wordt genomen het leven zelf te regisseren. Inclusief het einde.

Maar bovenal hoop ik dat deze mensen, net als jij, terug kunnen kijken op een waardevol, prachtig leven. Dat geleefd is vanuit het hart. Want als je leeft vanuit je hart, sterf je met een groot geschenk in je ziel. Op welk moment en hoe dat sterven ook komt.

Dankjewel voor de mooie herinneringen die je achter liet.

Liefs,

Phileine

Wil je reageren op deze brief? Dat kan via Facebook.

De andere brieven die Phileine heeft geschreven, vind je hier >>

Reageer op artikel:
‘Ook zij gaven aan liever zelf uit de ring te stappen dan eruit geslagen te worden’
Sluiten