Papa Rick Meijer: ‘Even schrik ik. Is dit wel een rapport?’

Persoonlijk

Rick Meijer (37) is vader van Lois (4) en baby Jani en getrouwd met Saskia. De band met zijn kinderen is bijzonder, maar maakt hem ook kwetsbaar. Hilarische, pijnlijke, ontroerende, maar soms ook verdrietige momenten die hij samen met hen meemaakt, zorgen ervoor dat die band steeds hechter wordt. Soms probeert hij dit onder woorden te brengen op papier. Lukt hem nog aardig ook.

Springend en vol trots komt Lois de woonkamer binnen gestormd. Haar schooljaar zit er bijna op, de zomervakantie is in zicht. ‘Papa, papa. Ik heb mijn rapport gekregen. En het is heel goed, papa. Echt waar.’
Ik strek mijn beide armen uit en zachtjes laat ze zich vallen. Even schrik ik. Is dit wel een rapport? Het lijkt meer op zo’n meerkeuze vragenlijst die ik op de middelbare school als toets onder mijn neus gedrukt kreeg, en regelmatig willekeurig invulde.

Klinische kruisjes

Ik blader eens rond. Nee, het is wel degelijk een rapport van een 4-jarig meisje. Het ambachtelijk geschreven stukje papier dat ik nog van vroeger kende, heeft plaatsgemaakt voor klinische kruisjes, die aangeven hoe de ontwikkeling van Lois gaat. Ik probeer ze te negeren en ik blader snel door naar het enige geschreven stukje dat ik zie. Het persoonlijke woordje van de juf wint met speels gemak van de zakelijke meerkeuze lijst. ‘Wauw, Lois! Wat een prachtig rapport, meid.’ Haar ogen beginnen te glinsteren en ik zie haar ter plekke dertig centimeter groeien.

‘Lois komt nog best vaak bij ons staan’, zegt de juf

Een paar dagen later zit ik tegenover de twee juffen van Lois. Op het moment dat het oudergesprek begint, vraag ik of we direct door kunnen naar het verhaaltje aan het einde van het rapport. De kruisjes zijn immers zwart-wit. Het grijze gebied dat blauw kleurt op het papier, is veel belangrijker op dit moment. ‘Lois komt nog best vaak bij ons staan.’ Even ben ik bang dat ze ook nog willen zeggen dat onafhankelijkheid op 4-jarige leeftijd noodzaak zou moeten zijn, maar gelukkig wordt die gedachte verdreven door de rustgevende blik die ze me allebei toewerpen. Dan ontstaat er een glimlach op mijn gezicht. ‘Fijn. Dat betekent dus dat ze zich veilig voelt bij jullie. Daar ben ik jullie dankbaar voor.’

Ietwat onzeker

De laatste paar minuten praten we niet over kruisjes, maar alleen maar over het meisje Lois. Ze schetsen haar precies zoals ik haar ken; een klein beetje terughoudend, gek op andere kindjes, altijd alles willen delen, een tikkeltje rebels, ietwat onzeker, maar vooral lief. Langzaam komen we tot de conclusie dat het misschien goed voor haar is om nog een jaar in groep 1 te blijven. Om te groeien, als een klein mensje.

Lois blijft dus aankomend schooljaar nog in groep 1. Wat ben ik trots op haar! Haar hart mag het van mij altijd winnen van het verstand. En als het even niet zo snel met haar gaat zoals de maatschappij dat eigenlijk wil hebben, dan bewandelt ze het pad maar die ze zelf inkleurt. Zolang ze maar altijd zichzelf ziet in de spiegel en niet een kruisje.

Meer Rick? Al z’n columns vind je hier.

Naast zijn day to day job schrijft Rick ook kinderboeken. Zijn eerste boek Breekpunt is nét verschenen bij uitgeverij Clavis.

Meer leuke content? Like ons op Facebook