Rick Meijer: ‘Sas zag er zo goed uit na de bevalling en ineens is alles anders…’

Column #3 Wat een bevalling

Persoonlijk

Rick Meijer (37) is vader van Lois (4) en baby Jani en getrouwd met Saskia. De band met zijn kinderen is bijzonder, maar maakt hem ook kwetsbaar. Hilarische, pijnlijke, ontroerende, maar soms ook verdrietige momenten die hij samen met hen meemaakt, zorgen ervoor dat die band steeds hechter wordt. Soms probeert hij dit onder woorden te brengen op papier. Lukt hem nog aardig ook. Soms beschrijft hij iets wat hij heeft meegemaakt of rollen er ineens herinneringen ‘uit zijn pen’, zoals deze week over de geboorte van zijn dochter Lois.

Vol trots

Ik kom net de ziekenhuiskamer weer ingelopen. Vol trots heb ik de wereld laten weten dat Lois is geboren. De glimlach waarvan ik verwachtte die toch minimaal dertig jaar vast te kunnen houden, bleek plotseling niet meer dan een vlaag te zijn geweest. Tien minuten geleden zag Sas er, ondanks dat het een hele zware bevalling was geweest, nog zo goed uit. Nu was alles ineens anders.

Sas krijgt bijna niets meer mee. De pijn heeft haar lichaam volledig overgenomen

‘Ik heb zo’n pijn.’ De paracetamol die ze krijgt is slechts een druppel op een gloeiende plaat. ‘Rick, ik trek het niet meer.’ Ik kijk haar aan. Haar ogen beginnen te rollen en als haar hand verslapt in die van mij, word ik aan de kant gedrukt door de gynaecoloog. ‘Hoi, Saskia.’ Ze probeert zo vriendelijk mogelijk te kijken. ‘We gaan je onderzoeken. Er is iets niet goed.’

En ze is weg

Sas krijgt bijna niets meer mee. De pijn heeft haar lichaam volledig overgenomen. De woorden; complicaties, operatie en we nemen Saskia mee, komen vaag maar keihard binnen. Heel even lijkt de wereld stil te staan, dan gaat het heel snel. Sas wordt afgevoerd. Ik zoek, maar krijg geen contact meer met haar. Ze is weg.

Ik ben alleen met Lois. Ze kijkt me aan. Haar oogjes zijn een beetje dik van de heftige reis, die ze de laatste 24 uur heeft afgelegd. Ik kan niet te lang naar haar kijken. Het doet me pijn, ik kan er niets aan doen. Mama is er niet. Het allergrootste geluk is samen met mij in één kamer, toch voelt deze zó ontzettend leeg. Alsof ik met mijn droom vastzit in een nachtmerrie.

Lois als baby, vlak na de geboorte

Wat als…?

Een uur is inmiddels voorbij en als Lois wordt verplaatst naar de kamer waar Sas straks komt te liggen, hoor ik dat ze nog steeds op de O.K ligt. Allerlei nare gedachten nemen mijn hoofd volledig over. Wat als..? Ik wil er niet aan denken, maar hoe meer ik ze probeer uit mijn hoofd te bannen, des te heviger ze worden. Ik ijsbeer gevoelsmatig eindeloos door het ziekenhuis.

Och, wat is ze mooi, zó mooi. Ik probeer tegen haar te praten, maar halverwege breekt mijn stem

Een verpleegster van een andere afdeling, die ik nog geen twee uur geleden vol trots heb verteld dat ik vader ben geworden, kijkt me met verbaasde ogen aan. Mijn benen voelen loodzwaar en ik voel me haast schuldig als ik mijn pas toch nog iets kan versnellen om haar onvermijdelijke vraag te ontwijken. Als ik het hoekje om ben, trekt de kamer van Lois me weer als een magneet aan.

Mijn stem breekt

Lois ligt te slapen. Och, wat is ze mooi, zó mooi. Ik probeer tegen haar te praten, maar halverwege breekt mijn stem. Ik voel hoe mijn knieën week worden. De stoel naast me sla ik over en ik ga met mijn beide handen in het haar tegen de muur zitten.
‘Meneer Meijer?’ Een verpleegster staat naast me. Ik kijk snel naar de klok. Het getik van de wijzers lijkt uren te hebben geduurd. Dan sta ik op en wrijf zenuwachtig in mijn handen die klam aanvoelen.
‘Ja?’ antwoord ik met het meest vragende antwoord ooit.

Wat een powervrouw

‘Saskia ligt op de uitslaapkamer. Ze heeft een bloeding gehad. Maar alles gaat nu goed met haar.’
Ik voel de opluchting als een warme deken over me heen vallen. Niet veel later rijden ze Sas de kamer binnen. Ze kijkt me aan. De pijn is weg. Wat een powervrouw! Ongelooflijk! Voorzichtig pak ik Lois op en leg haar bij mama neer. We zijn weer compleet. En als Sas een traan van geluk laat vallen op Lois, besef ik me heel goed dat niets vanzelfsprekend is.

Lees ook deze ontroerende column die Rick eerder voor Famme schreef over zijn dochter, die ineens naar het ziekenhuis moest.

Naast zijn day to day job schrijft Rick ook kinderboeken. In juli verschijnt zijn eerste boek Breekpunt bij uitgeverij Clavis.