Moeder heeft de beste én mooiste boodschap over een postnatale depressie die iedereen in het hart raakt

Kids

De lijn tussen ‘de babyblues’ en een postnatale depressie kan heel dun aanvoelen. En uitzoeken aan welke kant van die lijn je zit, is al helemaal niet makkelijk. De Amerikaanse blogger Bunmi Laditan schreef over haar eigen ervaring met een postnatale depressie, en haar woorden kwamen hard binnen bij haar lezeressen.

Postnatale depressie

‘Laten we het hebben over postnatale depressie‘, begint ze haar bericht. ‘Ik had er last van bij mijn derde kind, mijn eerste zoon. We weten allemaal hoe die gevoelens van angst, OCD, woede en verdriet je ineens bij de strot kunnen grijpen en je lichaam weer verlaten door tranen van schaamte. Niemand kan je vertellen hoe het voelt als je een baby vasthoudt die niet van jezelf voelt’, gaat Bunmi verder.

‘Niet mijn kind’

Ze schrijft dat ze bij haar eerste twee kinderen die magische connectie voelde, sinds het moment dat ze ter wereld kwamen. ‘Maar toen ik thuiskwam met mijn kleine jongen, voelde ik dat er iets miste. Hij voelde niet als van mezelf. Het voelde alsof ik moest zorgen voor een baby die van iemand anders was. Mijn lichaam had het zwaar na de bevalling en ik lekte op alle mogelijke plekken, dus het was toch echt mijn kind’, schrijft ze.

LEES OOK: Recht uit het hart: moeder zet twee foto’s online over haar postnatale depressie

‘Ik kan me nog herinneren dat ik hem verschoonde en dat ik naar mijn slaapkamerdeur keek. Een soort van verwachtingsvol, alsof ik verwachtte dat zijn echte moeder elk moment binnen kon lopen en tegen me kwam zeggen dat ik het goed deed, maar dat ze ‘m graag weer van me over zou nemen’, schrijft ze.

Dezelfde hoodie

Drie jaar. Drie jaar lang heb ik dat gevoel gehad. Tot zijn echte moeder ineens door die deur naar binnenliep en ik dit zelf bleek te zijn. Honderd procent ik. Ik ben zijn moeder en hij is mijn kind. Geen twijfel mogelijk. Er staat niets meer tussen ons in en niks is er veranderd. Behalve dan dat ik drie à vier dagen op een rij in dezelfde hoodie door mijn huis loop.’

Prachtige, rake boodschap

Om haar berichtje af te sluiten, richt Bunmi zich tot andere moeders die niet weten aan welke kant van de lijn ze zitten: ‘Als je door zo’n heftige dag gaat vandaag, zo’n dag waarop het voelt alsof je eigen kind niet van jezelf is, alsjeblieft. Wacht. Blijf doen wat je nu doet. Blijf je kindje in slaap wiegen. Blijf zijn luier verschonen. Blijf zijn vuile handjes schoonmaken. Blijf zijn zachte wangetjes kussen. En elke keer dat je dit doet, strooien een paar engeltjes een handje zand in de kloof tussen jullie in. Op een dag is die vol en loop je er zo overheen en kom je op de plek waar je altijd al thuishoorde. Heb hoop, lieve moeder. Je offers worden beloond. Wees lief voor jezelf. Adem. Vraag om hulp. Het wordt vanzelf weer dag, vrouw. Blijf. Liefs, Bunmi’

Tienduizenden likes

Het bericht plaatste ze op Facebook, dat intussen al 15 duizend keer geliket is. Hieronder lees je het in zijn volledigheid:

Mariëtte (42) had een postnatale depressie: ‘Iemand die mijn kind wilde hebben, mocht het meenemen’

Meer leuke content? Like ons op Facebook