Roos: ‘Ergens binnenin steekt een klein zweempje teleurstelling de kop op’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 16 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 16 weken

Zwangere vriendinnen: Liza (Deense donor, 37 weken), Maartje (homostel, 36 weken)

Echo

Het beeld schuift omlaag en ik zie het meteen. Twee opgetrokken beentjes met daartussenin een wit uitsteekseltje. Ik draai mijn hoofd naar de echoscopiste. ‘Het is een jongetje, toch?’ Ze glimlacht. ‘Ja, je krijgt een zoon.’

Gemengde gevoelens

Ze bevriest het scherm, plant een wit pijltje bij het kleine piemeltje dat op de muur geprojecteerd wordt en typt er ‘jongen’ bij. Een jongetje. Ik krijg een zoon. Mijn broertje jubelt, ik ben een beetje beduusd. Ik heb het gewoon gevoeld. Natuurlijk was de kans dat het dan ook echt een jongetje zou zijn vijftig procent, dus een scepticus zal er het zijne van denken, maar toch. Maar behalve verbazing over mijn eigen gevoel dat vanaf dag één zo kloppend blijkt te zijn geweest, voel ik ook iets anders.

Ben ik nu al een slechte moeder?

Gekleurde haarspeldjes

Het is niet groot, het is niet allesoverheersend, maar het zit er wel. Ergens binnenin steekt een klein zweempje teleurstelling de kop op. Stiekem had ik toch een beetje gehoopt op een meisje. Kleine staartjes maken, gekleurde haarspeldjes, uren knutselen aan tafel. Terwijl ik in sneltreinvaart afscheid neem van een aantal plaatjes die ik in mijn dromen had gevormd, boren schaamte en schuldgevoel zich met een noodvaart in mijn maag. Ben ik nu al een slechte moeder omdat hij niet is wat ík toevallig in gedachten had?

Overal jongens

Eenmaal weer buiten zie ik overal jongens. Hele kleintjes, voortgeduwd in een kinderwagen, maar ook tieners, wiens slungelige lijf langzaam naar het mannelijke begint te neigen. Dit wordt ook mijn toekomst. Ik krijg een zoon. Mijn broertje verkeert nog steeds in jubelstemming. ‘Dan kan ik samen met hem gaan vissen!’ Ik moet lachen om zijn enthousiasme. Ook mijn vader vindt het duidelijk geweldig, terwijl mijn moeder, net als ik, even een beetje lijkt te moeten schakelen.

Thuisgekomen kijk ik alle echoplaatjes en filmpjes door. En langzaam komen mijn gemengde gevoelens wat tot rust. Want behalve dat piemeltje, dat hele kleine piemeltje dat me even van mijn stuk heeft gebracht, hebben we op de echo ook zoveel ander moois gezien. Een mensje, zo klein en toch al zo compleet. Een kindje, precies waar ik al jaren van droom.

Samen uit kamperen en dan vol liefde kijken naar zijn twee glinsterende oogjes

Dan, in de loop van de dag, beginnen de beelden van kleine staartjes en gekleurde haarspeldjes plaats te maken voor nieuwe beelden. En eigenlijk houd ik helemaal niet van genderstereotypering, maar ik kan er niet omheen dat dat voor een deel toch behoorlijk in mijn systeem lijkt te zitten.

Fikkie stoken

In gedachten zie ik mezelf op een gure herfstdag in het bos, met een klein jongetje in regenlaarsjes rennend door de modder. Samen uit kamperen en dan vol liefde kijken naar zijn twee glinsterende oogjes als we een fikkie gaan stoken voor een kampvuur. Een wervelwind die gierend van de lach met zijn vieze schoenen het huis binnen komt rennen, een grote schram op zijn knie omdat het verstoppertje spelen op het allerlaatste moment wat uit de hand liep, want hij kon bijna buten maar was gespot tijdens zijn sprintje. Maar dan wel ’s avonds in bed, met gewassen haartjes en een schone pyjama aan, een knuffelkonijn dicht tegen hem aangedrukt.

Misschien wil hij graag op ballet terwijl zijn vriendjes gaan voetballen

Het kan allemaal

Of wordt het een jongen die stilletjes urenlang met lego in de weer is en zich als hij ouder wordt, terugtrekt in het hoekje van de bank met een boek? Zal hij piano willen leren spelen, of gitaar misschien? Hij kan natuurlijk net zo goed als het meisje uit mijn eerdere fantasieën dol zijn op knutselen, zodat we alsnog hele zondagmiddagen in de weer zijn met lijm, kastanjes, glitters en paperclips. Gaat hij het leuk vinden dat zijn moeder zo van musical houdt of juist verschrikkelijk? Sterker nog, misschien wil hij juist zelf graag op ballet terwijl zijn vriendjes gaan voetballen. Het kan allemaal. Het mag ook allemaal.

Jongenskoppie

Nog geen vierentwintig uur nadat ik met een mix van blijdschap, teleurstelling, schaamte en schuldgevoel de echokamer verlaten heb, kijk ik vanaf mijn hoekbank mijn huis in en begin ik de nieuwe beelden waarmee de kamer zich vult steeds leuker te vinden. Zie ik in gedachten een klein jongenskoppie uitsteken boven de drie babypakjes die ik vorige week besteld heb. Uniseks, maar bij nader inzien stukken leuker voor een jongen.

En als ik de volgende dag bij de mondhygiëniste vertel over mijn zwangerschap en zij me vraagt of ik al weet wat het wordt, verschijnt er een grote glimlach rond mijn lippen. ‘Ja,’ zeg ik trots, ‘ik krijg een zoon.’

Heb je de vorige column van Roos gemist? Hier kun je ze allemaal teruglezen.

Meer leuke content? Like ons op Facebook