Pleidooi voor de betere fietsetiquette

Vanaf je fiets schreeuwen naar honden, keihard bellen naar kinderen? Hou ermee op!

Persoonlijk

Een rustig fietsritje naar werk of school zit er niet meer in. Je wordt aan alle kanten opgejaagd. Famme’s Tamara pleit voor een fiets- regelement.

Wat hou ik van Hollandse stille dorpen waar fietsen een heerlijk zoeven is, een mindful glijden over gladde fietspaden. Ik kan erover meepraten omdat ik ben opgegroeid op de Veluwe. Niks zo lekker als je gedachten laten stromen met het zachte geratel van je ketting als achtergrondmuziek. Nee, dan Amsterdam. Voor iedereen die daar niet woont, volgt een kleine situatieschets (ja, lach maar).
 

Wegstuiven

In de hoofdstad staan we met de ellenbogen tegen elkaar bij het stoplicht. Kantoorklerken met babydraagzakken, geparfumeerde moeders, brakke studenten en be-rugzakte kleuters. Een ding hebben we met elkaar gemeen: we houden altijd een voet op een trapper, om zo snel mogelijk weg te stuiven bij groen licht. Altijd een beetje nerveus zijn we. Eenmaal in een horde fietsers kan het maar zo gebeuren dat je niet kunt bij-remmen om linksaf te slaan, aangezien de stroom zich zo rap voorwaarts verplaatst dat je niet anders kunt dan hard meetrappen. Links afslaan? Doe je maar op de volgende gracht.

Spatbordklevers intimideren kinderen die de zijwieltjes-fase nog niet ontgroeid zijn

 

Uit het Bezoekersonderzoek van Amsterdam Marketing (de stichting achter IAmsterdam) blijkt dat het in vijf jaar tijd twee keer zo druk is geworden op de Amsterdamse grachten en straten. Het krioelt er van de toeristen. Tel daarbij op: geruisloze elektrische bso-wagons, racefietsen waarmee je de Tour de France met gemak wint, Canta’s (die komen overal- waar horen ze nou, op de weg, de stoep, het fietspad?), bierfietsen, volautomatische stepjes, opgevoerde scooters, paardenkoetsen en o jee, kijk uit, een banaan (zo’n ligfiets).

Van bso-wagon tot banaan

Spatbordklevers intimideren kinderen die de zijwieltjes-fase nog niet ontgroeid zijn. Toch al nerveuze toeristen krijgen verwensingen naar hun hoofd waarop ze de tramrails in slingeren. Ook erg en echt gezien: op wandelpaden in het park wordt keihard naar honden gebeld. Waar we met z’n allen mee bezig zijn, ik weet het niet. Wat ik je wel kan vertellen, is dat het ritje van en naar school en werk veel weg heeft van een game waarbij je steeds meer obstakels in beeld krijgt die je moet zien te ontwijken.

Galant regelement 

Ik pleit voor een fiets-regelement. Ten eerste zetten we iedereen op een standaard oma-fiets. Het optrekken, het peddelen, het remmen, alles doen we vanaf nu in een vergelijkbaar tempo. Ten tweede: weg met de terroriserende fietsbel die met elke tring! het hart ineen laat krimpen. Roep even ‘hoi, mag ik er even langs?’ of vertrek op tijd van huis, dan hoef je niemand uit de sokken te rijden. Ten derde: Sta je als fietsers tegenover elkaar bij een kruispunt? Bij dit soort situaties mag ik graag naar de galante Marokkaanse buurmannen in mijn gemengde buurt refereren. Hoe zij het doen? Breng een hand naar je hart, lach naar het kroost van je tegenfietser en spreek uit die twee magische woorden: ggga maar!

Geschreven door: Tamara Klopper

Meer leuke content? Like ons op Facebook