Rick Meijer: ‘Ik heb mijn vader niet nodig, dacht ik. En dan is hij plotseling overleden.’

Column #4 Vaderdag

Rick Meijer (37) is vader van Lois (4) en baby Jani en getrouwd met Saskia. De band met zijn kinderen is bijzonder, maar maakt hem ook kwetsbaar. Hilarische, pijnlijke, ontroerende, maar soms ook verdrietige momenten die hij samen met hen meemaakt, zorgen ervoor dat die band steeds hechter wordt. Soms probeert hij dit onder woorden te brengen op papier. Lukt hem nog aardig ook. Soms beschrijft hij iets wat hij heeft meegemaakt of rollen er ineens herinneringen ‘uit zijn pen’, zoals deze week over zijn vader, die niet meer onder ons is.

Vaderdag

In de verte hoor ik hem soms nog steeds tegen me praten. Een zware stem, die in die tijd nooit bij me binnenkwam. Woorden, waarvan de inhoud nietszeggend voor me leken, komen steeds vaker bij me naar boven.

Ik ben 17, wie doet me wat

Het is een gewone zaterdagavond. Ik zit tegenover mijn vader. Hij praat en ik negeer. Hij zegt ja en ik schud nee. Hij zoekt toenadering en ik, ik drijf steeds verder van hem weg naar een plek waar er geen ruimte is voor bewustwording. Vroeger zat hij altijd naast me op dezelfde boot, maar als hij besluit om halverwege uit te stappen, moet hij dat maar zelf weten. Het interesseert me ook geen reet. Ik kan het wel alleen en ach, ik ben 17 jaar, wie doet me wat.

Het is alsof de helft van mijn ziel is weggerukt

Ik heb mijn vader niet nodig. Ik sta op en als ik mijn leren jasje aantrek, kijk ik hem aan. Onze ogen zien er hetzelfde uit, maar spreken een compleet andere taal. Ik trek de deur hard achter me dicht en ik duik de nacht vol oppervlakkige mogelijkheden in.

Ik mis hem

Zes jaar later is hij plotseling overleden. Mijn vader is er niet meer. En ondanks dat we soms lijnrecht tegenover elkaar stonden, is het alsof de helft van mijn ziel is weggerukt. Ik mis hem verschrikkelijk. Ik bel hem twee weken lang elke dag wel twintig keer op, om zijn prachtige stem te horen op zijn voicemail. Totdat mama het in de gaten krijgt. De preken, die ik zo vaak verafschuwde, ik wil ze nu zo graag horen. Ik heb er alles voor over. Maar het kan niet meer!

Ik krijg het warm als ik in haar ogen kijk

Trots was hij wel op me, zei mama later. Ik vroeg me af waarom. Niets van wat hij me probeerde mee te geven had ik in mijn ogen waar kunnen maken. Het was niet mijn vader die uit het bootje stapte, ik was degene die besloot niet meer samen te varen. Heb ik hem dat ooit verteld? Ik weet het niet meer. Ik hoop het zo.

Vaderdag

Zachtjes hoor ik het getrippel van kleine teentjes op de overloop. Lois doet zo haar best om geen geluid te maken. Maar ik weet natuurlijk allang wat er gaat gebeuren. Het is vaderdag. Langzaam gaat de klink van de slaapkamerdeur naar beneden. Een dienblad vol met lekkers komt als eerste om de hoek, gevolgd door mijn twee lieve meiden. Lois laat me vol enthousiasme haar tekeningen zien. Ik krijg het warm als ik in haar ogen kijk. Ze lijken op die van mijn vader, haar opa. Ze spreken dezelfde taal. Ik begrijp het nu.

Dankjewel, pap.

Lees ook deze ontroerende column die Rick eerder voor Famme schreef over zijn dochter, die ineens naar het ziekenhuis moest. Of die over de geboorte van zijn eerste kind: ‘Sas zag er zo goed uit na de bevalling, maar ineens was alles anders…….

Naast zijn day to day job schrijft Rick ook kinderboeken. In juli verschijnt zijn eerste boek Breekpunt bij uitgeverij Clavis.