Peter: ‘Sinds vorige week leer ik mijn zoontje (3,5) snijden’

Columnist Peter (34) is man van Katharina en vader van Robert en Jack. Bij de geboorte van zijn oudste zoon Robert kwam het zo uit dat hij thuis bleef met de baby: de beste beslissing die hij ooit genomen heeft.

Column: Opvoeden met het keukenmes

Als ik door oude fotoalbums blader zie ik mijzelf als baby, peuter en kleuter heel vaak in de keuken zitten. Op het aanrecht naast de wasbak en altijd wel iets aan het doen. Dat begon met deeg kneden en lepels likken, werd daarna vleesjes omdraaien en tegen de tijd dat ik tien was kookte ik in principe hele maaltijden.

Fast forward 25 jaar en ik sta in de keuken met mijn eigen kind. Ik ben stay-home-dad, dus ik doe 95 procent van het koken bij ons thuis. Robert (onze oudste) is inmiddels 3,5 en is net als papa, bijna altijd wel in de keuken te vinden als er gekookt wordt. Toen hij twee was hebben we zelfs een kitchen tower voor hem gemaakt, zodat hij echt aan het aanrecht kon staan en wat meer onderdeel van het kookproces kon zijn.

Scherp

Uiteraard helpt Robert ook steeds meer mee. Deeg kneden, dingen in de pan doen en groenten wassen behoren tot zijn takenpakket en sinds vorige week is daar ook snijden bij gekomen. Ik heb een kinder keukenmes gevonden waar hij mee kan beginnen. Ik heb een mes gezocht wat niet te groot en dus makkelijk te hanteren was en er bewust voor gekozen een redelijk scherp mes te nemen. Een scherper mes is namelijk voorspelbaarder in het snijgedrag en voorkomt dat hij moet gaan zagen om door een komkommer heen te komen. Daarnaast is en blijft het toch een mes, waarvan ik vind dat hij ook moet leren dat het scherp is en dat het pijn doet als hij tegen z’n vinger aan komt.

Ik heb zelf een aantal heel goede messen, echt heel high end en zo scherp dat als je er scheef naar kijkt je al een snee in je hand hebt. Dit klinkt gevaarlijk, maar omdat Robert zoveel in de keuken met mij is, kan hij zien hoe ik er mee omga, wat ik ermee doe en kan ik hem vertellen en uitleggen wat een mes is en doet en waarom ik ermee omga zoals ik doe.

Grenzen

Hij heeft dus vanaf dag één geleerd dat messen met respect behandeld dienen te worden en dat er serieuze consequenties zijn als je dit niet doet. Dit vereist natuurlijk een enorme bak vertrouwen van mijn kant dat hij geen gekke dingen doet, maar juist door hem dat vertrouwen te geven, gaat hij er verstandig mee om, zonder uitzonderingen. En stopt ook als hij z’n eigen grenzen bereikt. Dezelfde aanpak gebruik ik bijvoorbeeld ook bij hete pannen, kokend water enzovoorts.

Gaat het altijd goed? zeker niet, de tweede dag sneed hij in z’n vinger, AUW! bloed, pijn!

Natuurlijk was hij super blij met zijn mes, maar zn gezicht ging direct op de serieuze concentratie stand zodra het snijden begon. Goed kijken hoe papa het voor doet en dan zelf nadoen. Eerst een paar oefen plakjes snijden, maar hij pikte het super snel op en voor ik het wist mocht ik alleen nog maar aardappels schillen en de tomaten aangeven; Robert deed de rest.

Hij stond te glimmen van trots en zei dat hij nu een echte kok was net als papa. Na afloop moest zijn mes in dezelfde opberglade als de messen van papa, want daar bewaren grote jongens hun messen, volgens Robert. Dat zijn de momenten die ik koester en waarom het het zo mooi is om stay-home dad te zijn en de tijd te hebben dit met mijn grote man te kunnen doen. Zowel mijn papa- als mijn koks-hart vol van trots en Robert gaat zeker net zo’n keukenprins worden als ik.

Eigen verantwoordelijkheid

Is er een moraal van het verhaal? Jazeker. Ik geloof heel erg in het geven van eigen verantwoordelijkheid aan kinderen, óók met moeilijke of potentieel gevaarlijke zaken zoals in dit geval een keukenmes. De verantwoordelijkheid geeft ze een gevoel van eigenwaarde en dat ze iets bereikt hebben, wat natuurlijk alleen maar goed is. Niet elk kind zal er hetzelfde mee om kunnen gaan, maar ik denk dat het principe staat en eigenlijk overal toegepast kan worden. Natuurlijk met de nodige aanwijzingen en correcties hier en daar en soms kan het ook gewoon (nog) niet.

Gaat het altijd goed? zeker niet, de tweede dag sneed hij in z’n vinger, AUW! bloed, pijn! Maar ook dat heeft hij mij vaak genoeg zien doen, dus het was niet zo erg. Morgen weer een nieuwe dag om te koken :).

Reageer op artikel:
Peter: ‘Sinds vorige week leer ik mijn zoontje (3,5) snijden’
Sluiten