Susan Dalstra
Susan Dalstra Kids 4 jan 2019

‘Ik ben zelf een ouder, maar ik kan andere ouders niet uitstaan’

‘Ouders – wij zijn een vreselijk volk’, begint Elizabeth Nelson haar verhaal. Ze is zelf moeder, maar ergert zich groen en geel aan andere ouders.

In de kroeg

‘Laatst was ik uit met vriendinnen. Na het werk dronken we een glas rosé en zaten we gezellig samen te kletsen tot we werden gestoord door een groep drukke kinderen. Niet echt wat je verwacht als je achterin een kroeg staat, maar ik woon in Brooklyn en helaas is het daar niet ongewoon.

Mijn kinderloze vriendinnen en ik keken op toen een meisje met een loopwagentje de trap af stommelen terwijl ze achterna werd gezeten door een gillend jongetje. Een cluster volwassenen stond er onbekommerd naast te nippen van hun drankje. Deze kinderen moesten bij hen horen, maar niemand keek naar hen om terwijl hun kroost door de benen van de bediening met dienbladen vol drankjes dartelde. Ouders zijn vreselijk.

Ik bedoel: andere ouders zijn vreselijk. Ik natuurlijk niet.

Speciale sneeuwvlokjes

Het ding is dat ik me het grootste deel van de tijd niet eens een ouder voel. Misschien omdat ik een kind kreeg toen ik praktisch zelf nog een kind was, maar ik kan me gewoon niet identificeren met de meeste ouders die ik ontmoet.

Deze ouders wachtten tot hun carrière gevestigd was voordat ze kinderen kregen. De meesten van hen zijn nog steeds getrouwd. En het lijkt erop dat ze óf eindeloos bezig zijn met hun hartenlapjes of ze gewoon in een overvolle kroeg loslaten met hun loopwagentjes.

Het punt is dat als ik of een van mijn vriendinnen het lef had gehad om deze kinderen te vragen te gaan zitten, die ouders ons hadden laten arresteren want hoe dúrfden we hun speciale sneeuwvlokjes zo aan te spreken? Of ze hadden op z’n minst een heel bericht eraan gewijd op Facebook. Maar ik? Als mijn kinderen zich publiekelijk zo misdragen: alsjeblieft, zeg er wat van. Kinderen opvoeden doe je samen.

Ik vraag mezelf veelvuldig af waarom ik me zo vervreemd voel van andere ouders. Soms denk ik juist dat ík hier de aso ben.

Rust en zelfvertrouwen

Ik heb mijn dochter bijvoorbeeld ooit gevraagd of ik er net zo oud uit zag als die andere moeders. Ze rolde met haar ogen en verzekerde me ervan dat dit niet zo was. Zie je, andere moeders trekken hun kind nooit abrupt ergens vandaan en vragen ze zeker niet andere vrouwen te veroordelen om hoe oud ze eruit zien. Ze stralen rust en zelfvertrouwen uit, zijn zich bewust van hoe ze hun kind aanraken, lezen boeken over hoe je je dochters gepast aanspreekt in iedere ontwikkelfase zodat ze opgroeien tot aangepaste vrouwen die zich bewust zijn van hun eigenwaarde en nooit afhankelijk zijn.

Ik daarentegen keek met mijn 13-jarige dochter naar Broad City en vraag haar regelmatig advies over mijn liefdesleven. Ik praat tegen mijn kinderen op dezelfde manier zoals ik praat met mijn vrienden. Behalve wanneer ik boos ben en naar ze schreeuw dat ze hun kamer moeten opruimen, hun huiswerken moeten maken of gewoon even vijf minuten hun mond moeten houden zodat ik me kan concentreren. Want ik ben hier de moeder.

Typische moeder

Ik identificeer me niet met de moeders die ik tegenkom en niet met de moeders die geportretteerd worden in de media. De vrouwen die hun kind al hebben ingeschreven op een privéschool terwijl het nog in de baarmoeder zit of furieus de leraar bellen als hun kind niet een perfect cijfer heeft gehaald. Ouders die hun kind nooit een ‘nee’ verkopen.

Maar als ik er over nadenk, kunnen mensen mij ook makkelijk in een hokje plaatsen. Ik had een thuisbevalling en geen verdoving. Ik gaf borstvoeding tot hun peutertijd, droeg ze in draagzakken en deed aan co-slapen in het ‘familiebed’ tot ze niet meer wilden. Ik weet zeker dat sommigen mij daarom een heel typische moeder vinden terwijl ik gewoon deed wat het beste werkte voor mijn gezin. Het kon me nooit schelen wat een ander daarvan vond.

Moederoorlog

Misschien schuilt daar wel het probleem. Wij ouders zijn een gevoelig groepje. Een ouder zijn is niet eenvoudig. We doen allemaal ons best en wat werkt voor de een, werkt misschien niet voor de ander. De media zet ons tegen elkaar op en stookt de ‘moederoorlog’ op zodra ze de kans hebben. En wanneer we ons veroordeeld voelen, schieten we meteen in de verdediging of halen we uit.

Wanneer ik m’n best doe om andere ouders echt te leren kennen in plaats van meteen conclusies te trekken, blijken de meesten behoorlijk aardig. Natuurlijk niet altijd, maar meestal blijken ze gewoon net als ik maar een beetje aan te modderen terwijl ze hun best doen.

Behalve dan die mensen die hun kind met een loopwagen door de kroeg laten lopen. Zij doen niet hun best. En de volgende keer zeg ik er wat van. Bah, ouders.’

Wat vind jij: mogen moeders wel wat minder veroordelend zijn richting elkaar? Laat je mening achter en praat mee op ons Mama Forum!

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
‘Ik ben zelf een ouder, maar ik kan andere ouders niet uitstaan’
Sluiten