Roos: ‘Het lijf geeft aan dat het op deze manier niet verder wil gaan’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 30 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 30 weken

‘Opeens is de koek op. Knak. Sinds ik bij het ingaan van het tweede trimester de allesoverheersende vermoeidheid en lamlendigheid achter me liet, ben ik wekenlang zo ontzettend fit geweest. Ik heb met relatief veel gemak staan schilderen en klussen, heb gewerkt en gesport, allerlei afspraken gehad en ben van hot naar her gereden om mooie tweedehands aanwinsten ergens op te pikken. Eigenlijk heb ik van alles gedaan op een manier waarop ik het misschien ook zou doen als ik niet zwanger was, ware het niet dat ik qua tillen me her en der heb laten helpen om mijn lijf niet te overvragen. Maar datzelfde lijf geeft opeens aan dat het op deze manier niet verder wil. En ik besef dat een vrijdag waarop ik om vijf uur ’s ochtends opsta vanwege een deadline, daarna doorrijd naar mijn werk en na een volle werkdag er nog een eetafspraak achteraan heb gepland, echt teveel van het goede is. Normaalgesproken misschien al, maar nu helemaal.

Als de dood dat het stabiele gedeelte van mijn zwangerschap achter de rug is

Dus nu ben ik moe. En huilerig. En maak ik me weer zorgen over van alles en nog wat. Ik raak er een beetje van in paniek. Want ik ken het zo goed die mentale instabiliteit. Die deken van somberheid, dat matte gevoel. Vier jaar geleden beheerste het mijn leven voor vier lange maanden zonder dat er ook maar ergens tussendoor een moment lucht was. Ik weet nog hoe ik aan het eind van mijn tienerjaren drie keer van anticonceptiepil moest switchen voordat ik er eentje vond waarvan ik niet compleet uit balans raakte. Toen al maakte ik me zorgen over hoe mijn systeem zou reageren op de heftige hormonale veranderingen in mijn lijf als ik ooit zwanger mocht raken. Maar ik had nooit durven dromen dat ik mijn zwangerschap mentaal zo stabiel zou doorlopen als tot nog toe het geval is geweest. Geen oncontroleerbare huilbuien, zelfs geen stemmingswisselingen. Nu opeens die bekende kwetsbaarheid boven komt drijven, ben ik als de dood dat het stabiele gedeelte van mijn zwangerschap achter de rug is en dat ik mijn laatste twee tot drie maanden op deze manier door zal moeten brengen.

Zie je nou wel, ze had dit nooit in haar eentje aan moeten gaan

Mijn moeder wijst me op mijn achterlijk volgepropte schema van de laatste tijd. Zoals altijd stribbel ik in eerste instantie wat tegen, terwijl ik ergens me er heus wel van bewust ben dat dat een rol zal hebben gespeeld. Ik probeer het zelf nog te gooien op de hormonen, iets wat je in je zwangerschap misschien net iets te makkelijk aan kunt grijpen als oorzaak van welk onwelbevinden dan ook. Gelukkig ben ik inmiddels wel wijs genoeg om te gaan schrappen in de afspraken die deze week in de agenda staan. Rust heb ik nodig. Rust en ruimte. Hoe het met me gaat, vragen mensen om me heen. En ik zit in dubio. De optimistische versie van het verhaal is dat het eigenlijk heel goed gaat, maar dat ik even een wat mindere week heb. De pessimistische versie, waar ik op dit moment meer toe neig, is dat het tot kort geleden heel goed ging, maar dat ik het gevoel heb ik dat nu begin af te brokkelen. Dat het me zwaar valt. Dit is de versie waarin ik even niet zie dat het misschien gewoon even een dipje is. De versie die ik aan de ene kant wil delen, omdat ik behoefte heb aan steun, maar waar ik me tegelijkertijd voor schaam, omdat ik bang ben dat mensen zullen denken ‘Zie je nou wel, ze had dit nooit in haar eentje aan moeten gaan.’

Nieuwe angst

De niet-onrealistische relatie met vermoeidheid zou me aan de ene kant gerust kunnen stellen, maar het wakkert ook een nieuwe angst aan. Zal dit betekenen dat ik ook als Frummel er eenmaal is en het echte slaapgebrek aanbreekt, non-stop klem kom te zitten in deze kwetsbaarheid? Kortom, het grote malen is weer begonnen.

Ik heb voor dat kleintje een aantal offers te maken

Frummel zelf lijkt zich er niet druk om te maken. Hij heeft de instructies van de verloskundige van een aantal weken geleden goed ter harte genomen en doet regelmatig zijn gymnastiekoefeningen, die ik opvallend genoeg vooral heel laag in mijn buik voel, bijna meer in mijn bekken. Mijn bovenbuik voelt bijna leeg, alsof hij non-stop aan het feesten is onderin mijn buik. Geen schopjes tegen mijn ribben dus, maar meer getrappel rond mijn blaas. Volgens mijn app is hij nu zo’n 38 centimeter lang, dat is dus de lengte van een A4’tje met nog zo’n 8 centimeter erbij. En dat terwijl hij ooit een maanzaadje was… Ik kijk naar het blad papier voor me op tafel, plak mijn gespreide vingers eronder en probeer me een voorstelling te maken van een kindje van die grootte. Een kindje met oogjes en een neusje, met kleine haartjes en kleine nageltjes. En terwijl ik voor de zoveelste keer deze week de tranen van mijn wangen veeg, probeer ik me te berusten in het feit dat ik voor dat kleine kindje een aantal offers te maken heb en dat ik niet de eerste zwangere ben die haar tranen vaker laat lopen dan ze zou willen.

Heb je de vorige columns van Roos gemist? Hier kun je ze allemaal teruglezen.

Meer leuke content? Like ons op Facebook