Peter: ‘Zodra ik het bord op tafel zet begint Robert gelijk te klagen. Zucht’

Redactie 5 nov 2018 Kids

Columnist Peter (34) is man van Katharina en vader van Robert en Jack. Bij de geboorte van zijn oudste zoon Robert kwam het zo uit dat hij thuis blijft met de baby: de beste beslissing die hij ooit genomen heeft. Hij vertelt graag over de niet-alledaagse rolverdeling bij hem thuis.

Column: Etenstijd

‘Robert wat wil je vanavond eten?’, vraag ik. ‘POEPIE!’, krijg ik terug. ‘Ja, hilarisch, maar wat wil je eten dan?’, probeer ik nogmaals. Broccoli is het antwoord. Op naar de supermarkt. ‘Kies jij de broccoli even, kies degene die jij vanavond eten wilt, ja deze? Weet je ‘t zeker? Oké.’ Ik vraag hem nog te helpen de broccoli klaar te maken, zodat ‘ie zeker weten goed is. Zo in de pan, zolang koken, zo zacht/hard, zoveel zout erop, beetje kaas, prima. Zodra ik het bord op tafel zet begint Robert gelijk te klagen. Zucht.

Een klein fragmentje van zomaar een dinsdag, ongetwijfeld erg herkenbaar voor iedereen met een kind van bijna 5.

Ik wil natuurlijk dat mijn kinderen goed eten en aangezien ik diegene ben die kookt bij ons thuis, doe ik ook echt mijn best om elke dag iets lekkers en gezonds op tafel te zetten. Ik weiger pertinent om apart voor meneer te koken, want het is hier natuurlijk geen a-la-carte restaurant, maar hij is meer dan welkom om mee te beslissen (in alle redelijkheid) wat we eten. Eigenwijsheid genoeg echter, dus dit soort tafrelen komen regelmatig voor. Hieronder wat voor ons wel en niet werkt. Wij eten trouwens heel ‘normaal’ eten, geen gekke exotische dingen met heel veel kruiden of driedubbele smaaksensaties.

Boos worden
Je kunt een kind natuurlijk niet dwingen te eten, maar je kunt de situatie op scherp zetten door geirriteerd te raken en boos te worden. Teksten als: ‘Je gaat niet van tafel tot…’, ‘Geen toetje voor de rest van de week’ of ‘Je krijgt helemaal geen eten meer’ komen dan al vaak boven drijven. Het effect hiervan is niet alleen dat de sfeer aan tafel volledig verpest is, maar vooral dat je zeker weet dat er nu sowieso niet meer gegeten gaat worden en dat jouw eten intussen ook koud is. Daarnaast moet je nooit dreigen en het daarna niet waarmaken (daarover in een volgend column meer), dus als je eruit floept dat je kind ‘geen toetje meer voor een week’ krijgt, dan zit je daar ook aan vast met alle gevolgen van dien. Boos worden werkt niet!

Onderhandelen
Dit is een beetje in het sfeertje van: ‘Als je 5 wortels en 3 broccolie eet dan mag je een half toetje, als je dan ook nog je vleesje opeet dan is het allemaal goed.’ Dit is best effectief qua eten, houdt de sfeer nog enigzins onder controle en je eigen eten is ook niet in gevaar. Bijkomende bonus is dat je kind leert onderhandelen, maar of dat aan de eettafel heel wenselijk is, is ook nog maar de vraag. En ze gaan er op een gegeven moment natuurlijk gewoon een spelletje van maken, dus daar moet je wel beetje mee uitkijken. Over het algemeen is dit wel een goede tussenoplossing.

Accepteren en negeren
Je lust het niet? Prima. Je wilt wat anders? Nee dat doen we niet, dat weet je. Eet wat je wilt en laat liggen wat je niet wilt. Oh, dan heb je voor ‘t slapen honger? Tja, dat zijn de gevolgen waar jij voor kiest. Dit werkt bij ons het beste. Het haalt de angel uit de situatie en voorkomt dat er discussie plaats hoeft te vinden. Ik hou persoonlijk erg van het aanleren dat de kinderen zelf beslissingen mogen nemen, maar dat ze ook de consequenties van hun beslissingen moeten accepteren, positief en negatief. Dus als er niet gegeten wordt, ja, dan heb je later honger, als je wel eet dan krijg je je toetje en heb je geen honger meer. Negen van de tien keer resulteert dit in een leeg bord, want het zeuren over (niet willen) eten is uiteindelijk natuurlijk vragen om aandacht.

Dit werkt voor ons het beste en houdt het aan tafel ook gezellig, wat ik erg belangrijk vind. Het delen van de avondmaaltijd vind ik toch wel een essentieel onderdeel van opvoeden en samenzijn als gezin, dus dat moet wel leuk zijn. Gelukkig hoeven we ons geen zorgen te maken over de groei of gewicht van de jongens want die hebben genoeg reserves, dus als ze een keertje niet willen eten, dan geeft dat geen problemen. En uiteindelijk kan ik natuurlijk niet in de buik kijken, dus als ze écht geen honger hebben, dan is dat ook gewoon zo. Hebben wij volwassenen ook wel eens natuurlijk.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Reageer op dit artikel
Reageer op artikel:
Peter: ‘Zodra ik het bord op tafel zet begint Robert gelijk te klagen. Zucht’
Sluiten