Brief van Phileine: ‘En ineens zegt ze: mag ik jouw moestuintjes voor mijn zieke dochter?’

Persoonlijk

Phileine schrijft iedere week een brief aan mensen (bekend of niet), dieren, dingen of gebeurtenissen. Deze week aan die lieve mevrouw van de winkel

Dag lieve mevrouw,

Met de modderspetters op mijn jas ren ik uw winkel binnen. Nou ja, waarschijnlijk is het niet uw winkel maar u werkt er wel. U bent een vriendelijke dame met een open gezicht. Ik lijk op het moment van binnenkomst meer op een verzopen kat.

Stressbezoekje

April doet wat ‘ie wil en dat is me weer eens fijntjes duidelijk geworden. Het is woensdagmiddag en ik moet heel snel door uw winkel rennen, omdat ik nog avondeten in huis moet halen. Ik ben niet zo’n moeder die dat netjes aan het begin van de week bedenkt en in huis haalt om dit soort stressbezoekjes te voorkomen. Ik ben die moeder van die stressbezoekjes.

Over vijf, nee vier minuten gaat de schoolbel en rent er een clubje kinderen naar buiten om te kijken of mama vandaag wel op tijd bij het hek is. Helaas, gezien de rij bij uw kassa worden ze alweer teleurgesteld. Nou ja, dan hebben ze tenminste wat te vertellen over een jaar of vijftien als ze bij de therapeut zitten, haha.

Ik kijk naar mijn mandje en zie dat ik te dik ben

Ik gooi mijn mandje vol, te vol, met dingen die ik niet nodig heb en top hem af met een stapeltje diepvriespizza’s. Met een groot schuldgevoel leg ik ze bovenop de koekjes. En de chips. En die Tony. Ik ben te dik. Ik kijk naar mijn mandje en zie dat ik te dik ben. Vanmiddag heb ik brengdienst voor verschillende sportclubs dus ik vergeef mezelf de pizza, al had ik natuurlijk gewoon vanmorgen kunnen koken of gisteren of vorige week.

Sorry!

De rest van de ellende in de mand vergeef ik mezelf ook, omdat het teveel tijd kost om het allemaal terug te leggen nu. In gedachten roep ik sorry tegen mijn kinderen en beloof ik dat ik morgen gezonder eten zal klaarmaken. Bij de kassa grijp ik een stapel gratis stickervellen mee voor mijn kinderen waarmee ik mijn schuldgevoel absoluut kan afkopen.

Ik vergeet u aan te kijken en pak gehaast mijn tas in. ‘Wilt u de tuintjes zelf mee mevrouw?’ U vraagt het me zo vriendelijk dat ik me meteen weer schuldig voel. ‘Eeh ja, wie zou ze anders mee moeten nemen?’ stamel ik terug.
‘Nou, als u ze niet wilt dan neem ik ze zelf mee naar het kinderziekenhuis vanmiddag. Mijn dochter ligt daar en dan kan ze uitdelen. Die zieke kids zijn daar zo blij mee!’
BOEM.

Ik wil u naar uw keel vliegen. Niet om u iets aan te doen maar om mijn armen eromheen te slaan en u te bedanken. Vanuit de grond van mijn hart. Want wat is het toch eigenlijk een zegen om vier gezonde kinderen te hebben. Ik geef u de tuintjes en beloof dat u er over een half uurtje nog veel meer van me krijgt. Want dan kom ik terug met mijn kinderen. Komen we gezellig samen boodschappen doen. Zij mogen dan kiezen wat ik vanavond voor ze zal koken, zolang het maar gezond is.

De pizza’s leg ik in de vriezer en ik hoop dat ze daar nog heel lang liggen.

Dankbare groet,

Phileine.

Lees hier welke mensen Phileine eerder schreef.

Meer leuke content? Like ons op Facebook