Roos: ‘Met mijn 22 weken ben ik er nog lang niet klaar voor om me te gaan ‘openen”

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 22 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 22 weken

Zo groot

Het is onvoorstelbaar hoe mijn zwangerschap mijn dagen domineert. Mijn gedachten domineert. Niet dat ik het niet over andere dingen kan hebben wanneer ik met vrienden afspreek of dat ik me niet meer interesseer in hun levens. Ook niet dat ik van elk gespreksonderwerp direct een bruggetje maak naar het zwanger zijn, zoals je dat soms verbazingwekkend soepel doet wanneer je een nieuwe liefde hebt. Maar ik merk gewoon aan alles dat dit zo groot is, dat de meeste andere dingen in mijn eigen leven er gewoon veel minder toe lijken te doen op het moment. En dus ontstaat er een hele nieuwe behoefte: me omringen met andere zwangere vrouwen.

Een klein mensje in ons

Op woensdagavond ga ik trouw naar mijn klasje zwangerschapsyoga. Zonder enige prestatiedrang of twijfels over mijn lenigheid of sierlijkheid. Ons bekken heen en weer kantelend lopen we als schommelende kamelen door het lokaal, we ademen, zijn stil en proberen met geconcentreerde gezichten om de verschillende delen van onze bekkenbodem aan te spannen, met af en toe een zonnegroetje tussendoor (niet te verwarren met een weesgegroetje). Allemaal hebben we een klein mensje in ons groeien, de één nog kleiner dan de ander. Een gedachte die me van tijd tot tijd ontzettend ontroert. En eens in de paar weken komt er een matje vrij en pronkt er een nieuw geboortekaartje op tafel.

Ik probeer me een voorstelling te maken van Frummel, stuiterend in zijn vruchtwater

In het weekend ben ik begonnen met een speciaal sportklasje voor zwangere vrouwen. Hoewel ik de afgelopen jaren veel heb hardgelopen, heb ik het niet meer gedurfd sinds ik ontdekte zwanger te zijn. Toch een beetje bang om iets verkeerd te doen, heb ik dat wat me eerder vaak zoveel energie gaf wat laten verpieteren. Nu maak ik onder begeleiding mijn squats en kijken hondeneigenaren in het park verbaasd op als een groepje bolle buiken op hardloopschoenen voorbij komt. Ik op mijn beurt kijk met bewondering naar de vrouwen die hun uitgerekende datum naderen en nog steeds meedoen, zij het natuurlijk iets minder intensief. En snap opeens wat Jory bedoelde toen ze vorig jaar zei dat de krachtoefeningen voor de armen behoorlijk pittig waren. Ik probeer me een voorstelling te maken van Frummel, stuiterend in zijn vruchtwater terwijl ik enthousiast door het gras hop. Hopelijk kan hij er ook een beetje van genieten.

Vers fruit, carrot cake en vier volslagen vreemde vrouwen

En vandaag bevind ik me opeens in een onbekend huis met vier, mij volslagen onbekende, andere zwangere vrouwen. Via een uitgerekend-in-de-herfst-en-winter-facebookgroepje. Geen grapje. Het begon met een initiatief van een vrouw die opperde om met een groepje samen te komen voor een prenatale tegenhanger van het Rebozo sluitingsritueel, een Mexicaanse traditie waarbij veertig dagen na de bevalling de moeder haar lichaam op symbolische wijze sluit, bedankt voor al het werk dat het verricht heeft en zich weer richting de buitenwereld keert. Het voorstel was dus een tegenhanger, waarin het lichaam uitgenodigd zou worden zich juist te gaan openen, richting de bevalling toe. Heel mooi allemaal, schreef ik haar, maar met mijn 22 weken ben ik er nog lang niet klaar voor om me te gaan openen en Frummel al helemaal niet. Ik hoefde me geen zorgen te maken, antwoordde ze, we zouden met elkaar een vorm zoeken die voor iedereen passend zou zijn. Die vorm begint vandaag met vers fruit en carrot cake. Daar heb ik dan weer geen enkel bezwaar tegen.

We hebben het over wasbare luiers (handig of gedoe?), ziekenhuisprotocollen en borstvoeding

Wasbare luiers

Of wij ook bang zijn, vraagt een fijngebouwde Italiaanse met een buik, zo elegant als alleen Italiaanse vrouwen hem volgens mij kunnen hebben. Bang voor de bevalling, voor de kraamtijd. Ze is zwanger van haar eerste en voelt de onzekerheid toenemen nu ze nog slechts een paar weken voor de boeg heeft. Ik deel haar angsten niet. Of is het nóg niet? Ik ben alleen bang dat de rust en het vertrouwen die ik met me meedraag over een tijdje alsnog om zullen slaan in vergelijkbare zorgen. Dit relatief onbezorgde bevalt me namelijk prima. We hebben het over wasbare luiers (handig of gedoe?), ziekenhuisprotocollen en borstvoeding. En verplaatsen ons uiteindelijk naar de grond waar verschillende matjes en dekentjes voor ons klaar liggen.

Nog even blijven zitten, graag

Met mijn lijf op een schapenvachtje, mijn hoofd op een kussentje en mijn handen op mijn buik sluit ik mijn ogen. Stapsgewijs worden we door middel van een geleide meditatie uitgenodigd om alle gedachten uit het hier en nu los te laten en ons te verbinden met onze kindjes binnenin. Is het de ultieme ontspanning die zich meester van me maakt? In de afgelopen weken heb ik Frummel nog nooit zo veel en vaak voelen bewegen als nu. De stem gaat over tot het stukje al-dan-niet-openen en vraagt ons de tekst in gedachten te herhalen. ‘Little human residing in me, growing within me. Whenever you are ready, you are welcome to enter this world, I am ready for you.’ In gedachten vul ik het snel aan met ‘maar nu nog even niet’, gewoon, voor de zekerheid. Ik voel een klein schopje. En hoewel ik natuurlijk ook wel weet dat hij nog maar net geluiden kan horen, laat staan dat hij symbolische Engelstalige spreuken op passende wijze kan interpreteren, beeld ik me toch in dat hij me met dit schopje even laat weten dat hij voorlopig nog prima op zijn plek zit.

Heb je de vorige columns van Roos gemist? Hier kun je ze allemaal teruglezen.