Open brief aan mijn demente oma

Phileine bezoekt haar oude lieve omaatje en ontdekt dat ze er niet meer is, ookal leeft ze nog wel.

Dag lieve oma,

Daar zit u dan. Oud en afgedankt. Want al heeft niemand van de familie de bedoeling u af te danken, toch bent u in die fase van uw leven aangekomen. Het is winter. Buiten en binnen. De bomen zijn hun bladeren kwijt, u uw haren. De zon is al een tijd niet meer te bekennen in uw ogen. Er komen geen mooie bloemen meer, de lange avonden zijn op.

Twee en negentig lentes

Twee en negentig jaar heeft u alle seizoenen mee gemaakt. Twee en negentig jaar kwamen en gingen er winters. De winter gaat niet meer. Nooit meer. Deze keer kiest u er zelf voor om te gaan. Want ineens bent u weg. Mijn lieve, intelligente, artistieke en bij de tijdse oma is vertrokken.

Vieze woorden

Niet helemaal. Uw lichaam zit daar nog. Of ligt. Of kruipt als een kleine baby over de vloer. Soms schreeuwt het vieze woorden. Soms kliedert het met eten (of ergere dingen). Soms doet ‘t net alsof ‘t slaapt. Tussen al die andere oude lichamen speelt u het spel maar gewoon mee. Allemaal dement.

Waarom heeft oma een baby slab om, vroeg mijn middelste.

Maar u bent al lang vertrokken. Weg naar de lente. Weg naar een lichaamsloos bestaan. Weg naar vrijheid. Want die kende u niet altijd. Eerst geen vrijheid om te studeren. Want in het jongensgezin waar u geboren was kregen de heren de kansen. Later werd de vrijheid afgenomen in de oorlog, die vreselijke oorlog die mij als klein meisje aan opa zijn lippen deed hangen. De weinige verhalen die hij deelde grepen mij.

Gevangen in eenzaamheid

Toen opa overleed werd u gevangen in eenzaamheid. Maar altijd als we er waren werden we verwend. Met lekkers en liefs.
Toen ik zelf kinderen kreeg bleek hoe ontzettend bij de tijd u was. Van al de achterkleinkinderen wist u precies wanneer ze jarig waren en bij wie ze hoorden. En elke keer als we met z’n allen bij u ‘op visite’ kwamen werden ook zij volop verwend.

Stiekem heel even

De laatste keer nam ik ze mee. Een kleine glimlach op uw lippen verried dat u er stiekem weer even was. Een beetje beteuterd keken ze naar uw rolstoel. En naar de slab die om uw nek hing. ‘Waarom heeft grote oma nou een baby-slab om?’ vroeg de middelste. Ik had zo snel geen antwoord.

De cirkel is weer rond

Nu weet ik het. U bent weer terug naar de fijnste tijd van uw leven. De onbezorgde jeugd. Vol dromen en kansen. Vol vrijheid. Terug naar de tijd waarin het altijd lente is. De cirkel is weer rond. Nog eventjes en dan neemt ook uw fysiek afscheid van dit leven. Lieve oma, dank voor alle fijne herinneringen en de wijze raad. Ik heb genoten!

Alle liefs en geniet van de mooie bloemen in uw hoofd,

Phileine

Reageer op artikel:
Open brief aan mijn demente oma
Sluiten