Roos: ‘Als hij me zo niet leuk vindt, dan niet, maar dit is hoe ik meestal ben’

Column #14: Nog 36 weken

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 36 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 36 weken alsnog te vinden?

Column #14: Nog 36 weken

Ik zit op de fiets in mijn zwarte flodderrokje en mijn blauw-grijs-gestreepte hemdje. Op mijn wimpers alleen wat mascara, aan mijn voeten sandalen die totaal niet elegant zijn, maar toevallig heerlijk zitten. Het zonnetje schijnt, ik heb een date met de violist en ik had totaal geen zin om me echt op te tutten. Als hij me zo niet leuk vindt, dan niet, maar dit is hoe ik meestal ben. Als ik mijn fiets op slot zet en richting het terras loop, komt hij me al tegemoet. Hij is lang, langer dan ik dacht. Op de foto’s stond hij nog met een wat afwachtende blik, maar hier, terwijl hij breed lachend boven me uit torent, tekenen fijne kraaienpootjes zich af naast zijn ogen.

Ik ben best goed in dates, voor zover je daar goed in kunt zijn, maar zodra er betaald moet worden voel ik me een stuntelende hork

We besluiten om in het park te gaan zitten en de ijscoman komt precies op het goede moment aanfietsen. Ik grijp aarzelend naar mijn portemonnee. Ik ben best goed in dates, voor zover je daar goed in kunt zijn, maar zodra er betaald moet worden voel ik me een stuntelende hork. Moet ik de man de gelegenheid geven de gentleman te laten zijn of juist als onafhankelijke vrouw mijn eigen deel voor mijn rekening nemen? Op het moment dat ik mezelf even kritisch toespreek over mijn gestuntel (hoe druk kun je je maken over een ijsje, het is niet alsof we bij de Librije zitten), heeft hij ondertussen natuurlijk al lang en breed betaald en op net zo’n ongemakkelijke manier als ik net mijn portemonnee uit mijn tas pakte laat ik het ding semi-nonchalant weer in mijn tas glijden.

Geen oppervlakkig geklets, geen pijnlijke stiltes, gewoon een leuk ontspannen gesprek over onze levens

Gelukkig blijk ik daarna mijn dagelijkse dosis zelf uitgelokt ongemak achter de rug te hebben. Als we eenmaal in het gras zitten en beiden verwoede pogingen doen om ons lekkende ijsje te redden van de ondergang, voelt het eigenlijk al snel vertrouwd. Geen oppervlakkig geklets, geen pijnlijke stiltes, gewoon een leuk ontspannen gesprek over onze levens. Ik reik me uit naar de madeliefjes die net iets verderop in het gras staan en begin met het maken van een ouderwetse bloemetjesketting. Met mijn duimnagel maak ik geconcentreerd sneetjes in de fijne steeltjes en trek de andere bloemetjes er voorzichtig doorheen tot ik er genoeg van heb en het resultaat voorzichtig rond mijn enkel knoop. Pas de volgende ochtend zal ik doorhebben hoe fel de zon was als ik met een gezicht als een kreeft in de spiegel kijk. Hij is inmiddels op het vliegtuig gestapt voor een reeks concerten in het buitenland, maar heeft laten weten me daarna graag weer te zien. En ik? Ik ben nieuwsgierig, maar niet in vuur en vlam en vind dat eigenlijk wel even prima.

Wil je reageren op de column? Dat kan hier!

‘Maar in mijn cadeaukist zit een onzichtbare rode lijn. Alleen ik kan hem zien. Het is de lijn die cadeautjes voor toekomstige baby’s scheidt van cadeautjes voor mijn toekomstige baby. Lees de column van vorige week! >