Peter: ‘Voet bij stuk houden is cruciaal om ze dit te leren, maar ook om als ouder serieus te worden genomen’

Columnist Peter (34) is man van Katharina en vader van Robert en Jack. Bij de geboorte van zijn oudste zoon Robert kwam het zo uit dat hij thuis blijft met de baby: de beste beslissing die hij ooit genomen heeft. Hij vertelt graag over de niet-alledaagse rolverdeling bij hem thuis.

Column: Blufpoker

Samenwonen met kinderen van 4,5 en 1,5 jaar is best een uitdaging. Maar over het algemeen is het – met een flinke dosis geduld – best wel vol te houden. Opvoeden gaat om het overwinnen van uitdagingen en een van de grootste uitdagingen is natuurlijk om het gedrag van je kinderen een beetje in goede banen te leiden.

Wij hebben met beide jongens (nog) geen last van probleemgedrag of andere issues, dat scheelt, maar uiteraard komt opgroeien met het uittesten van grenzen, het uitlokken van reacties en natuurlijk ook gewoon het vinden van hun eigen ik. Als huisvader spendeer ik veel tijd met de jongens en ik vind van mezelf dat ik best veel geduld heb met kindergedrag. De afgelopen 5 jaar heb ik geleerd dat het meestal het beste is om ze binnen bepaalde grenzen lekker hun eigen ding te laten doen en af en toe een beetje bij te sturen of te herinneren aan waar de grenzen liggen. En 95% van de tijd gaat dat eigenlijk prima. Maar dan is er die andere 5% en dát is waar het interessant gaat worden.

Als ouders kennen we allemaal de situaties waar je geduld, je principes en je zelfbeheersing volledig op de proef worden gesteld. Van voor de 284’st keer de sofa te slopen, voor de 9e keer op rij weer het avondeten niet opeten tot expres gillen wanneer het kleine broertje bijna ligt te slapen na een lange avond. Onvermijdelijk komt er (ook bij mij) dan soms een dreigement in de zin van: ‘Nu stil of ik gooi je brandweerauto weg’ of ‘Nu stoppen of we gaan vanmiddag niet naar oma’.

Enige voorzichtigheid is hier geboden. Ik ben persoonlijk nogal van het voet bij stuk houden, zeker als het op kinderen aankomt. Door iets aan te kondigen, maar er vervolgens geen actie aan vast te knopen, krijg je een situatie waarin je als ouder op een gegeven moment niet geloofwaardig meer overkomt. En dan krijg je die gevallen van ouders die in de speeltuin weglopen met de tekst: ‘Ik ga nu écht weg hoor’ en je ziet het kind denken: ‘Dat doe je toch niet, ik speel lekker verder’.

Ik vind dat kinderen veel zelf mogen beslissen, maar ook de gevolgen van die beslissingen moeten ervaren. Ze mogen daarnaast ook zeer zeker de grenzen ontdekken en opzoeken, maar als ze over een vooraf aangegeven grens heengaan dan heeft dat consequenties. Bij dreigementen bluf ik dan ook nooit. En dat is waar de voorzichtigheid om de hoek komt kijken. Als ik iets roep, dan zit ik eraan vast, ook als dat voor mijzelf nog gevolgen heeft.
Je zult mij dus nooit op een feestje horen zeggen: ‘Als je nu niet… dan gaan we naar huis’. Want dat zou dus betekenen dat ik dan zelf ook buiten zou staan. Hierdoor is bij ons thuis al menig traan gevloeid, want de brandweerauto is dus echt al een keer in de prullenbak verdwenen, ballen zijn niet meer uit het park gehaald en bepaalde favoriete puzzels behoren niet meer tot de speelgoedkast.

Moraal van dit verhaal is dat je natuurlijk niet de dictator uit hoeft te gaan hangen met een ‘my way or else‘ aanpak. Maar als je dan een keer een dreigement moet plaatsen, denk dan wel na over de gevolgen van dat dreigement. Kinderen van alle leeftijden hebben duidelijke richtlijnen nodig en moeten leren wat de consequenties zijn van hun eigen gedrag en beslissingen. Voet bij stuk houden is – vind ik – cruciaal om ze dit te leren, maar ook om als ouder serieus te worden genomen.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Peter: ‘Voet bij stuk houden is cruciaal om ze dit te leren, maar ook om als ouder serieus te worden genomen’
Sluiten