Roos: ‘Bood hij nou aan om donor te zijn? Of papa?’

Roos 28 okt 2016 Columns

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 22 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 22 weken alsnog te vinden?

Nog 22 weken (maar voor hetzelfde geld nog maar 14!)

Sinds ik de officiële zoektocht naar een man-voor-een-vaste-relatie enkele weken terug in de koelkast heb gezet, ben ik wat aan het Tinderen. Wat in mijn geval zoveel betekent als: op dag twee op Tinder liep ik een oud-studiegenoot tegen het lijf, met wie ik sindsdien af en toe afspreek. Iemand met wie ik het erg leuk heb, terwijl er ook een aantal aspecten zijn die me al vrijwel direct het gevoel gaven dat het vooral leuk is voor een tijdje en niet voor het ‘echie’. En merkwaardig als het is, door minder verkrampt in het daten te staan, zonder al te hoge verwachtingen, zie ik opeens een veel meer ontspannen versie van mezelf.

Zo belandde ik op onze tweede date opeens op een wijnproeverij met al zijn vrienden, waar ik door mijn andere insteek op het daten volledig relaxed aanwezig was zonder enige bewijsdrang. ‘Mijn vrienden waren lyrisch over je’ appte hij me later. Zo werkt het dus. Begin je ergens aan zonder verwachtingen, komt er opeens van alles in beweging.

Hij wist niet zo goed hoe te reageren op dat wat ik hem net verteld had. Hij was het losse daten eigenlijk juist een beetje zat.

Sterker nog, na de eerste paar dates, waarin we met geen woord gesproken hadden over onze date-intenties, schrok ik zo van zijn enthousiasme dat het me wijs leek om even te checken of onze neuzen wel dezelfde richting op stonden. Zo kwam het dat ik kortgeleden’s ochtends in bed met zijn armen om me heen besloot om te delen waar ik mee bezig ben. Ik vertelde over mijn moeizame relaties van de afgelopen jaren. Over mijn kinderwens die altijd al aanwezig is geweest. Over het besluit om voor het alleenstaand moederschap te gaan en de wachtlijst waar ik inmiddels op sta. Over de maanden waarin ik met volledige focus alsnog geprobeerd heb een leuke relatie te vinden en de teleurstellingen waar die zoektocht op uitliep. Om te eindigen met de mededeling dat ik weliswaar erg genoot van ons samenzijn af en toe, maar dat mijn huidige insteek niet meer een lange termijn relatie is. En dat ik over een paar maanden het KID traject in ga. ‘Oh, oké..’ antwoordde hij een beetje beduusd. Hij wist niet zo goed hoe te reageren op dat wat ik hem net verteld had. Hij was het losse daten eigenlijk juist een beetje zat. En zou het thuis even laten bezinken…

Gewoon fijn samen

Twee weken later bracht ik weer een hele dag met hem door. Pratend, dollend, zoenend. Hand in hand liepen we langs het water. ‘Misschien een beetje een stomme vraag, maar wat hebben we eigenlijk?’ vroeg hij. Ik schrok een beetje. Hij was überhaupt niet meer teruggekomen op ons eerdere gesprek. Ik stamelde wat zinnetjes als ‘gewoon heel fijn om samen te zijn’ en ‘wel meer dan gewoon vriendschap’, zoekend naar de intentie achter zijn vraag. Nu begon hij te praten. Dat als we richting een serieuze relatie zouden gaan dat hij, met mijn KID wachtlijst in gedachten, daar misschien ook wel wat in zou kunnen betekenen. Maar dat dat toch ook niet goed voelde. Of iets dergelijks.

Daarna bleek dat hij ook aan het daten is met een andere vrouw. Eentje die wél ook een serieuze relatie zoekt.

Maar het feit dat hij daaraan refereerde zorgde voor zoveel kortsluiting in mijn hoofd dat ik er niets van begreep. Bood hij nou aan om donor te zijn? Of papa? Of dus juist niet? Ik vroeg hem om nog een keer te herhalen wat hij zei, maar hij formuleerde een hele andere zin waarin het hele kindthema niet meer voorkwam. En ik durfde het niet nog een keer te vragen. En toen bleek dat hij sinds kort ook aan het daten is met een andere vrouw. Eentje die wél ook een serieuze relatie zoekt. Een vrouw met twee jonge kinderen, die hij ook al een keertje heeft ontmoet. Normaal date ik eigenlijk nooit twee vrouwen tegelijk, zei hij, maar vreemd genoeg voelt het op dit moment alsof ik zowel bij jou als bij haar volledig oprecht ben in de manier waarop ik in het contact sta.

Eigen weg

Mijn ratio gaf antwoord en probeerde daarbij de knoop in mijn maag niet de overhand te laten nemen. Dat ik de gedachte van hem samen met een andere vrouw natuurlijk niet zo leuk vond, maar dat ik het volledig begreep. Dat we allebei onze eigen weg bewandelen. We spraken af om elkaar voorlopig nog af en toe te blijven zien en dat het stopt als één van ons het niet meer ziet zitten om ons contact in de huidige vorm voort te zetten.
Eergisteravond stelde ik hem voor om weer even te bellen. Hij was druk, gisteren zou beter uitkomen. Maar gistermiddag kreeg ik een berichtje: ‘Beetje stom, maar ik ben vanavond bij Lieke. Kan wel bellen, maar niet te lang.’ Zo heet ze dus, Lieke. Het werd een beetje wazig voor mijn ogen. Ik voelde de warmte opstijgen naar mijn hoofd.

Waarom raak ik zo van streek door een man met wie ik geen serieuze relatie wil? Een dag later, ik heb hem aan de telefoon. En voor ik het weet ben ik in tranen. ‘Het spijt me, ik geloof dat ik toch niet zo goed ben in casual daten als ik dacht. Ik sta nog steeds hetzelfde in ons contact, maar tegelijkertijd vind ik het zo’n rotgedachte dat je dan bij iemand anders bent. Ik weet het, dat klopt niet.’ ‘Heb je al gegeten?’ vraagt hij. ‘Nee’. ‘Zal ik naar je toekomen? Dat we samen wat lekkers gaan koken? Dat praat ook wat makkelijker.’ ‘Nee!’ roept mijn brein. ‘Ja’ antwoord ik, ‘dat lijkt me fijn.’

Iets gemist of teruglezen? Hier vind je alle columns van Roos terug.

Reageer op artikel:
Roos: ‘Bood hij nou aan om donor te zijn? Of papa?’
Sluiten