Opvoedkwestie: ‘Ik heb liever niet dat mijn schoonmoeder op mijn kinderen past. Doe ik haar daarmee tekort?’

Persoonlijk

Je kunt de boeken er nog zo goed op nalezen, sommige vragen over het opvoeden van de kinderen kun je het beste neerleggen bij andere ouders. Zij weten als geen ander dat je met de handen in het haar kunt zitten en de ‘regels’ niet altijd werken. Wij stellen daarom tweewekelijks de vraag aan jullie de opvoedkwestie van een andere ouder ‘op te lossen’.

Opvoedkwestie

Deze week de opvoedkwestie van Sascha (38): ‘Ik heb een lieve schoonmoeder, van wie haar man vorig jaar overleden is. Ze heeft weinig sociale contacten, dus haar kleinkinderen zijn haar alles. De enige kleinkinderen in de familie zijn overigens die van mij en mijn man: we hebben een zoontje (2) en een dochter (net geboren). Mijn schoonmoeder past wekelijks op. Mijn vriend vindt dat belangrijk voor haar en zij ook. Alleen heb ik dat eigenlijk liever niet, omdat ze nogal bovenop de kinderen zit, overbeschermend is en nogal ouderwetse opvattingen heeft: het bord moet altijd leeggegeten, de kinderen mogen niet vies worden, enzovoorts. Daarbij is ze best wel oud (80), niet heel goed ter been en dus vertrouw ik haar ook niet helemaal meer met een baby én peuter, ikzelf kom al ogen tekort. Maar als ik dat aansnijd zegt ze dat het nog prima lukt. Ook mijn vriend wil er liever niet aan, want volgens hem gaat het priam. Maar het liefst schroef ik dat wekelijkse oppassen terug naar sporadisch en een paar uurtjes. Is dat terecht of doe ik haar daarmee tekort?’

Geef je advies + OPROEP
Stuur jouw advies over de kwestie van Sascha naar [email protected] o.v.v. Opvoedkwestie of reageer op onze Facebook. Binnenkort lees je hier dan misschien jouw reactie en die van anderen terug. Of nog makkelijker: reageer op onze Facebook-pagina. Heb je zelf een dilemma of een vraag? Stuur dat dan naar hetzelfde mailadres en wie weet kunnen andere moeders jou helpen.

Reacties op het vorige kwestie

Twee weken geleden legden wij jullie de opvoedkwestie van Marieke voor. Zij gaf haar zoontje een tik toen hij haar begon te schoppen. Haar vraag aan jullie kun je hier nog even teruglezen.

1. Herrie-Jet

‘Die van mij krijgt ook af en toe eens een klap voor z’n kont. Niet hard, ‘t is meer de schrik dan dat het hem zeer doet. Wie is er niet groot mee geworden? Heb vroeger regelmatig de eerste paar trap treden gemist. Dat hoeft van mij nou ook weer niet, maar ik ga niet in discussie met een 4-jarige. Ik leg het minstens drie keer netjes uit, maar als hij serieus wil uit proberen wie de baas is, dan leer ik hem dat gelijk.’

2. Malissa

Dit is elke moeder wel eens overkomen. De volgende keer als je merkt dat je je geduld verliest: even uit de situatie stappen en even iets ontspannen doen (kopje koffie drinken, sigaretje roken) en dan weer terug komen. Als ik de tijd heb en merk dat mijn geduld op is, laat ik mijn zoon even alleen op zijn kamer spelen. En wat het meest helpt tegen uitprobeergedrag: altijd consequent blijven. Nee blijft nee en als je zegt ‘als je nu niet luistert krijg je straf‘, moet je die straf ook echt geven.’

3. Rosalie

‘Je energieniveau mentaal en fysiek goed op peil houden. Met je partner praten in een rustige setting over jullie kind. Heel veel tot tien tellen en probeer alsjeblieft niet te slaan. Gewoon niet doen. Slaan is een negatief machtsmiddel.’

4. Miranda

‘Ik denk dat als er vaker af en toe een corrigerende tik wordt gegeven, de maatschappij nu een stuk beter zou zijn. Meer respect voor de ouders en leraren. Kinderen mogen te veel. Ik heb ‘t over een corrigerende tik, niet over mishandelen. Onze generatie (nu 40-50) is er niet slechter van geworden…’

5. Aafke

‘Zolang je je blijft afvragen of je ergens goed of slecht aan doet met je kind ben je naar mijn mening altijd goed bezig! Je handelt namelijk uit liefde. En omdat ieder kind anders is en je er geen bijsluiter bij krijgt, kun je ook niet gelijk weten wat voor jullie werkt. Voor jou is ook elke fase nieuw. Maar zolang er genoeg liefde is, vind je vanzelf de manier dat het beste werkt voor je kind. En dan krijg je de 2e en dan moet je weer helemaal opnieuw beginnen want dat is weer een heel ander persoontje.’

6. Sandra S.

‘Ik denk dat de reactie ontstond toen jouw kind jou schopte. Een logische reactie. Ik heb hetzelfde ooit met mijn zoon gehad. Die gaf mij ook een serieuze rotschop. De eerste keer waarschuwde ik hem de tweede keer gaf ik hem een pets terug. En ja dat was schrikken van beide kanten, maar ik heb hem daarna wel uitgelegd dat hij mama niet hoeft te slaan. Zo wel, dan kan hij een pets terug verwachten. Hij niet slaan, ik ook niet. Ik wil niet discussiëren over of het goed of fout is, maar het werkt wel. Als hij nu nog eens zo’n momentje heeft waarop hij mij dreigt te slaan, zeg ik altijd ‘niet doen knul, je weet ik mep terug’ en dan lacht hij lief en weet hij dat ik gelijk heb. Met slaan win je niks.’

7. Sandra K.

‘Als ik merk dat ik mijn geduld verlies of voel dat ik mijn woede even te veel wordt, stap ik uit de situatie. Even een time out, paar keer diep ademhalen en weer terug. Ik leer dat ook mijn kinderen overigens. Heb ‘n keer mijn jongste een tik gegeven uit een reflex, ze beet heel hard in mijn arm (tot bloedens toe).’

8. Marleen

‘Super dapper dat je in ziet dat je fout zat, ook dat je om hulp durft te vragen. Toen mijn kinderen jonger waren stuurde ik ze even weg. Op de trap en later op het ‘nadenkstoeltje’ bij de wasmachine. Ik benoemde ook dat ik heel boos was. En dat als ze niet bleven zitten ze alsnog een tik voor hun billen kregen. Als ik rustig genoeg was riep ik ze en praatte met ze over wat er gebeurd was.’

9. Michèle

‘Mijn dochter heeft echt wel eens een tik op haar kont gehad en nee, daar heb ik geen spijt van. Ik ga ook niet in discussie met haar. Soms is een schrikreactie nodig en dat is wat een tik doet. Ze schrok, stopte met haar hysterische bui en was voor rede vatbaar. We hebben ooit getracht haar een time out gegeven op haar kamer. Die sloopte ze letterlijk. Dit was de enige manier. Dit heeft ze van mij. Enige verschil is dat ik geslagen werd en zij een tik kreeg. Maar altijd op d’r bips, nooit ergens anders.’

10. Rosalie

‘Ik zette mijn kind op zijn kamer. En zei dan dat hij daar moest blijven zitten omdat ik zo boos was op hem dat ik eerst even goed moest nadenken hoe we het samen gingen oplossen. Daarna kwam ik bij hem en praatten we erover. En ja, ook mijn kids hebben wel eens een tik gehad. Nu zijn ze 10 en 14 en ze slaan zelf niet, hebben respect voor mij en weten heel goed wat wel en niet mag. Ze hebben geen psychische klachten van de tikken die ze ooit hebben gehad.’

Onderzoek bewijst: oppassen is goed voor de hersenen van opa en oma

Meer leuke content? Like ons op Facebook