Roos: ‘Cadeautjes voor toekomstige baby’s versus voor mijn toekomstige baby’

Column #13: Nog 37 weken

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over 37 weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. Lukt het haar om hem in 37 weken alsnog te vinden?

Column #13: Nog 37 weken

De violist klinkt leuk, maar het komt me stiekem wel goed uit dat ik een drukke week voor de boeg heb en ook al plannen voor het weekend heb staan. Even adempauze, hoewel mijn nieuwsgierigheid dan wel weer zodanig is dat die adempauze niet heel veel langer is dan bij de gemiddelde eend die onder water duikt. Het wordt dus een koffieafspraak voor volgende week. Date machine on the roll. Want ergens, érgens zal hij toch zijn, die leuke man die bij me past en waar ik het goed mee zal hebben.

Ja, je leest het goed, de videotheek. Zo oud ben ik dus

In de tussentijd exploderen de zwangere vrouwen om me heen vrolijk verder. Met weemoed denk ik soms terug aan tien jaar geleden, toen het nieuws van de dag nog was dat een relatie twee jaar duurde. Dat de ‘Dat meen je niet’s van toepassing waren op de eerste vrienden die gingen samenwonen. De lowbudget bruiloft van een goede vriend in onze studiejaren, met Turks brood en Franse kaasjes. De allereerste vriendin van vroeger die me belde om te vertellen dat ze zwanger was, terwijl het nog als de dag van gisteren voelde dat we door de videotheek struinden op zoek naar die ene spannende film, die niet zó spannend was dat we ’s nachts dan niet meer alleen naar de wc durfden te gaan. Ja, je leest het goed, de videotheek. Zo oud ben ik dus.

Maar de mijlpaal ‘baby’ heeft in de afgelopen jaren stukje bij beetje al wat aan bijzonderheid ingeleverd, simpelweg door het feit dat ze met zovelen komen. En zelfs ik ben er voor een deel zo aan gewend geraakt dat ik bij online foto’s van baby’s die verder van me afstaan soms tot de conclusie kom dat hij of zij superlief is, maar er ook wel gewoon uitziet als al die andere baby’s. Inmiddels zijn er zelfs al meerdere vrienden met twee of drie kinderen en eentje heeft valsgespeeld door er in één keer twee tegelijk te produceren. Maar die twee zijn wel veel te vroeg ter wereld gekomen en morgen ga ik ze opzoeken in het ziekenhuis, waar ze nog druk bezig zijn met groeien en leren drinken.

Het is de lijn die cadeautjes voor toekomstige baby’s scheidt van cadeautjes voor mijn toekomstige baby

Het struinen door de videotheek heeft dus plaatsgemaakt voor het struinen door hippe fairtrade duurzame winkels met hippe fairtrade duurzame babycadeautjes. Waar ik me totaal te buiten ga aan allerlei onvoorstelbaar mooi schattig leuks onder het mom van ‘voor de cadeaukist’. Maar in mijn cadeaukist zit een onzichtbare rode lijn. Alleen ik kan hem zien. Het is de lijn die cadeautjes voor toekomstige baby’s scheidt van cadeautjes voor mijn toekomstige baby.

Een klein blauw rompertje met een hondenkopje. Twee rozige rompertjes maatje 50 als tegenhanger. Een kinderwagenkoord van Nijntje. Een knisperboekje dat nog op de nominatie staat om weggegeven te worden, maar tegelijkertijd zo leuk is dat de kans aanzienlijk is dat hij in de doos blijft zitten. En ik denk aan verhalen van vroeger over oude vrijsters die op hun vijftigste bij kaarslicht de schoenendoos met kanten babykleertjes van zolder haalden en hun tranen depten met het zo zorgvuldig geborduurde doopkleedje. En ben zo ongelooflijk dankbaar dat er tegenwoordig andere manieren zijn om moeder te kunnen worden en dat die mogelijkheid voor mij elke week een stap dichterbij komt.

Wil je reageren op deze column? Dat kan hier!

‘Dit zijn tranen van een vrouw die haar dromen projecteert op elke mogelijke geschikte man’ Lees de column van vorige week! >