Lerares gebruikt appels om impact van pesten uit te leggen

Landelijke week tegen het pesten richt pijlers op online pesten

Kids

Tijdens de landelijke week tegen het pesten wordt zeer veel aandacht besteed aan pesten en de impact ervan. Wat ons betreft zou dat niet alleen deze week moeten gebeuren, maar elke dag, het hele jaar door. Bijvoorbeeld op de manier zoals Britse juf Rosie Dutton dat doet.

Pestgedrag verlegt zich steeds vaker vanuit de klaslokalen en speelpleinen naar het online domein. De pester plaatst kwetsende teksten online of verspreidt er foto’s, video’s of roddels. Slachtoffers zijn vooral meisjes tussen 15-18 jaar. Sowieso is het verschil tussen meisjes en jongens opmerkelijk: zo’n 12 procent van de tienermeisjes wordt wel eens online gepest, tegenover ‘slechts’ 7 procent van de tienerjongens.

Pesten begint nog altijd op de basisschool

Bij jongere kinderen – vaak nog niet in de ban van social media en internet – is het vaak nog het klaslokaal waar het pesten begint. Juist daarom is het zo ongelooflijk belangrijk om daar zo goed mogelijk de impact van pesten te laten zien. Maar hoe leg je aan jonge kinderen uit dat pesten een enorme impact kan hebben op anderen? Met die vraag worstelde Britse lerares Rosie ook.

De kans is groot dat je niet meteen aan fruit denkt om je verhaal te illustreren. En toch is dat precies waar Rosie op uitkwam, en bleken appels een prima manier om jonge kinderen op doeltreffende wijze bewust te maken van de impact van pesten.

De appel-les

Ze plaatste een bericht op haar Facebookpagina, dat sindsdien bijna 250.000 keer geliked is. ‘Ik hoop dat we allemaal leren van de appel-les en dat we wat vaker met onze kinderen praten over de pijn die woorden aan kunnen richten,’ schrijft ze.

‘Vandaag introduceerde ik in onze les twee appels aan de kinderen. Wat de kinderen niet wisten, was dat ik vooraf een van de appels meerdere keren had laten vallen. Dat kon je alleen van de buitenkant niet zien, beide appels zagen er perfect uit. De kinderen omschreven hoe de appels er hetzelfde uit zagen: ze waren allebei rood, hadden hetzelfde formaat en ze zagen er allebei sappig uit.

Ik pakte de appel die ik had laten vallen en vertelde de kinderen dat ik een hekel had aan die appel. Ik vond hem smakeloos, hij had een lelijke kleur en het takje was veel te kort. Ik zei dat de kinderen hem ook niet leuk moesten vinden en dat we nare opmerkingen tegen de appel moesten maken.

Sommige kinderen keken me aan alsof ik gek was geworden, maar de appel ging de klas rond. ‘Je bent een stinkende appel’, ‘Ik weet niet waarom jij bestaat’, ‘Je hebt waarschijnlijk wormen’ en dergelijke. Ik had op een gegeven moment bijna medelijden met de appel.

Wat een mooie kleur heb je!

Vervolgens ging de andere appel de klas rond en zeiden we lieve dingen. ‘Jij bent een lieve appel’, ‘Je hebt een mooi velletje’, ‘Wat een mooie kleur heb je’ en ga zo maar door. Ik hield beide appels omhoog en we hadden het nog even over de overeenkomsten en verschillen van de appels. Er was geen verschil, de appels zagen er nog altijd hetzelfde uit.

‘Vervolgens sneed ik de appels door. De appel tegen wie we lief waren geweest, was mooi, vers en sappig van binnen. De appel tegen wie we stom deden, was gekneusd en papperig aan de binnenkant. De kinderen legden meteen het verband. Ze begrepen het echt. Wat we in de appel zagen – de kneuzingen, het papperige, de gebroken stukjes – dat is wat er ook gebeurd wanneer je onaardig bent tegen iemand anders.’

‘Wanneer mensen gepest worden, kinderen in het bijzonder, voelen ze zich verschrikkelijk van binnen. En soms zeggen ze niet hoe ze zich voelen. Als we de appel niet hadden opengesneden, dan hadden we nooit geweten hoeveel pijn we de appel hadden gedaan.’

Verdriet van pesten is vaak onzichtbaar

‘Ik deelde een verhaal over dat ik afgelopen week nog verdriet had, omdat iemand onaardig was geweest. Aan de buitenkant zag ik eruit alsof er niks aan de hand was, ik lachte nog steeds. Maar diegene had me veel pijn gedaan met haar woorden. Als ouders kunnen we kinderen leren dat het niet oké is om onaardige dingen tegen elkaar te zeggen en hoe pesten je laat voelen. We kunnen – moeten! – kinderen leren voor elkaar op te komen en iedere vorm van pesten te stoppen, net als het meisje dat weigerde om stomme dingen tegen de appel te zeggen. Laten we zorgen voor een lieve, zorgzame generatie kinderen. Een tong heeft geen botten, toch is hij sterk genoeg om een hart te breken. Wees dus voorzichtig met je woorden.’

Lees ook: Moeder leert haar dochter een briljante les over pesten

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Facebook