Roos: ‘Ik merk dat er een stukje bezorgdheid in mijn lijf kruipt’

Roos 10 dec 2017 Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 30 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 30 weken

‘Hoewel ik me nog een beetje wankel voel, lijken de heftige emoties van vorige week wat tot bedaren te komen. De rust doet me duidelijk goed. Daar komt bij dat ik elke week opnieuw dingen van mijn to do-lijstje af kan strepen, waardoor ik het gevoel heb stap voor stap mijn huisje meer Frummelklaar te maken. Zo heb ik besloten mezelf toch maar eens te trakteren op een écht goede wasdroger. Leuk en aardig als er één keer in de week een wasrekje aan de verwarming in de badkamer hangt, waardoor je je in bochten moet wringen om überhaupt de wc te bereiken, maar het vooruitzicht dat dat vaste prik wordt zorgde er toch voor dat ik overstag ging. Geheel tegen mijn gebruikelijke ik-kan-alles-heus-wel-zelf-houding in heb ik dit keer bij het bestellen de optie aangevinkt dat de bezorgers hem ook gelijk installeren, wat in dit geval zoveel betekent als het aansluiten van het apparaat op de waterafvoer. Erg ingewikkeld kan het niet zijn, maar toch. Mijn geluk is dus compleet als er wordt aangebeld en er twee sterke mannen mét mijn wasdroger voor de deur staan. Het enige dat ik hoef te doen is ze te wijzen waar ze het ding naartoe mogen tillen en dat gaat me bijzonder goed af.

zo verweekt zijn mijn zwangerschapshersenen dus niet

Het eerste geluksmoment blijkt van korte duur. ‘O, mevrouw…?’ De toon van zijn stem maakt duidelijk dat er iets is. Ik steek mijn hoofd om de hoek van de deur. ‘We kunnen hem niet aansluiten op de waterafvoer.’ Wat volgt is een verhaal over een enkele afvoer waar de wasmachine al op aangesloten is, dat daar een dubbele zou moeten zitten en dat ze het nu niet mogen doen. Dat dat geen enkel probleem is, want ik kan gewoon zelf het waterreservoir na elke droogbeurt legen. Ja, als ik dat had gewild, had ik niet gevraagd of zij die aansluiting konden maken… Uiteindelijk vertrekken ze met een advies over een Y-stuk of een T-stuk dat ik bij de bouwmarkt kan kopen en waarmee het alsnog te realiseren moet zijn.

Uit het alfabet

Zo loop ik een paar uur later met mijn dikke buik door de bouwmarkt op zoek naar Y-stuk. Of een T-stuk. Iets uit het alfabet in ieder geval. De jongen die ik de situatie heb uitgelegd loopt met me mee naar een gangpad, drukt me iets in de handen en is weer weg voor ik er erg in heb. Ik kijk naar het ding in mijn handen. Iets klopt er niet. Als ik naar de plaatjes kijk, lijkt het een verbindingsstuk voor de wateraanvoer, niet voor de afvoer. En hoewel ik niet bijdehand wil zijn, klamp ik toch ook nog even een collega van de man aan, die me bevestigt in mijn vermoeden. Mooi, zo verweekt zijn mijn zwangerschapshersenen dus niet.

drie kwartier naar een paar onbekende bespijkerbroekte billen kijken

Twee dagen later heb ik iemand over de vloer die aansluitingen gaat maken voor mijn nieuwe tweedehands minivaatwassertje. Jarenlang heb ik me ertegen verzet onder het mom van die zelfde ik-kan-alles-heus-wel-zelf-houding. Ergens klopte dat ook wel met betrekking tot het afwassen, maar dat was ongeveer eens per week als de schone borden op waren en er geen ruimte meer op het aanrecht over was. De compromis is nu een klein vaatwassertje geworden voor mijn kleine keukentje. Een apparaat dat ik kortgeleden bij een jongen heb opgehaald die niet zo goed had ingecalculeerd dat het hem moeite zou kosten alle slangen en stekkers te verwijderen, waardoor ik drie kwartier naar een paar onbekende bespijkerbroekte billen zat te kijken terwijl hij half vloekend in het keukenkastje verstopt zat. Gelukkig heb ik een klusmannetje gevonden dat het installeren voor me in orde wil maken. Anderhalf uur lang wordt er geboord, gezaagd en getimmerd in mijn keuken, tot hij klaar is. Alles is aangesloten. Als een kind zo blij druk ik op de aan/uit-knop. Niets. Er gebeurt niets. We checken of het ding wel echt in het stopcontact zit, dat zit het. Proberen voor de vorm nog even een ander stopcontact. Weer niets. Het klusmannetje haalt verontschuldigend zijn schouders op. Hij heeft zijn werk geleverd, de rest is duidelijk niet zijn pakkie an. En voor de tweede keer in een week tijd trekt iemand de voordeur achter zich dicht terwijl ik teleurgesteld tot de conclusie kom dat ik het desbetreffende apparaat nog steeds niet in gebruik kan nemen.

Baarmoeder te klein

Als kers op de taart heeft ook de verloskundige deze week niet alleen maar goed nieuws voor me. Frummel’s hartje klopt weliswaar als een dolle en mijn bloeddruk is nog steeds prachtig, maar nu blijkt mijn baarmoeder wat aan de te kleine kant voor de 31 weken. Voor volgende week staat er sowieso een echo gepland om te kijken of de placenta minder dicht bij de uitgang ligt dan bij de 20 weken echo, nu zullen de groeimetingen extra relevant zijn. En hoewel ze op geen enkele manier de suggestie wekt dat er sprake is van groot alarm, merk ik hoe er toch een stukje bezorgdheid in mijn lijf kruipt. Kan er dan niets goed gaan deze week?

Reageer op artikel:
Roos: ‘Ik merk dat er een stukje bezorgdheid in mijn lijf kruipt’
Sluiten