Roos: ‘Best aantrekkelijk, een genenpakketje krijgen van een jonge Deense student’

Column #1 Nog 49 weken

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 49 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 49 weken alsnog te vinden?

Column #1: Nog 49 weken

Verjaardagen zijn het meest lastig. De vriendengroep die ik al zo lang ken buigt zich lachend over de twee Maxi-Cosi’s die op de grond staan. Het ene kindje is zeven weken oud, het andere twaalf. Ik klets met de moeder van het oudste kleintje over de bevalling, de voedingen en de nachten. Een warm knuistje van het oudste hummeltje vouwt zich om mijn wijsvinger. Ik glimlach, maar binnenin verkrampt elke vezel van mijn lichaam. Het zijn allang niet meer alleen rammelende eierstokken, het zijn huilende organen. Ik! Wil! Dit! Ook!

Sinds ruim vier maanden sta ik op de wachtlijst voor KID: kunstmatige inseminatie met donorsperma. Ik maak er per ongeluk vaak ‘kunstzinnige inseminatie’ van, alsof een rietje kleurrijke zaadcelletjes expressief dansend mijn baarmoeder zal binnendringen. De realiteit zal een stuk saaier en sterieler zijn vermoed ik, maar hee, alles voor het goede doel. Over iets minder dan een jaar mag ik vervolgstappen gaan maken om vorm te geven aan de diepgewortelde kinderwens die ik al jaren met me meedraag.

Niet alleen naar Rome zijn er meerdere wegen, ook als alleenstaande vrouw met een kinderwens zijn er vele opties (ja, seks met een Italiaan is er één van). Eicellen invriezen is een dure grap en belangrijker nog, ik wil helemaal niet wachten, volgend jaar word ik 35, dat is de grens die ik mezelf gesteld heb. Dan heb je co-ouderschap met een homostel, een prachtige optie, maar ik zie het zelf niet voor me.

Als ik dit traject volgend jaar inderdaad in mijn eentje in ga, dan is er geen andere ouder.

Me laten insemineren met donorzaad van een bank in Denemarken, de keuze is er reuze. Best een aantrekkelijke optie, een genenpakketje krijgen van een jonge blonde Deense student. Maar hoe betrouwbaar is dat eigenlijk, zo’n commerciële donorbank? Ik wil zeker weten dat als ik in mijn eentje moeder ga worden, mijn kindje later in de gelegenheid is om te achterhalen wie zijn of haar donor is en daar contact mee kan leggen. Dat vertrouwen heb ik meer in de spermabank van het ziekenhuis waar ik nu op de wachtlijst sta.

Het geeft me rust om te weten dat dit plekje op de wachtlijst misschien wel mijn gouden ticket wordt voor een zwangerschap op mijn 35e. Maar hier op die verjaardag is er van die rust even niets meer te merken. Want als beide baby’s in de loop van de middag onbedaarlijk blijven huilen en ik zie hoe de moeders en vaders hun kinderen na een tijdje liefdevol van elkaar overpakken om de ander te ontlasten, komt de volgende steek.

Het is tijd voor actie. Alles uit de kast

Als ik dit traject volgend jaar inderdaad in mijn eentje in ga, dan is er geen andere ouder. Dan ben ik de mama en de papa tegelijkertijd. Straks zijn alle luiers voor mij. Alle voedingen. Alle zorgen en onzekerheden. En wat bén ik bereid om ze te dragen. Maar wat zou het fijn zijn om dit avontuur samen met iemand aan te kunnen gaan. Want wat zou ik graag een grote liefde aan mijn zij hebben om mijn kinderwens invulling te kunnen geven. Het is tijd voor actie. Alles uit de kast. Morgen heb ik een afspraak. Met een datingcoach!

Wil je reageren op deze column? Dat kan via Facebook.

‘Als ik een baby vasthoud, laait mijn kinderwens op’ Drie ivf-pogingen, vijf iui-pogingen en twee miskramen later, kijkt Marijke terug. Lees het interview >

Meer leuke content? Like ons op Facebook