‘Op een manier die eruit ziet als kinderspel geef jij ieder kind het gevoel speciaal te zijn’

Iedere schooklas heeft er wel een aantal: kinderen met uitdagingen. Misschien kunnen ze niet zo goed leren, zijn ze sociaal onhandig of is er meer aan de hand. De rol van de leraren en leraressen is dan zó belangrijk. Zij doen hun uiterste best om het beste in zo’n kind naar boven te halen. Reden voor Phileine om de lerares van haar dochtertje een brief te schrijven.

Jahoe!

We hebben een stempel te pakken!
Drie weken geleden nog hadden we overleg met jou. Onze dochter, jouw leerling had nogal wat strubbelingen in de klas en thuis. We hoopten dat we daar samen verbetering in konden aanbrengen.

Op jouw advies hebben we haar laten testen.

Inmiddels hebben we een tien pagina tellend rapport binnen waar een heleboel in vermeld staat. Vooral staat er een heleboel in bevestigd. Dingen die ons al waren opgevallen. Dingen die we al geleerd hadden uit onze nachtelijk websessies.

Ik ben niet geduldig genoeg voor het onderwijs. Ik ben ook niet flexibel genoeg om ieder kind zijn eigen vorm van aandacht te geven.

Maar nu hebben we ook een stempel. En ik heb nog wel zo’n hekel aan stempels. Ik hou niet van hokjes waar mensen ongevraagd in geduwd worden. Ik hou niet van ‘excuses’ die gebruikt worden voor onwenselijk gedrag. En vooral hou ik niet van trends die te maken hebben met de geestelijke gesteldheid van kinderen.

Toen ik nog een blauwe maandag deed alsof ik wilde worden wat jij nu bent kwam ik er al vrij snel achter. Ik ben niet geduldig genoeg voor het onderwijs. Ik ben ook niet flexibel genoeg om ieder kind zijn eigen vorm van aandacht te geven. Doe mij maar lekker klassikaal onderwijs in een vast (geroest) format.

Zesde zintuig

Ik dacht dat kinderen mijn passie waren. Na dat jaar studeren wist ik wel beter. Kinderen vallen nog steeds binnen mijn favoriete hobby’s. Daarom ben ik ook dolblij dat nummer vier in aantocht is. Maar les geven, leerkracht zijn is zoveel meer dan slechts een passie. Het is óók een passie, daar ben ik zeker bij jou van overtuigd. Maar je moet ook een zesde zintuig hebben.

Het zintuig waarmee je ieder lief individuutje herkent, begrijpt en voedt. Jij voedt de kinderen in jouw klas met liefde, geduld, begrip en vooral met bijsturing. Op een manier die eruit ziet als kinderspel geef jij ieder kind het gevoel speciaal te zijn. Tegelijk wordt er niemand ‘anders’ behandeld.

Mother holding hand of little son with backpack outdoors

Je bent drie weken weg geweest. Jouw gezondheid liet je even in de steek en dus kwam er een invaljuf. Ze deed hard haar best, echt waar. En ik neem mijn hoed af voor mensen zoals zij. Maar wat ben ik blij dat je er weer bent. En wat is dochterlief ook blij dat je er weer bent.

Koekeloeren door mijn tranen heen

Natuurlijk, ze had en heeft serieuze problemen in en om de klas maar haar ogen gingen stralen toen je weer bij de deur op ze stond te wachten. Ieder kind kreeg een oprechte knuffel en je vertelde aan ieder kind apart hoe je hem of haar gemist had. Ik en mijn hormonale gestel stonden uiteraard weer met tranen in onze ogen te koekeloeren.

We bespraken gisteren na school het rapport. Jij had het vanuit je ziekbed al doorgenomen en vertelde blij te zijn met de resultaten. We liepen door alle tien pagina’s en aan het einde vertelde je me de plannen die je thuis al had gemaakt.

Om te zien hoe jij je in haar verplaatst en precies dat aan biedt wat zij nu nodig lijkt te hebben geeft mij een groot gevoel van vertrouwen.

En ik kon je wel omhelzen! Want om te horen hoe veel bijzondere dingen jij doet voor onze dochter. Om te zien hoe jij je in haar verplaatst en precies dat aan biedt wat zij nu nodig lijkt te hebben geeft mij een groot gevoel van vertrouwen.

Opvoeden doe je niet alleen. Niet alleen, niet samen met de papa, maar zeker ook samen met de leerkracht van je kind. En als een kind niet helemaal binnen de lijntjes van de ‘gemiddelden’ valt, dan is het maar de vraag of de leerkracht dat eerder genoemde zesde zintuig heeft.

Jij hebt dat. En in combinatie met je lieve glimlach, je duidelijke grenzen en de voelbare warmte die je uitstraalt laat ik met gerust hart ons bestempelde meisje bij je achter.
Ook als dat soms tranen oplevert bij haar. Ik weet dat ze in goede handen is.

Dankjewel!

Vanuit mijn bezorgde, overlopende moederhart wil ik je bedanken dat je dit vak uitoefent. Dit vak waarvoor je zo ontzettend moedig moet zijn. En zo ontzettend liefdevol. Dankjewel lieve juf. Dankjewel dat je je leerlingen op handen draagt, precies zoals ze zijn.

Lieve groet,

Phileine

Wil je reageren op deze brief? Dat kan via Facebook.

Vorige week: Programmamakers Marcel Ouddeken en Hans Kema filmden anderhalf jaar patiënten en medewerkers van de kliniek voor mensen die hun leven voltooid achten en aan alle eisen voor euthanasie voldoen en maakten daar een documentaire over. Die docu deed nogal wat stof opwaaien bij tv-programma DWDD. Reden voor Phileine om een brief te schrijven. Je leest hem hier >
large-32

Reageer op artikel:
‘Op een manier die eruit ziet als kinderspel geef jij ieder kind het gevoel speciaal te zijn’
Sluiten