Deze reactie van een moeder na de woedeaanval van haar kind leert ons allemaal een les

Hoe zet je woede om in liefde?

Kids

De gang van alleenstaande moeder Kathleen Fleming lag bezaaid met scherven nadat haar zoon in een woedeaanval woest de deur achter zich dichttrok. Over al die emoties die daar bij kwamen kijken – woede, schrik verdriet – schreef ze een prachtige blogpost. 

Geen lucht

‘Dit was afgelopen woensdag mijn gang. Kapot. Scherp. Gevaarlijk. Dit was mijn gang. Mijn zoon had dit gedaan. Ik kreeg geen lucht meer toen mijn zoon de badkamer in rende. Boos, gefrustreerd en overstuur over voor hem significante redenen. Toen hij besloot de deur dicht te smijten, schoot de zware spiegel uit de lijst en viel het op de vloer uiteen in een miljoen scherven’, schrijft de moeder.

Alleenstaande ouder

‘Ik was stil. Ik nam de schade in me op een haalde diep adem. Ik zette de hond en de kat in de kelder zodat ze hun pootjes niet zouden verwonden. Ik liep de tuin in en voelde hoe hete tranen over m’n gezicht stroomden. Het is ongelooflijk hoe eenzaam je je kan voelen als alleenstaande ouder. Ik besefte hoe angstig en teleurgesteld ik was. Was dit net echt gebeurd? Ja. Het was echt.’

Hallo Woede

‘Terwijl ik me stond af te vragen of dit een teken was dat zijn persoonlijkheid zich ontwikkelt, hoorde ik hem huilen in de badkamer vanuit het raam boven me. Zijn ziel was gekwetst. Dit was ook niet wat hij had verwacht. Hallo Woede – ik kan me niet herinneren dat ik jou in m’n huis heb uitgenodigd’, vervolgt Kathleen.

‘Haal diep adem. Die kleine, kwetsbare ziel heeft je nu nodig. Hij heeft je op z’n best nodig. Met al je compassie. Je liefste en stevigste moederliefde en geruststelling. Nog een keer diep inademen. Go mama.

Stemmetje

Open de voordeur, op je tenen door het glas, hoor hoe hij hoort dat je eraan komt en zie hoe het gezicht waar je het meest van houdt, rood van zorgen en nat van tranen, je aankijkt. Zijn stemmetje opeens zo klein. Mama, ik zal het nooit meer doen. Het spijt me ZO. Nog meer tranen. Zoveel onzekerheid op dat lieve gezichtje.

Go mama. Pak hem. Trek hem op je schoot. Yep, je moet ook huilen. Shit, dit was groot. Hou hem stevig vast. Kijk hoe hij zich als in een bolletje oprolt op je schoot. Kijk hoe graag hij door je geliefd wil zijn. Om gerustgesteld te worden door jou. Kijk hoe klein hij nog is. Hoe kwetsbaar zijn geest is.

Ik hou van je.

Je bent veilig.

Het ergste is nu voorbij.

Ik heb je.

Ik ben hier.

Ik hou van je.

Woede

Go mama. Vertel hem over Woede. Woede is een heel sterk gevoel. Je hebt recht op Woede. Woede brandt. Het kan reinigen. Het kan ook verwoesten. Hij knikt. Hij voelt het. Hij heeft Woede ontmoet.

Daarna ruimden we samen de scherven op. We veegden en stofzuigden. Het was stil werk. Het was voorzichtig werk. Het was bedachtzaam werk. Soms breken er dingen. Soms breken wij ze. Het gaat niet om het breken, het hoe of waarom. Waar het om gaat is hoe we reageren op de breuk. Wat doet het met ons? Werpt het ons in een neerwaartse spiraal van schuld en straf?

Of:

Helpt het ons herinneren hoe we op ons diepst liefhebben? Duwt het ons richting compassie over de horde van goed en kwaad naar liefde? Ja. Liefde. Go mama. Ga nu. Pak die baby van je. Leer dat. Laat dat zien. Leef dat na. Het heet liefde. Ga. Nu.”

Ook zo inspirerend: hoe deze (knappe!) vader omgaat met de driftbui van zijn kind.

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Popsugar