Roos: ‘Ik heb vertrouwen in de toekomst, hopelijk met een minimensje’

Roos 5 mei 2017 Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Maar liever nog doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook.

Status wachtlijst: niet meer aan de orde!
Huidige dates: geen
Zaaddonor: Floris
Zwangere vriendinnen: Liza (Deense donor, 21 weken), Maartje (homostel, 20 weken) en Jory (gewoon van haar vriend, 32 weken)

Twee dagen lig ik ziek op bed, dan denk ik dat het wel weer gaat en sleep ik mezelf naar mijn werk. Koortsvrij, maar met hoestaanvallen van jewelste en een kop vol snot. Het levert me meewarige blikken op en moederlijke preken met één en dezelfde strekking: waarom lig jij niet in je bed? Zo worstel ik me, koppig als ik ben, mijn werkdagen door, terwijl ik me in de avonduren buig over het maken van een opzet voor ons donorcontract.

De notaris

Volgende week hebben Floris en ik een afspraak bij de notaris, voor die tijd moeten we ons concept naar ‘m opsturen. Een soort samenlevingscontract maar dan met je spermadonor en zonder samenleving. Een contract dat nooit volledig juridisch geldig is omdat de wetgeving omtrent de rechten van het kind altijd daarboven staan. Belangrijk natuurlijk, maar dat maakt het ergens enorm spannend. Tegelijkertijd moet vertrouwen sowieso de basis zijn van dit alles en met mijn vertrouwen zit het gelukkig goed.

Vrouwen die ik kende en op hun 36e zwanger werden. Ik had met ze te doen

Dan is daar de dag die altijd al als mijlpaal in mijn gedachten gegrift stond. De dag dat ik 35 jaar word. Al jaren hield ik het mezelf voor: als ik op mijn 35ste nog niet de man heb gevonden met wie ik een gezin zou willen stichten dan ga ik het alleen doen. Vijfendertig. Het leek altijd zo ver weg. Zo ver zou het nooit komen, toch? Vrouwen die ik kende die ‘pas’ op hun 36e zwanger werden van hun eerste kind omdat ze simpelweg niet eerder de juiste partner waren tegengekomen. Ik had het een beetje met ze te doen.

Guitige kop en een jongensachtige uitstraling

Bij mij zou het heel anders gaan. Ik zou hem opeens tegenkomen, zomaar, totaal onverwacht. Hij zou donkere krullen hebben, een jongensachtige uitstraling met een guitige kop en kuiltjes in de wangen. Hij speelde gitaar of piano, of iets anders, maar muzikaal, dat zou hij zeker zijn. Ik zou op mijn 30e zwanger worden net als mijn moeder toen ze zwanger was van mij. Maar het liep anders.

Op mijn 28ste beëindigde ik een langere relatie. Ik miste de chemie en wat we ook probeerden, de muur die ik onbewust opbouwde werd zo hoog dat ik uiteindelijk verdronk in mijn eigen twijfels en er een punt achter zette. Twee jaar later dacht ik ‘hem’ gevonden te hebben. Weliswaar zonder krullen en muzikaliteit, maar man, wat was ik gek op hem. Ik zie mezelf nog staan op dat dancefestival, glunderend van oor tot oor na één van zijn sms’jes. ‘Ik denk echt dat dit hem is!’ schreeuwde ik over de muziek heen naar mijn vriendinnen. Zij dachten het ook.

Compleet gestoorde overtuiging

Na drie maanden maakte hij het uit. Hij voelde zich bij nader inzien toch niet tot me aangetrokken en brak daarmee niet alleen mijn hart maar ook mijn zelfvertrouwen. Ik ging reizen, had de tijd van mijn leven, kwam terug, dook in een depressie, kwam maanden later pas weer boven water om vervolgens onbewust ongezonde nieuwe relaties aan te gaan vanuit een compleet gestoorde overtuiging over wat deze post-depressieve Roos nog waard was.

Ik had het nooit zo uitgedacht en toch is dat hoe het leven liep. Maar het bracht me ook veel. Het dwong me om de zoektocht aan te gaan naar de vrouw die ik echt was, diep van binnen. Om kwetsbaarheden en onzekerheden te verwelkomen, te omarmen. Het verstevigde de banden met mijn naaste familie, met mijn vrienden. Het toonde me mijn krachten, mijn talenten, wie ik ben en hoe ik mijn leven wil leven.

Ik ben 35, single en ga het alleen doen

35 jaar, nog steeds single, maar met vertrouwen in de toekomst. De somberheid alweer jaren voorbij, terug op beide benen, krachtig, gelukkig, met een fijne baan, geweldige vrienden en een bloeiende rijke binnenwereld die niet kan wachten om iets van die bloei te mogen gaan delen met een klein zacht roze minimensje met kleine vingertjes, kleine teentjes en een klein neusje.

Vergeten

Die bloeiende wereld had mijn innerlijke zelfzorgcentrum overigens wel even een tandje hoger mogen zetten. Het is vrijdagavond, ik ben vandaag 35 jaar geworden en lig voor de tweede keer in anderhalve week tijd rillend in mijn bed. De man die tot voor kort nog enigszins als lover in mijn leven was, heeft al bijna twee weken niets meer van zich laten horen en lijkt ook mijn verjaardag te zijn vergeten. Het doet een beetje pijn, ik kan niet anders dan het toe te geven, maar een ander gevoel staat duidelijk op de voorgrond.

Vurige bal

Ik ga geen energie meer steken in deze man die geen energie meer in mij lijkt te willen steken. Die de diepte schuwt en de kwetsbaarheid mijdt. Ik ben 35, ik heb nog niet de man gevonden met wie ik een gezin zou willen stichten. Ik ga het alleen doen. Met een bijzonder leuke lieve donor, een hartverwarmend steunnetwerk om me heen en een vurige bal energie die mijn hart verwarmt en zich voorlopig alleen daarop gaat richten.

De vorige column van Roos lees je hier terug. Al haar andere columns over haar zoektocht naar een donor vind je hier.

Reageer op artikel:
Roos: ‘Ik heb vertrouwen in de toekomst, hopelijk met een minimensje’
Sluiten