Prachtige fotoserie: zo overleef je als kind in een vluchtelingenkamp

Kids

Voor ons het onvoorstelbaar: een leven als vluchteling. Laat staan als kind. Het zijn slechts de schrijnende beschrijvingen van een nieuwslezer of loze zinnen op je beeldscherm. Maar hoe het ècht is? Renee de Vink staat als vrijwilliger in een Grieks vluchtelingenkamp elke dag met haar neus bovenop op honderden kinderen zonder toekomst en legde hun onzekere lot (én toch plezier) prachtig vast in beeld.

Kijk die koppies. Die sproeten. Die lach. Die stralende ogen. Die gezonde blos op de wangen. Want dat is er ook gewoon, ondanks dat ze hier met honderden op elkaar zitten en moeten vechten om eten, viltstiften of een springtouw. Geen positief vooruitzicht voor ogen, een onvoorspelbare toekomst en soms zelfs geen ouders meer. Levend van dag tot dag. Dit is overleven pur sang. ‘We zijn er als team om met kinderen van 4-12 jaar te spelen. We tekenen met ze, doen kringspelletjes, racewedstrijden met een hoepel, hinkelen, skippyballen, voetballen of gewoon een simpele warming up op muziek. Zo hebben ze toch nog een beetje invulling van hun dag’, vertelt Renee.

Tekendocent

Renee heeft een opleiding gevolgd tot docent beeldende kunst en die komt hier beter van pas dan ooit. ‘Ik zie hoe ontspannen het tekenen voor hen is. Ze hebben er veel plezier in en het is een goede manier om even hun gedachten te verzetten. Elke keer laten ze trots hun tekeningen zien en bedelen om meer velletjes papier. We krijgen dikke knuffels, kusjes, high fives en tekeningen van ze. Een paar kinderen zie ik af en toe bootjes tekenen op een zee, met op de achtergrond bergen en op de voorgrond een huis. Maar over het algemeen tekenen ze vrolijke dingen zoals poppetjes, harkhandjes, huisjes, bloemen en vlinders, bomen en mij (lacht).’

Structuur

‘Eigenwijs zijn ze van zichzelf al! Wij proberen ze ondanks hun onstuimige bestaan toch wat structuur en regels mee te geven, want dat is zo belangrijk en geeft meer rust. Er is geen school. Al sinds ze op de vlucht zijn moeten ze het zonder onderwijs doen. Kinderen hebben ook geen lees- of leerboekjes. Dus ze vervelen zich heel erg. Ze zijn ongeduldig naar elkaar en vechten heel erg voor een plek in de rij, bang om te kort gedaan te worden. Er wordt veel geschreeuwt en op elkaar geslagen.’

‘Verbaal communiceren is lastig met de taalbarrière, maar we leren ze bijvoorbeeld als hele basale dingen als netjes in de rij staan. Soms moeten we streng zijn en sturen we kinderen ook weg wanneer ze niet willen luisteren. Dat vinden ze niet leuk, maar zo bouw je aan orde en structuur. Ze begrijpen het gelukkig steeds beter. Ik heb het nog vrij makkelijk, maar de groep vrijwilligers voor mij moesten echt het grote werk doen: van een grote bende tot ‘netjes’ in de rij. Wij leren iedere dag zelf ook wat we beter kunnen doen.’

Veel met weinig

‘De kinderen zijn hier al heel snel blij met niks. Alleen al dierengeluiden nadoen of de Engelse taal oefenen vinden ze te gek. En onlangs verzorgden drie Griekse meiden een clownsact. Echt fantastisch! Het hele kamp kwam kijken. Volwassenen stonden boven op de ballustrade mee te genieten met de kinderen die beneden in een halve cirkel zaten om het schouwspel te bekijken. Er is geen speeltuin, tv of spelcomputer, het enige wat ze kunnen is wachten, hangen, slapen en spelen. Dus een act zoals dit is heel erg tof en breekt hun dag en de sleur. We hebben daarna ook maskers gemaakt met de kinderen. Zelfs de grote jongens wilden wel een piratenmasker maken. Alle kleine dingen zijn hier veel meer waard.’

Ouderloos

‘Je komt in zo’n kamp in aanraking met de meest schrijnende verhalen van kinderen. Vandaag ontmoette ik een jongen van zeventien uit Afghanistan die zijn ouders is kwijtgeraakt bij de grens van Iran met Turkije. Hij heeft geen papieren meer omdat zijn ouders die hadden toen ze elkaar kwijtraakten. Hij is daarom bij de grens van Macedonie (Idomeni) opgepakt en heeft vier dagen in een reguliere gevangenis gezeten. Met zes man (tussen de dieven) in een cel, terwijl hij zelf nog een kind is. Zijn familie is al in Oostenrijk. Af en toe belt hij, maar hij kan niks doen. Het is afwachten voor hem of hij bij hun kan zijn. Gelukkig is hij nu opgevangen door een ander gezin.’

Onzekerheid

‘Deze mensen zitten noodgedwongen op elkaars lip. Zonder vermaak. En vooral met bakken onzekerheid, zwaar wegend op hun schouders. Mensen zijn heel erg moe door de maanden van reizen en onzekerheid. Er zitten hier veel baby’s, kleine kinderen en zwangere vrouwen. Iedereen is toe aan een normaal huis met privacy en een eigen inkomen, want hier staat het leven letterlijk stil. Kinderen kunnen niet naar school, studenten kunnen niet verder studeren. Er is nog een hele lange weg te gaan voor deze mensen, zelfs wanneer ze wel worden toegelaten tot Europa.’

Toekomst

‘We hopen de kinderen voor nu vooral veel plezier te brengen. Even een ontspannen moment, een leuke herinnering. Meer dan dat kunnen we denk ik nu niet geven. Alles om hun heen is vrij negatief, er wordt echt weinig aandacht aan de kinderen gegeven. Wat er van deze kinderen zal komen weet ik niet. Ik hoop dat ze het gat wat ze nu oplopen in ontwikkeling op een later moment kunnen inhalen. Dat ze goed worden opgevangen, eventuele trauma’s kunnen verwerken en zichzelf kunnen ontwikkelen.’

Wil jij doneren of je steentje bijdragen? Dat kan! Kijk dan hier.

Wat doen deze foto’s met jou? Praat erover mee op Facebook.

De leukste straatspellen die iedereen gespeeld moet hebben>

Meer leuke content? Like ons op Facebook