‘Patser gaat overal mee naartoe, hij ligt zelfs voor het toilet en het bad’

Alice kreeg een PTSS-buddyhond

Persoonlijk

Alice Rutten (42) maakte tijdens haar werk bij de politie een erg traumatische gebeurtenis mee. Het zorgde ervoor dat ze PTSS ontwikkelde en bijvoorbeeld niet meer kon slapen of eten. Nu ze een PTSS-buddyhond heeft, kan ze weer dingen doen die voor anderen zo normaal zijn.

‘Al jaren ging ik over mijn grenzen, al heb ik dat destijds nooit zo ervaren. Mijn ouders vingen in het gezin pleegkinderen op, ik kreeg al vroeg mee dat je er ook moet zijn voor mensen die het minder hebben getroffen. Meteen na mijn studies agogisch werk en sociaal pedagogische hulpverlening ging ik werken in de dak- en thuislozenzorg, daarna in de uitvaartbranche. In de dak- en thuislozenzorg had ik vaak te maken met agressie en in de uitvaartbranche was ik 24/7 bereikbaar. Ik had dus al twee pittige banen achter de rug doen ik solliciteerde bij het hoofdkantoor politie Eindhoven, vlak naast het PSV-stadion. Ik bleek de geknipte kandidaat. Ik kon goed met stress en verdriet omgaan én vervelende situaties managen, ik kreeg meteen de baan. Het werk was enerverend, toch merkte ik dat de spanning zich begon te wreken. Naast zo’n stadion heb je veel te maken met dronken en agressieve mensen. Ik zette mijn auto steeds vaker dichtbij de bureau-ingang. Toen direct na mijn dienst, de collega die mij afloste werd aangevallen, was dat realitycheck; er kon dus ook echt wat misgaan. Natuurlijk wist ik dat, maar nu kwam het steeds dichterbij.’

‘Daar zat ik. Zonder wapen, met een man die dreigde met schieten’

‘7 augustus 2011, rond 21.30 uur, zat ik samen met een andere vrouwelijke collega achter de balie. Een vrouw en haar twee kinderen wachtten om geholpen te worden, toen een man het bureau binnenstormde. Een verwilderde blik. ‘Ik wil dat je me vastzet’, zei hij. Alle cellen zaten vol, wist ik. ‘Er is vast nog wel een openstaande boete, ik wil dat je me NU vastzet! Of moet ik mijn pistool pakken?’ Hij begon te schreeuwen en met zijn armen rond te maaien, hij leek iets uit een tas te willen pakken die op zijn rug hing. Mijn collega liep naar een aangrenzende ruimte om te bellen voor versterking, maar kreeg geen gehoor en besloot om collega’s te halen. Ondertussen schreeuwde de man, hij liep in de richting van de vrouw en twee kinderen. In mijn ooghoeken zag ik hoe zij die stevig vastgreep. Mijn – gewapende – collega leek een eeuwigheid weg te blijven. Daar zat ik. Zonder wapen, mét een man die totaal door het lint ging en dreigde met schieten. Achteraf gezien had dat nooit mogen gebeuren. Ik zette alles op alles om hem tot bedaren te brengen. Het zou níet in mijn dienst gebeuren dat iemand iets overkwam.’

‘Uiteindelijk klom de man op de balie en torende boven me uit. De moeder en haar kinderen vluchtten toen snel naar buiten. Ik wist nog steeds niet of hij een pistool bij zich had, maar ik bleef kalm. Na wat uren leek te duren, kwam mijn collega terug met een arrestatieteam. Normaal wordt iemand dan gearresteerd, maar deze keer ging het paniekerig. De man werd naar buiten gewerkt. Mij werd gevraagd om alle deuren af te sluiten. Later zijn de veiligheidsprotocollen aangescherpt en aangepast om zo’n situatie in de toekomst te voorkomen.’

‘Uiteindelijk kon ik helemaal niet meer slapen, eten óf normaal functioneren’

‘Vrijwel meteen na het voorval kreeg ik nachtmerries, waarin ik alles opnieuw beleefde. Het was alsof er een knop was ingedrukt die niet meer ‘uit’ kon. Uiteindelijk kon ik helemaal niet meer slapen, eten óf normaal functioneren. Ik ontwikkelde angsten. Ik weet nog dat ik in bad zat en dat mijn man even weg wilde. Het idee dat ik alleen zou zijn, maakte me doodsbang. Buiten werd elke voorbijganger een mogelijke dader. Het liefst lag ik de hele dag onder de dekens, maar daar kon je gevaar niet zien aankomen. Alleen zijn kon ik niet, al beweerde ik naar mijn man van wel. Als hij terugkwam van zijn werk of de supermarkt zat ik in een hoekje van de kamer, huilend. Muziek, films, telefoongesprekken, visite, reclame, het waren allemaal teveel prikkels. Ik heb alles geprobeerd. Gesprekstherapie, EMDR, maar niets hielp. Uiteindelijk werd ook door deskundigen geconcludeerd dat de PTSS bij mij te extreem was. Ik moest ermee leren omgaan, genezen kon niet. Volledige afkeuring door de arts van het UWV volgde, een paar maanden later ging ik met eervol ontslag. ’

‘Toen een collega die zelf PTSS heeft me vroeg of het geen idee was me te verdiepen in een hulphond, verzette ik me ertegen. Dat was toch meer iets voor veteranen? Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe logischer het werd. Uiteindelijk besloot ik het te proberen. Ik had toch niets meer te verliezen. Dan volgen er gesprekken met instructeurs van KNGF Geleidehonden en maatschappelijk werk. Die kijkt of een geleidehond een positieve bijdrage kan leveren. Alle lichten gingen op groen en toen begon het wachten tot de meeste passende hond voor mijn situatie. Al meteen bij de eerste ontmoeting met mijn PTSS-buddyhond Patser, een halfjaar geleden, klikte het. Sindsdien wijkt hij niet meer van mijn zijde. Hij maakte me bij elke nachtmerrie wakker – hij ruikt de specifieke transpiratie en reageert op de veranderende manier van ademhaling – en doordat hij dat deed, kwam ik er sneller uit en realiseerde ik me dat dát niet de werkelijkheid is. Geleidelijk werden de nachtmerries minder en minder. Nu slaap ik vaak zelfs nachten door. De effecten van goede nachtrust in plaats van de onderbroken nachten vol nachtmerries zijn gigantisch. Zowel op mijn stofwisseling alsook mijn energieniveau, ik voelde me eindelijk weer meer mens. ’

‘Hij zorgt ervoor dat anderen niet bij me in de buurt kunnen komen’

‘Patser gaat overal mee naartoe. Zo kreeg ik steeds meer vertrouwen. Hij ligt zelfs voor het toilet en het bad. Door hem durfde ik langzaam weer naar buiten. Hij vormt een stootkussen tussen mij en de wereld. Als we samen naar de supermarkt gaan bijvoorbeeld, zorgt hij ervoor dat anderen me niet onverwacht kunnen laten schrikken door een hand ineens op mijn schouder te leggen. Hij gaat er simpelweg tussen staan. Als Patser merkt dat ik me ongemakkelijk of angstig voel, wordt hij onmiddellijk dwars en zorg hij ervoor dat ik mijn onverdeelde aandacht op hem moet richten. Dat helpt ontzettend.’

‘Ik heb gehoopt en lang gedacht dat ik mijn PTSS kon overwinnen, maar realiseer me nu dat je het kunt zien als een ballon die je te lang onder water hebt proberen te drukken. Op een gegeven moment springt die ballon naar boven. Dat is bij mij gebeurd. Alle grenzen die ik eerder in mijn leven over ben gegaan, alle angsten die ik eerder heb weggedrukt, ze zijn samengebald in het ene moment dat ik in het politiebureau werd overvallen door die man. De geest is uit de fles. Dat is nu eenmaal zo, daar moet ik mee leren leven. En dat leven, dat heeft door Patsers aanwezigheid weer een meer normale invulling gekregen. Binnenkort ga ik zelfs weer voor het eerst op vakantie, dankzij hem. Patser is letterlijk en figuurlijk mijn buddy for life.’

Honden zijn fantastisch… Kijk eens hoe trots deze hond is op een kruipende baby! Zo mooi! >

Ken jij mensen met een geleidehond? Praat erover mee op Facebook!

Meer leuke content? Like ons op Facebook