Roos: ‘Voor het eerst in tijden word ik overvallen door een soort weemoed’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 19 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 19 weken
Zwangere vriendinnen: Maartje (homostel, 39 weken)

We moeten vier steile trappen op tot we op het zolderkamertje staan. Door de ruimte die mijn nieuwe bedkast inneemt als hij uitgeklapt is, had ik een kleinere eettafel nodig en deze jongen verkoopt precies de tafel die ik zoek. Mijn broertje is meegekomen om te helpen tillen. Terwijl de jongen de tafel uit elkaar haalt, vertelt hij dat hij zelf tien weken geleden vader is geworden. Zijn gezicht straalt.

Weemoed

Een verdrietige voorgeschiedenis blijkt eraan vooraf te zijn gegaan. Hun eerste kindje verloren ze na twintig weken zwangerschap. Ik voel een rilling door mijn lijf gaan. Op de eerste nacontrole bij de gynaecoloog bleek zijn vrouw tot ieders verbazing alweer zwanger te zijn en deze zwangerschap, gekleurd door angst en onzekerheid, verliep gelukkig ongecompliceerd waardoor ze nu een gezond klein meisje in huis hebben. Ik pak twee tafelpoten van de grond die al gedemonteerd zijn en loop richting de trap. ‘Laat ons dat maar doen’. Zijn stem klinkt stevig, maar vriendelijk. Ik kijk hem verbaasd aan. Het zware tafelblad tillen zie ik mezelf inderdaad niet doen maar twee tafelpoten? Het lijkt alsof hij mijn gedachten kan lezen. ‘De trap is steil, belast je lichaam niet onnodig, wij doen het wel.’ Zijn zorgzaamheid raakt me. Voor het eerst in tijden word ik overvallen door een soort weemoed.

Zo kan het dus zijn, als je zwanger bent met een partner naast je

Eigen keuzes maken

Zo kan het dus zijn als je zwanger bent met een partner naast je. Iemand aan je zij die zich, misschien wel meer dan noodzakelijk, zo liefdevol en zorgzaam om je bekommert. Het is een gevoel dat ik bijna niet heb gehad sinds ik met Floris het traject van zelfinseminatie inging. Ik heb het oude droomplaatje voorlopig gedag gezegd en ben doelgericht dit nieuwe pad ingeslagen. En hoewel ik niet weet hoe ik dat belabberde eerste trimester doorgekomen zou zijn zonder de liefdevolle ondersteuning van mijn ouders, vind ik het zwanger zijn in mijn eentje verder heerlijk. In de avond ga ik slapen wanneer ik moe ben, ook al is het pas half negen, zonder het gevoel te hebben ‘niet zo gezellig’ te zijn. Ik kan in alle rust en in mijn eigen tempo mijn keuzes maken over meubeltjes, kinderopvang en dat soort dingen. En hoewel ik me kan voorstellen hoe veel voorpret het kan geven om dat uitzoekproces samen te doen, doe ik het met plezier in mijn eentje, met waar nodig overleg met ouders, broertje of vrienden om me heen.

Babykleertjes

Het ontbreekt me bij vlagen alleen wel aan een beetje zelfdiscipline. Ik stel me zo voor dat je met een liefde aan je zij, af en toe toch een beetje afgeremd wordt op momenten dat het nodig is. Maar nu heb ik een Facebook-groep ontdekt waarin de leukste kleertjes worden aangeboden en cross ik al een week lang de stad door. Zo rijd ik twintig minuten door het drukke verkeer omdat daar, aan de westkant van de stad, een superschattig geel regenjasje ligt te wachten op een nieuwe eigenaar. En een zebrapakje met bijpassend mutsje. En kijk nou, H&M heeft joggingbroekjes voor baby’s in de uitverkoop. Dus bestel ik drie stuks, voor elk seizoen eentje in een andere kleur. En omdat die internetmarketing-gluiperds me nu alleen maar aanbiedingen laten zien van babykleertjes bestel ik ’s avonds laat, terwijl ik al half slaap, een Batman pakje uit Amerika, omdat ik op dat moment écht denk dat het waar is dat die aanbieding alleen die dag nog geldt.

Ik spreek met mezelf af dat de zak ribbelchips pas eind van de week op mag zijn

Met snoepen ben ik geen haar beter. Ik heb zo’n ontzettende craving voor alles wat zoet is of vet of juist heel zout. En ik doe écht mijn best om te voorkomen dat ik dagelijks weer wat ongezonds naar binnen prop, maar die verdomde hormonen nemen de controle over, elke keer weer. Dus neem ik druiven mee om te voorkomen dat ik in de koffiepauze drie koekjes pak en eet vervolgens mijn druiven én drie koekjes. Ik spreek met mezelf af dat de zak ribbelchips pas eind van de week op mag zijn, maar loop in een uur tijd drie keer terug naar de keuken en dan is tot mijn grote verbazing ‘opeens’ de zak leeg.

Zware dobber

En als kers op de taart (zei er iemand taart?) loop ik na mijn lunch van vier boterhammen en een appel buiten op straat voor een ommetje en zie ik mezelf daar opeens staan met een tompouce van de bakker. Die ik niet als een normaal mens mee naar binnen neem en daar op een schoteltje neerleg, nee, ik haal hem op de hoek van de straat uit zijn papieren zakje, neem een grote hap waardoor er een grote klodder room op mijn kin valt en ik beschaamd om me heen kijk of iemand me ziet, om daarna dat hele ding in een mum van tijd te verorberen, op diezelfde straathoek. Ja, zwanger zijn in je eentje, het is een zware dobber.

Heb je de vorige columns van Roos gemist? Je kunt ze hier allemaal teruglezen.

Meer leuke content? Like ons op Facebook