Muriel Oonincx
Muriel Oonincx Columns 28 jul 2014

Open brief aan €@&#verdomme

Fammes Muriel had er al nooit wat mee. Maar nu, nu heeft ‘ie het echt te bont gemaakt. Verdomme kun je alsjeblieft verdwijnen. Ik wil je voorlopig niet meer zien, ik wil je nooit meer zien.

Verdomme,

Beste noem ik je liever niet, want zo best heb ik het niet met je voor. Geachte, nee dat is veel te veel eer. Hallo? Waarom zou ik je welkom heten in mijn leven. Dag dan? Zelfde laken een pak.

Samme wel

Om bij het begin te beginnen. Vroeger vond ik je wel spannend, je was iets verbodens als een vrucht die niet geplukt mag worden en daar bevond je je ook. In het religieuze sfeertje. Als ik ruzie kreeg over jou met mijn ouders dan sloot ik even vriendschap met je neef &€@#samme. Die mocht wel bij ons komen spelen. Niet dat mijn ouders ‘m het allerliefste in huis hadden. Dat niet. Iets later groeide je net als foute vriendjes op met me. We werden vriendjes, heel even dan, want ergens voelde ik ook wel dat ik met jou niet gelukkig kon worden. Net als met de foute vriendjes maakte ik het op een gegeven moment uit met je. Niet makkelijk, maar wel het beste.

Hardnekkig

Je bent wel een taaie moet ik zeggen. Je laat je niet makkelijk afschepen. Als een zomer mug sluip en zoem je soms om me heen. En prik je me af en toe. En je weet ook dat ik dan te moe ben om tegen je te vechten. Sinds ik moeder ben geworden probeer je het weer vaker. Omdat je weet dat ik zwak ben. Moe, van de korte nachten, te weinig slaap. De drukte van werken en zorgen. De irritaties van de kinderen die elkaar gek maken. ‘Mama, wie is verdomme?’ vroeg mijn middelste laatst. ‘Huh? Oh niemand schatje, die ken je niet en mama wil ‘m ook niet kennen.’

Bont

Maar nu? Wat is er gebeurd met je? Ben je zo teleurgesteld in mij en in de rest van de wereld dat je hebt besloten mij met een allerlaatste redmiddel in te lijven, vast te binden, gevangen te houden. Opdat ik nooit meer vrij kom? Door mijn vader van me af te nemen? Ja, daar had je me te pakken hoor. In alle hevigheid. Je hakt zelfs na twee jaar nog in alle hevigheid op me in.

Verbale ellende

hoe haal je het in je hoofd om ons Nederlanders in het diepst van onze ziel te treffen. Denk je dat wij niet sterk genoeg zijn? Dat wij ons zullen verlaten tot verbale ellende? Denk je dat je ons hiermee te pakken had? Met wat je ons vorige week flikte. En dacht je dat je mij persoonlijk voorgoed voor je gewonnen had met je recente bericht dat mijn grote, lieve nicht kanker moet overwinnen en mijn vriendin datgene moet gaan doormaken dat je je allerergste vijand nog niet gunt? Het verliezen van een kind… Zijn dit je wapens geworden?

Korte roem

Ja, je had even een revelatie. Je leek weer even heel ‘comme il faut’. Overal waar je rondliep riepen ze je na. Heerlijk om je naam zo veel te horen. Hard, vaker, het kan toch niet waar zijn. Nou, weet je? Ik vind je zielig. Ik heb diep medelijden met je en ik reken af met je. Voorgoed.

Onttwittert

Het is over en uit. Ik wil je niet meer zien! Je bent bij deze unfriend, onttwittert, je kan me niet meer mailen en wat betreft je gemug. Mij prik je niet meer. En als je me prikt dan maak ik een kruisje. Ik kerf het kruisje op mijn ziel. En ook al voel ik je wel. Je kan me niet meer raken…

Dag,

Muriel

Reageer op artikel:
Open brief aan €@&#verdomme
Sluiten