Pas op: alle kinderen zijn mini-hoarders

Je huis groeit nog dicht

Kids

Ze lijken zo schattig, maar ondertussen dumpen ze je huis vol met gevonden schatten als stukken schors, verpakkingen, stukjes steen… Let’s face it. Kinderen zijn mini hoarders.

We lopen op straat en mijn lieve dochter kijkt om. In haar had houdt ze een bloemetje. ‘Kijk, voor jou’. Superlief, was het niet dat ik er al een hele bos van in mijn handen heb, die ze zojuist langs de kant van de weg heeft geplukt. In mijn zakken heb ik tegelijkertijd een redelijk grote hoeveelheid stenen, die haar allen even lief zijn. Die vond ze namelijk op een grindpad. Net zoals ze gisteren en eergisteren ook stenen vond, die al net zo mooi waren. ‘Toverstenen.’ Zeventienhonderd tekeningen die ze speciaal voor me maakte moet ik natuurlijk óók allemaal bewaren.

‘Die zeventienhonderd tekeningen moeten ook allemaal bewaard blijven’

Je zou zeggen: joh, doe alsof je alles bewaart en gooi het stiekem weg als ze even niet kijken. Het aparte aan kinderen, is dat ze voor dit soort dingen een fotografisch geheugen hebben. Zo vroeg mijn dochter na twee dagen ‘waar die zwarte steen met dat witte streepje was gebleven.’ Ik zei haar even goed te zoeken tussen haar zeshonderdveertig andere stenen. Hij zou vast wel ergens tussen zitten. Ze concludeerde: ‘Nee, dat heb ik al gedaan. Jij hebt hem weggegooid, hè?’

‘Kapot vindt mijn dochter een relatief begrip, op zich ook wel weer leerzaam’

Ook kapotte stiften, op straat gevonden lege chipszakjes (want: zo mooi rood) en Barbies zonder hoofd (why?) slingeren door ons interieur. En dooie vliegen (ze heeft ooit een aflevering van Knofje over het dode vliegje Brompje gekeken en is er nu van overtuigd dat alle dode vliegen Brompjes zijn en dús een waardig afscheid verdienen). Er bestaat in de wereld van mijn dochter (nog) niet zoiets als ergens klaar mee zijn of ergens teveel van hebben. Kapot vindt zij een relatief begrip, iets wat op zich ook wel weer leerzaam is. Nou ja, ik heb voor al haar ‘dingen’ maar gewoon plekken in huis gecreëerd, want anders word ik gillend gek.

‘Hoe vaak kijk ik zelf eigenlijk nog écht naar dingen?’

Ik zie voor me dat ik me over vijftien jaar een weg door een enorme troep van stenen, schelpen, tekeningen, viltstiftdopjes, suprise-eier-gele-dingetjes en ballonlubbertjes moet banen. Een schrikbeeld! Tegelijkertijd zie ik hoe intens zij kan genieten van een simpele houten tak en kan ik daar ook wel wat van opsteken. Want hoe vaak kijk ik nou écht naar dingen? Geniet ik nog van de schoonheid van een slakkenhuis? Eigenlijk veel te weinig. Misschien kan ik dat van haar overnemen: verbaas je eens iets meer over het normale. Al hoeft ál die normale dingen bewaren van mij dan ook weer niet…

Ach, een net huis is ook niet alles… Lees hier over de voor- en nadelen van een opgeruimd huis! >

Wat sleept jouw mini hoarder allemaal het huis in? Praat mee op onze Facebook!

Meer leuke content? Like ons op Facebook