Roos: ‘Het onbekende is zo groot. Zo onzeker’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 24 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 24 weken


Levensvatbaar

Vierentwintig weken zwanger. Volgens mijn app ben je nu 32 centimeter lang en weeg je ongeveer 560 gram. Zo klein, zo ongelooflijk fragiel nog en toch is dit de leeftijd waarop er meer artsen in het ziekenhuis zouden gaan rennen als je zou besluiten om de veiligheid en warmte van mijn lichaam te verlaten op zoek naar het avontuur daarbuiten. Omdat het in theorie mogelijk zou zijn om dat kleine lijfje van je in leven te houden. Levensvatbaar noemen ze dat. Fijn zou het niet zijn. Ze zouden je gelijk aan allerlei slangetjes leggen, naaldjes in je broze huidje prikken, zuurstof aan je geven. Je zou in een verwarmd glazen kastje komen te liggen, terwijl als je een paar dagen eerder aan mijn buik zou ontsnappen, ze je waarschijnlijk op mijn borst zouden leggen waar ik naar je zou kunnen kijken en je zou strelen tot je zou stoppen met ademhalen.

Enorme mijlpaal

De wereld verandert doorgaans maar weinig in een paar dagen tijd, maar juist die paar dagen zouden het verschil kunnen maken tussen een leven met en een leven zonder jou. Zie dit maar niet als een uitnodiging om al te komen hoor lieve Frummel, want dat warme glazen kastje is helemaal niet leuk. Er zullen lieve meneren en mevrouwen voor je zorgen, maar je lijfje is nog helemaal niet klaar voor een leven buiten mijn buik en niemand kan jou of mij beloven hoe je uit dat warme kastje zult komen en of het je überhaupt zou lukken. Maar het feit dat al die mensen zouden gaan rennen als je je wel plotseling zou aandienen, dat ze je nu beschouwen als een mensje dat zou kunnen blijven leven, voelt ondanks alles als een enorme mijlpaal.

Zoveel vrienden met gezonde kindjes om me heen, ooit zal er toch een kindje moeten worden geboren waar het niet goed mee gaat

Complicaties en bezorgdheid

Dat een zwangerschap van veertig weken niet voor iedereen is weggelegd, heb ik anderhalf jaar geleden van dichtbij mogen meemaken. Eén van mijn beste vrienden werd toen voor het eerst vader. Twee jongetjes kwamen ter wereld, tien weken vroeger dan de bedoeling was, ondanks dat hun moeder op dat moment al zeven weken noodgedwongen plat lag in een poging te voorkomen dat ze nóg eerder kwamen. Twee heel kleine jongetjes, ze wogen niet meer dan ongeveer 1.200 gram. Wat volgde was een lange ziekenhuisperiode met de nodige complicaties en vele momenten van bezorgdheid en ook bij thuiskomst nog een grote onzekerheid over de mogelijke schade die dit alles op langere termijn tot gevolg zou kunnen hebben. Inmiddels zijn deze twee mannetjes 1,5 jaar oud en uitgegroeid tot twee schattige, identieke, rossige lachebekjes die klimmen en klauteren alsof ze nooit anders hebben gedaan. Twee toekomstige kleine vriendjes voor mijn kleine mannetje.

Doemscenario

Zwanger worden, kinderen ter wereld brengen, het is de basis van ons bestaan als mensen. Het gebeurt overal ter wereld en het gaat onvoorstelbaar vaak goed. Maar soms ook niet. In het verleden kon ik mezelf wel eens verliezen in doemscenario denken. Zoveel vrienden met gezonde kindjes om me heen, ooit zal er toch een kindje moeten worden geboren waar het niet goed mee gaat, een kindje met een grote aangeboren afwijking, een kindje met een forse beperking. En hoewel ik inmiddels daaruit niet meer de scheve conclusie trek dat dat dan uitgerekend bij mijn kindje het geval moet zijn, blijft dat één van mijn grote angsten.

Stel dat jij, kleine Frummel, geboren wordt en ziek blijkt te zijn

Lichamelijk gehandicapt

Zeker nu ik in mijn eentje dit pad ben ingeslagen. Het verschil tussen een gezond en een ziek kind, je hebt het niet in de hand. Je kunt braaf volgens advies je foliumzuur innemen, negen maanden lang de sushi, carpaccio en witte wijn laten staan en de kattenbak door iemand anders laten verschonen, maar niemand kan je garanderen dat je kindje dan gezond ter wereld komt, hoogstens dat je het risico op afwijkingen daarmee een beetje verkleint. Want stel dat jij, kleine Frummel, geboren wordt en ziek blijkt te zijn? Wat als je tijdens de bevalling zuurstoftekort krijgt en daar lichamelijk en geestelijk gehandicapt door wordt? Hoe zal het leven eruit zien als ik niet samen met je in de plassen kan gaan stampen, maar je ook bij het ouder worden in een rolstoel door de straten zal moeten duwen, blikken vol medelijden ontwijkend van passerende voetgangers?

Onbekend en onzeker

Het zijn scenario’s waar ik niet aan wil denken, maar af en toe, heel af en toe word ik er toch door overspoeld. Omdat het onbekende zo groot is, en zo onzeker. Omdat ik weet dat dat waar ik geen invloed op kan hebben, vervolgens wel heel veel invloed op mij kan hebben. Dat er maar iets fout hoeft te gaan om mijn leven totaal op zijn kop te kunnen zetten. En opeens realiseer ik me dat dat inherent is aan het ouderschap. Dat dit slechts het begin is van de zorgen die dat met zich meebrengt. Dat het mogen krijgen van een kind onlosmakelijk verbonden is met een geheel nieuwe set emoties, van een intensiteit die zijn weerga niet kent. En dat het beste wat ik kan doen, is gewoon blijven ademhalen. Vertrouwen hebben. Vertrouwen in mezelf, in mijn gezonde lichaam dat al vierentwintig weken lang dit kleine mannetje laat groeien naar behoren. En vertrouwen in jou, kleine Frummel, dat jij alles in je hebt om een gezond klein mannetje te worden. Maar doe me een plezier lieve kleine Frum, blijf alsjeblieft nog even binnen, goed?

Heb je de vorige columns van Roos gemist? Hier kun je ze allemaal teruglezen.

Meer leuke content? Like ons op Facebook