Rachel schreef een boek nadat ze haar 2-jarige zoontje verloor

Susan Dalstra 6 jun 2018 Kids

In 2012 verloor Rachel Noble haar toen 2 jaar oude zoontje Hamish aan een noodlottig ongeluk. Om enigszins om te kunnen gaan met het allesverterende verdriet, besloot Rachel een eerbetoon aan hem te schrijven. Dat resulteerde in het boek Finns Feather. 

Opnieuw leren lopen

‘Het leven kan in een oogwenk veranderen. Je kan je leven wijden aan het overdenken van alle kleine details, zoals ik deed in 2012, en opeens worden geraakt door zo’n intens verlies dat je amper nog kan bewegen’, schrijft Rachel.

‘Sinds mijn zoon Hamish overleed door een ongeluk in huis in 2012 heb ik nooit meer hetzelfde naar de wereld gekeken. De trivialiteiten van het leven leken zo belachelijk, alle opsmuk en het navelstaren leek zo intens gestoord. Ik was mijn kind verloren. Ik was emotioneel, fysiek en mentaal veranderd. Ik ben ervan overtuigd dat het me op cel-niveau heeft veranderd. Ik ademde anders, werd anders geraakt door de regen en de zon. Ik liep zelfs anders. Het verandert je, brengt je terug naar je kindertijd. Opeens moet je weer leren lopen, praten en eten doorslikken dat vreemd smaakt. Al die babystapjes moesten weer opnieuw.

Verwoestende pijn

Hamish was mijn jongste kind, onze baby. Nadat hij ons verliet, wilde ik alleen maar slapen om aan de diepe, verwoestende pijn te ontsnappen. Dat kon niet. Ik had nog drie andere kinderen voor wie ik moest zorgen. De ene voet voor de andere zetten was geen keus meer, maar noodzaak.

Goedbedoelende mensen zeiden: ‘Je bent zo sterk, ik zou niet eens meer uit bed kunnen komen’. Ze bedoelden het goed, maar die opmerkingen raakten me altijd hard. Is het verkeerd dat ik opsta? Is het verkeerd dat ik functioneer zoals de wereld van me verlangt? Nadat ons gezin nog een tegenslag kreeg te verwerken, zei een vriend: ‘Jullie zijn allemaal zo geweldig in hoe jullie omgaan met al die tegenslag. Ik weet niet of ik zo dapper en sterk zou kunnen zijn’. Ik schreef terug: ‘Jij zou ook zo dapper en sterk zijn. We hebben het allemaal in ons. Ik moest er alleen dieper voor graven dan ik zou willen.’

Slaapmiddel

Ik moest iets om handen hebben om met de pijnaanvallen, het trauma en het gemis om te gaan. De huisarts schreef heel aardig een slaapmiddel voor, maar ik wist dat ik daar niet aan moest beginnen. De pijn verdoven had geen enkele zin. Ik moest het onder ogen komen, alsof je oog in oog staat met een metershoge golf.

Dus ik ging schrijven. Ik schreef brieven, poëzie (vreselijke, vreselijke poëzie). Ik stak een kaars aan en tikte en tikte en tikte tot ik dacht dat mijn vingertoppen eraf zouden vallen. Toen ging ik over op pen. Het was een haven – een plek van stilte waar ik kon rouwen, die babyblauwe ogen en die zachte voetjes kon herinneren en kon loslaten. Daarna kon ik slapen.

Prentenboek

Dit was mijn manieren van eren en herinneren. Ik heb andere rouwende ouders ontmoet en iedereen heeft z’n eigen manier om ervoor te zorgen dat z’n kind niet vergeten wordt. Goede doelen, foundations, campagnes – het is onze manier om voor ons kind te zorgen als ons kind er niet meer is. We zijn nog steeds ouders.

Ik heb veel verschillende genres geprobeerd. Memoires, een roman (met rouw als thema), maar om drie uur ‘s nachts bedacht ik dat ik een prentenboek wilde maken. Ik besefte dat ik schreef voor Hamish. We deden dat altijd samen voor het slapen gaan en ik was nog niet klaar met hem verhaaltjes vertellen.

In 2014 wilde ik een kinderprentenboek over rouw schrijven. Om Hamish te eren en om gezinnen die ook een kind verloren te helpen. Mijn eigen kinderen waren onthutst na het verlies van hun kleine broertje en andere kinderen wisten niet hoe ze moesten helpen.

Ik schreef heel veel verhalen. Niets werkte. Alles wat ik schreef voelde te banaal of triviaal. De een na de andere bladzij eindigde in de prullenbak.

Op een dag veranderde alles. Op een dag haalde ik m’n dochter op van korfbal en kwam het plot voor Finns Feather opeens in me op. Ik werd overvallen door emotie. Toen we thuiskwamen rende ik de trap op, wanhopig om mijn idee op papier te zetten. Ik stopte bij de deur. Een veer. Dit moest wel een teken zijn.

Drie jaar later is het boek er eindelijk. Het heeft een nieuwe laag gekregen dankzij de illustraties van Zoey Abbott. Mijn wens is dat het terechtkomt in de handen van ieder kind dat een verhaal over hoop nodig heeft. Omdat als het leven plotsklaps omslaat en je onthutst en bang achterblijft, hoop het beste is waar je om kan vragen.’

Beeld: Instagram.

Reageer op artikel:
Rachel schreef een boek nadat ze haar 2-jarige zoontje verloor
Sluiten