Stephan: ‘Je kwam met tranen in je ogen en je armen in de lucht op me af. ‘Papa!”

Persoonlijk

Als Stephan Evenblij totaal onverwachts een berichtje krijgt dat hij mogelijk vader is, staat zijn wereld op zijn kop. En ondanks dat zijn leven totaal niet ingericht is op een kind aanvaardt hij zijn rol meteen met verve. Saar is er en het grootste geluk in zijn leven. Hoe dit real life sprookje verdergaat lees je hier, in deze laatste column 🙁

Column#27 Ons ritueel

Lieve Saar,

Vrijdag, aan het einde van de dag kwam je met tranen in je ogen en je armen in de lucht op me af. ‘Papa!’ Jij voelde precies dát wat ik voelde. Dat intense missen. Er is echt niets baby meer aan jou. Je bent pas 4, maar gewoon een écht mens. Je hebt al zo je eigen karakter, je eigen maniertjes van doen. En ik ben al trots en blij dat je voorop loopt en de weg naar mijn, nee ons huis weet.

Het is al laat, Saar. Ok, nog even muziek maken met oom Olant (Roelant). Samen gaan ze achter de piano zitten. Nog even Bonkie, de poes aaien. En dan tandjes poetsen. ‘Hup Saar, naar boven! Het is bedtijd.’

‘Maar mijn band met jou, is voor mij het leven zelf.’

‘Verhaaltje voorlezen, papa?’ Vooruit maar. Het is al eigenlijk veel te laat! Ik lees je voor uit De Gelaarsde Kat, tegenwoordig jouw favoriet, omdat ik, als de gelaarsde kat iets zegt, altijd dat rare stemmetje gebruik. Je pakt het boekje van me af en leest mij zogenaamd voor. De markies van..? ‘Carrrrrabas’ Ik kom niet meer bij. Als ik er nu zo aan denk, realiseer ik me pas hoeveel ritueeltjes we hebben. En we daar ons al zo lang aan houden. Dat zijn onze dingetjes.

Niet perfect

Allerliefste kindje van me, ik heb met jou wat ik met geen ander heb en nooit zal hebben. Misschien ben je niet geboren in de meest ‘praktische situatie.’ Maar wat is nou praktisch? Voor jou is het normaal dat je twee huizen hebt. Of beter gezegd; twee keer een thuis. Maar dan nog. Perfect is het niet. Maar mijn band met jou, is voor mij het leven zelf. En nu is het echt tijd om te gaan slapen. Dan loop ik even weg. Dan wacht ik even om de hoek. En ineens is ‘Uiltje’ daar. Hij komt naar je toegevlogen en geeft je een dikke knuffel. Een laatste gesprekje. En je drukt Uiltje dicht tegen je aan. Lekker slapen, Saar. Mooi dromen. Gelukkig deed ik niet per ongeluk het stemmetje van de gelaarsde kat.

‘En het kan ons niks schelen. Wij hebben lol.’

Het is zaterdagochtend. We worden tegelijk wakker. Ik zie je lieve koppie boven je bed uitsteken. Goeiemorgen schatje. Ik haal je uit bed en we gaan eerst nog even knuffelen. En dan bespreken we wat we vandaag gaan doen. De dag doornemen. Weer een ritueel. Snel wat kleren aan. ‘Rustig aan hoor, Saar. Voor papa is het ook weekend.’ Niet douchen, maar lekker verwilderd lopen we door de supermarkt. Als twee filmsterren met een (gelaarsde)kater. En het kan ons niks schelen. Wij hebben lol.

Ontbijtje maken, douchen en shinen. We gaan een stukje wandelen en dan struinen over de Voorburgse markt. ‘Mag ik rozijntjes’? Ja, Saar. Zoals altijd, tuurlijk mag je die. ‘Die vind ik lekker.’ Ik weet het, schat. Denk ik. Overal waar we komen, kent iedereen je. En iedereen is altijd blij om jou te zien. Dag Saar! En jij hebt geen idee wie dat zijn. Dat heb ik ook wel eens, Saartje. Gewoon vriendelijk terug groeten. Na dit weekend, weet ik het zeker. Jij bent hier, om mensen blij te maken. En wat ben ik trots op je.

Elke week schreef en vertelt acteur, kunstschilder en vader Stephan Evenblij over zijn nieuwe leven met Saartje, zijn eigen kindersurprise waar hij continu door verrast wordt. Alle columns lees je hier. Deze week verscheen de laatste column in de reeks.