Roos: ‘Ik voel hoe belangrijk het is dat ik hem laat opgroeien tot een man die grenzen respecteert’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 23 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 23 weken


Schuurpapier

Twee paar meisjesogen gluren verlegen over de balustrade van de galerij van de flat waar ik mijn auto parkeer. Daar zal het wel zijn. Via Marktplaats heb ik een commode gevonden die ik mooi vind en samen met mijn broertje ga ik hem ophalen. Als we de galerij oplopen heeft de vader zich inmiddels bij hen gevoegd, de meisjes hebben hun nieuwsgierigheid en verlegenheid laten varen en stuiven in de rondte. Het leuke van het overnemen van meubels of kleren van iemand anders, is dat het je bewust maakt van dat wat het voorwerp al heeft meegemaakt. Ontelbare keren moeten deze meisjes zijn verschoond op deze kleine elegante commode, die qua formaat mooi aansluit bij hun fijngebouwde moeder die uit Indonesië blijkt te komen. In mijn enthousiasme vertel ik dat ik van plan ben de commode te schuren en een likje witte verf te geven. ‘Ik vind deze kleur juist goed bij hem passen.’ zegt de vader, en ik realiseer me dat het voor hem misschien zal voelen alsof het schuurpapier de herinneringen aan zijn babymeisjes laagje voor laagje zal verwijderen.

Beginnersfoutje

Eenmaal thuisgekomen ontdek ik dat het bovenblad een centimeter of vijf te smal is voor het normale formaat aankleedkussen dat ik al heb liggen. Beginnersfoutje, niet over nagedacht. Dan maar een extra brede plank op maat laten zagen en erop vastschroeven, hoewel de opstaande randen dan wel weer gelijk een stuk korter zijn. En of de duvel ermee speelt zie ik drie dagen later door mijn nog ingestelde Marktplaats-melding een andere commode hier in de buurt aangeboden. Prima prijs, wit van zichzelf en met een groot breed bovenblad. En zo komt het dat ik opeens twee commodes heb staan in mijn kinderkamertje van amper zes vierkante meter en snel mijn instellingen wijzig om te voorkomen dat ik in mijn twijfelzucht tegen een derde aanloop die ik dan om wat voor redenen dan ook mooier of praktischer vind.

Hij groet terug. Opent zijn mond weer en vervolgt met zachte stem: ‘Ik heb een heel lange lul’

Wel stuit ik op een kastje dat precies past tegen het korte wandje in het kamertje. Met blauwe en groene deurtjes is het een vrolijk geheel en voor ik het weet stap ik weer in de auto. Dit keer draalt er buiten een jongetje van een jaar of acht, die me bij het uitstappen enthousiast vertelt dat het zijn oude kast is die ik over ga nemen. Hij krijgt nu een grote-mensen-kast. Ik kijk naar het gezichtje met sproetjes en stekelige haartjes en vraag me af hoe Frummel er op die leeftijd uit zal zien. ‘Wow, een grote-mensen-kast, dat is tof!’ Hij glimt en ik wijs hem op mijn buik en vertel dat de kast nu overgenomen gaat worden door een klein babyjongetje.

Onveilig gevoel

Op zaterdag loop ik richting het park als een man van een jaar of veertig me op de stoep tegemoet komt. Zoals dat wel vaker gaat in situaties waar je elkaar ver van tevoren aan ziet komen in een verder rustige straat, wend ik mijn blik eerst van hem af om pas op het laatste moment even oogcontact te maken om hem te kunnen groeten. Hij groet terug. Opent zijn mond weer en vervolgt met zachte stem: ‘Ik heb een heel lange lul’. Ik sla dicht en loop verstijfd door. Meters later, ik durf niet om te kijken, borrelen er mogelijke antwoorden in me op. Ik had hem kunnen feliciteren, of juist condoleren. Ik had hem kunnen wijzen op mijn zwangere buik met de opmerking dat ik al voorzien ben. Ik had tien andere dingen kunnen zeggen, hoewel je nooit weet wat een bijdehante reactie bij iemand uit kan lokken. Ik vraag me af wat zo iemand bezielt. Deze man heeft zijn handen niet eens naar me uitgestoken en toch is hij erin geslaagd me met zes simpele woorden een onveilig gevoel te geven.

Ik voel hoe belangrijk het is dat ik hem laat opgroeien tot een man die grenzen respecteert

Doodsangsten

Tegelijkertijd wordt het nieuws beheerst door de vermissing van Anne Faber en komt het verdrietige nieuws binnen dat haar dode lichaam is gevonden. Verdomme. Weer één of andere gestoorde vent die zichzelf het recht heeft gegeven om met zijn vuile poten aan een vrouw te zitten. Want hoewel er nog niets gedeeld is over wat haar precies is overkomen, vrees ik, en Nederland met mij, dat de kans groot is dat deze verdachte zedendelinquent zich opnieuw vergrepen heeft aan een jonge levenslustige, stralende vrouw. Een vrouw die doodsangsten moet hebben uitgestaan, in geen enkel opzicht te vergelijken met de kortdurende verstijving die ik in het weekend voelde bij de man die ik op straat tegenkwam.

Pijnlijke realiteit

Ik denk aan de ouders van Anne. Ik denk aan alle ouders met een dochter en de angsten die dit bij hen op zal roepen. Ik denk aan de meisjes die me eerder deze week van over de balkonrand begluurden en later over de galerij stoven, onstuimig, energiek, zich op geen enkele manier bewust van het kwaad in de wereld. Haal van binnen heel even opgelucht adem, wetende dat de kans dat mijn kleine jongetje zoiets zal gaan overkomen in onze maatschappij vele malen kleiner is dan bij de kleine meisjes in mijn omgeving. En voel hoe belangrijk het is dat ik hem laat opgroeien tot een man die grenzen respecteert. Die vrouwen respecteert. Hen beschermt wanneer dat nodig is. Ook al is de pijnlijke realiteit dat één onbeschermd moment het leven voor altijd kan veranderen.

Heb je de vorige columns van Roos gemist? Hier kun je ze allemaal teruglezen.

Meer leuke content? Like ons op Facebook