De nieuwe opvoedtrend: emotioneel coachen

Kids

Ben je een beetje klaar met alle goedbedoelde pedagogische adviezen? Lees dan vooral even door, want dit is misschien wel het laatste advies wat je nodig hebt. ‘Emotioneel coachen’ schijnt namelijk hét advies te zijn op al je opvoedkundige vragen.

Emotioneel coachen is bedacht door psycholoog dr. John Gottman en komt erop neer dat je een kind leert om te gaan met moeilijke gevoelens. Zijn theorie: ‘De sleutel naar goed ouderschap ligt in het begrijpen van de emotionele bron van problematisch gedrag’. Hou de volgende vijf stappen in gedachte voor de volgende keer dat je kind een inzinking heeft.

1. Wees bewust van de emoties van je kind

‘Toon respect en begrip naar je kind op moment dat het zich gefrustreerd, onbegrepen of overstuur voelt’, schrijft Gottman. In plaats van wachten tot de storm overwaait, afleiden of straf uitdelen kun je volgens hem beter de mouwen oprollen en er vol in duiken. ‘Praat met je kind over zijn gevoelens en probeer te begrijpen waar die vandaan komen.’ Verplaats jezelf in je kind.

Voorbeeld: wanneer je kind zijn broertje of zusje slaat omdat dat broertje of zusje zijn blokkentoren omver heeft gebonjourd, reageer je niet door hem naar z’n kamer te sturen. Zeg: ‘Ik zie dat je heel kwaad bent omdat je zusje de blokkentoren omver heeft gegooid. Is dat omdat je er de hele ochtend aan hebt gewerkt en nu weer opnieuw moet beginnen?’ Helemaal top als je dan ook nog een eigen ervaring deelt. ‘Ik was ooit bezig met een groot project toen mijn computer vastliep en ik helemaal opnieuw moest beginnen. Ik voelde me zo hulpeloos, maar ik begon opnieuw en het werd nog beter dan de eerste keer.’

2. Herken de emotie van je kind als een leermoment of om dichter bij elkaar te komen

Deze stap draait om het veranderen van je perspectief. Klinkt misschien corny, maar probeer de volgende hysterische driftbui te zien als een leermoment. Natuurlijk schiet je in de stress wanneer je kind zich middenin de supermarkt op de grond werpt, maar door je kind te steunen neem je grappig genoeg juist weer de touwtjes in handen. Het beste is nog dat je zo herinneringen kweekt die je kind later kan gebruiken om zelf zijn problemen op te lossen.

3. Luister met empathie en erken de emoties

In plaats van te vroeg hoe je kind zich voelt, kun je het beter observeren. Kijk naar zijn gezichtsuitdrukkingen, lichaamstaal en tone of voice. Een peuter kan waarschijnlijk moeilijk onder woorden brengen waaróm het zo verdrietig is. Dan heeft vragen geen zin. Zeg ‘je lijkt heel overstuur’ en erken dat door te zeggen ‘ik zou ook verdrietig zijn als mijn vriend me een duw zou geven’. Wanneer je kind gekalmeerd is kun je samen naar een oplossing zoeken. ‘Geef het je een beter gevoel als we samen praten over wie er aan de beurt is? Of wil je liever met iets anders spelen?’

4. Help je kind emoties te labelen met woorden

Door woorden te vinden voor een probleem wordt voor een kind dat enge, onbekende gevoel iets wat ze kunnen definiëren en beschouwen als onderdeel van het leven. Uit onderzoek blijkt dat een emotie benoemen alleen al het zenuwstel van een kind kalmeert. Hoe groter de woordenschat van je kind, des te makkelijker het is om die emoties te herkennen in het heetst van de strijd.

5. Stel grenzen wanneer je je kind helpt met een oplossing

Nadat je hebt meegeleefd, gevoelens hebt erkend en de verbinding bent aangegaan, ben je als ouder nog niet klaar. Je moet nog steeds dealen met het problematische gedrag. Het geheim is om het gedrag van het kind als onacceptabel te bestempelen, niet het kind zelf. Omschrijf het probleem zonder het persoonlijk te maken of in te spelen op schuldgevoel. ‘Je boos voelen is oké, maar slaan niet. Slaan doet pijn. Je kleine zusje is niet om te slaan.’ Daarna zoek je samen een oplossing. ‘Wat doe je de volgende keer als je boos bent op je zusje?’ Laat je kind met een idee komen. Tot tien tellen, een rondje lopen, een kussen slaan, naar jou toe komen… je kind laten meebeslissen, maakt het sterker. Zo benadruk je hun kunde en vertrouwen om voor zichzelf te denken. En als je dit maar vaak genoeg herhaalt, is dat ook zeker het gevoel.

Toi toi toi!